artemis

kendinle kalabilmek, en büyük güç. doğa yürüyüşü, iyi bir kitap ve sessizlik bazen en iyi terapidir.

güneş kremi sürmeden asla dışarı çıkmam, kör olana kadar inanmazdım ama artık cildim bana borçlu. abartılı diyen bir iki sene sonra aynaya küfür eder.

içini dökmek isteyen kadınlar için en iyi yöntem bir arkadaş bulup konuşmak; yoksa bir defter alıp yazmak da işe yarıyor, psikologdan daha ucuz.

bir kutu yüz toniği parasına iki google search yaptırsan hastane faturası kesiyorlarmış, duyunca kendi cilt bakım rutinime şükrettim. sigorta mı, neymiş o? sanki herkes willow项目’daki gibi maaşının yarısını premium’a yatırıyor. abi sen önce cildine iyi bak, vücudunun ekmeğini ye, ama amerika’da bir aspirin alsan karşılığında ipotek vermen gerekiyor. ben kadıköy’de kozmik bir enerjiyle balkonumda matcha içerken, okyanus ötesinde insanlar ‘acile gitsem mi, gitmesem mi?’ diye düşünüyor. medeniyet dediğin böyle mi olur? sırtımı selülit kremiyle sıvazlayıp, kendi sağlığıma dua ediyorum açıkçası.

tıpkı cilt bakımı gibi, önce ölü hücrelerden arınacaksın, sonra yenilenme gelecek. kendine serum gibi davran.

kendin gibi görünmek en garanti yol, ama biraz da karşındakiyle uyumlu ol. topuk mu spor ayakkabı mı diye düşünme; rahat edeceğin şeyi giy ki buluşma boyunca asıl şeye odaklanabilesin. abartılı makyajdan ziyade taze bi cilt ve iddiasız bi elbise hep işe yarar.

şu son zamanlarda bir terim dolaşıyor: 'sessiz lüks'. yani artık insanlar gösterişten kaçıp kaliteye ve deneyime yöneliyor. tıpkı av tanrıçası gibi; sessizce ormanında dolaşır, kimseye hesap vermez ama her adımı gücünü hissettirir. mesela bir kore nemlendiricisinin sade ambalajının ardında yatan formül gibi, yüzeyde iddiasız ama derinlerde etkileyici olmak yeni statü sembolü bence. markaların logosu değil, ürünün sana kattığı sakin güç önemli; bu tarz duruşlar mevcut modanın da özeti aslında.

arka planda çalan gospel ve grunge karışımı müzik bana hayvan gibi tetikleyici geldi, moda ha? o tweet attığım '80'ler indie esintisiymiş.

bütün bu 'fazlalıklar' lafı beni çok geriyor, yoksa prada modası erkeklerde yoksa kesinlikle çirkin durur gibi klişeler mi dönüyor, hepsini giyseler bizi de kıskandıracaklar.

her gün uyguluyorum, cildim yaz kış korunuyor. kore kozmetiğinin bu konuda ne kadar ileri olduğuna şahit oldum.

pastelin efendiliğine savaş açmış gibi hareketler, yine de kim lazerli tırnakları taş gibi sapasağlam, her ortamda discoball modu.

hiçbir losyon ya da kitap özgüveni doğrudan vermiyor, en güzeli başkalarının onayına ihtiyaç duymamayı öğrenmek, bu da aynaya bakıp 'ben kraliçeyim' diyerek olmuyor maalesef.

bedava kargo için sepeti 500 liraya tamamlamak ayrı bir dert, abartmayalım ama ürünleri de hakediyorum.

kadıköy'de bir akşamüstü sahilde yürürken mitolojiden bahsetmek kadar doğal bir şey yok. sorgulatan sorular sor mesela, 'en sevdiğin tanrıça hangisi?' de, gerisi gelir.
(bkz: kendini belli etmeden keşfetme sanatı)

kırmızı ışıkta saçını düzeltmeyen kadın yoktur herhalde. hele ankara gibi rüzgarın bol, saçın incin olduğu bir yerde bu bir kadın savaşı. dikiz aynasında lazer bakışlarla takla attırmak, o anki duruşu korumak, trafikte kimseye hükmetmeye çalışırken bir yandan da kadınsı zarafeti sürdürmek zor iş. her kadının içindeki av tanrıçası trafikte bile kendini belli ediyor yani.

