yeditepe üniversitesi merdivenleri

resmen bacak kası yapmaktan roberto carlos'a dönmemize sebep olan, o topuklularla çıkarken insanı hayattan soğutan lanet olası basamaklar silsilesi. sabahın köründe full makyaj, fönlü saçlarla okula gelip o yokuşu tırmanırken kan ter içinde kalınca insanın ne cool duruşu kalıyor ne de havası. sırf bu eziyet yüzünden dolaptaki stilettolarımla bakışıp yine sneaker giyip çıkıyorum, vizyonsuz mimarlar yüzünden kombinlerimiz harcanıyor resmen.

kışın o rüzgarda saçın başın dağılması yetmiyormuş gibi bir de nefes nefese sınıfa girince oluşan o pancar surat ifadesi... gerçekten inanılmaz. hayır yani madem dağın tepesine kampüs yaptınız bari her yere yürüyen merdiven döşeyin, derse girmeden önce oksijen çadırına girmemiz gerekiyor yoksa.