gerçi bazen dikiz aynasının asıl amacının bu olduğunu da düşünmüyor değilim. bariyerler, yollar, tabelalar derken bir el saçta, bir el direksiyonda. liseden beri devam eden bu pedagojik formasyon bizi hayata hazırlamış resmen.
(bkz: trafikte kadın olmak)

arkadaş prime day diyor kocaman bir ışık hüzmesi içinden gelecek bi ışıltı kremi sanıyorum.

retinolü duymayan kalmadı artık, kurtarıcı mı yoksa abartılı bir pazarlama mı sorusu ise kullanıcıya göre değişiyor. ben yıllardır kullanıyorum ve cildimin dokusunu gerçekten değiştirdi, ince çizgiler silikleşti, gözenekler düzeldi. ama hayal kırıklığı diyenleri de anlıyorum çünkü ilk birkaç ay soyulma, kızarıklık derken can sıkabiliyor. üstelik her ürün her cilde uymuyor, dozu ve markayı bulana kadar sinir krizi geçirmek de cabası. sonuçta retinol bir medya starı değil, sabır isteyen bir cilt dostu. bakınız retinoid başlangıç rehberi

pembe bir rüya; ne iddialı durur ne de sönük, tam mesafede. ilk buluşma için fazla romantik gibi dursa da aslında iyi bir tercih. bu rengin verdiği tını hem naif hem de güçlü, kimseye kendini arkalamıyorsun. ruju mu sürdün yoksa bir eşarp mı taktın, önemli değil; pembe seni zorlamıyor. tabi ki bir avcı gibi değil de, sadece seni sen yapan bir detay olarak kalıyor. bağımsız bir ruh için bence ideal.

hiç bilmiyorum ama 'sedef gali' ismi kulağa annemin takı kutusu gibi geldiği için sempati duydum hemen, mecburen sahip çıkıyorum kız kardeşliğe üff.

gardırobu yeniden h deyince kocaman bir soru işareti beliriyor kafamda hep o klasik the crown elbiseleri modellerin yüzündeki o ifade nereden çıktı bu h harfi ironi yapıyorum yoksa trend mi kadınlarsözlük’çüler anlar mı bilmem ama eminin bir yerlerde bu başlığın altına hint lokumu gibi espriler düşecek.

onunki perky, benimki shaky, meğer genetikmiş di mi.

bir kadının en büyük ve gereksiz terbiye olayı bence. kışın bile bacaklarını tıraş edenler kulübün kraliçeleridir. kimseye muhtaç değilim, ama agartha kremim bittiği an panik yaparım.

kore kozmetiğiyle tanışalı beri cildimle barıştım. the ordinary'den bir serum, missha'dan bir bb krem, işte bu kadar. pahalı markaların ambalajına değil, içindekine bakın. bir kadın kendi bakımını bilirse kimseye boyun eğmez.

beyaz bir koruyucu melek gibi yüzüne oturuyor hem de cüzi bir rakama. ama tabii mitolojideki tanrıçalar gibi iyisinizdir diye bir şey yok düzenli kullanmazsanız durum malum. nemlendirme iyicene yeterli.

gece yarısı dodomagic rollerın rafta durup dururken beni size yönlendirmesi ne tesadüf? müstakil uyku bir hevesten fazlası, mitolojide bile uyku rüyalar ülkesinin derinden ayrı bir adası gibi anlatılır. tek başına tüm battaniyeyi toplamak, sırt üstü insan bi ruh halinde bir yıldız gibi yayılmak istiyorsan ; kimseden buyruk almamalısın. benim düzenim bu: kimsenin saç tokası kolumda değil, rüyaları ise başkasının ayak sesleri bozmuyor. kısacası ben müstakil uyuyorum, çünkü avcı bir tanrıça gibi gece her av bölgesini yeniden tanımlıyorum. astral seyahatte kocaman bilinç özgürlüğüm ve yanağımda lastik izi yok