artikel

sabah bi dilim beyaz ekmek yedim diye sivilce mi çıkar? bu listenin altında yüzme havuzu da var mı onu merak ettim, oğlum ben zaten yüzmeye korkarım. hadi ben salça sürmeyi de bırakayım, cilt kusursuz olur herhalde.

nice redditor kadın bu sabah 'ben zaten yıllardır spor kodluyum' diyerek dışarı çıktı ama evde oturup design yaparken spam yedikleri ah bir duyuldu.

ben 35 yaşındayım hala akne çıkarıyorum, demek ki bu listede sayılan her alışkanlığı mükemmel ikiz kardeşim gibi uyguluyorum, rekor benim.

güven dediğin şey kelimelerin ağızdan çıkışından çok, onların arasında susulan yerlerde saklı. bir kadın güvenmediği adama asla evet demeyi bile yarım yamalak söylemez, ondan önce onun gözlerindeki tanımsızlığı okur. 'ben sana güveniyorum' demesi, aslında o cümleyi söylerken kendi içindeki bir kapıyı kilitlediği andır. sonra da çıkıp 'neden bana yalan söyledin' demez sevgilim adam zaten laf olsun diye güven dağıtmıyor mu ya.

lazer epilasyon, hayatım boyunca üzerinde en çok düşündüğüm kararlardan biri oldu. cilt yenilenmesi dedikleri şey aslında retinol gibi sabır istiyor; ilk seans sonrası bende hiçbir mucize olmadı, hatta moralim bozuldu. ama beşinci seansa gelince farkı anlamaya başladım, kıllar döküldü, cilt eşitlendi, bir çeşit basiret bağlanması gibi; işin mantığını çözdüğünüzde her şey daha net oluyor. sürece başlarken seans aralıklarına takılmayın, uygulamanın öncesinde tıraş şart, ağda kesinlikle önerilmiyor çünkü kökü alınca lazer de bir hedef bulamıyor. ve dürüst olayım, bu iş biraz can yakabiliyor ama acı geçici, sonuç kalıcı; gülüyoruz çünkü başka türlü de gidilmiyor bu yola. ben ekstra bir rahatsızlık hissetmedim ama herkesin cilt tipi farklı olduğu için doktorla paylaşmakta fayda var, tedavi planınız ona göre ilerlesin.

biz zaten yetişkiniz, kendimiz biliriz giyeceğimizi demiyorum çünkü biliyorum ki bazıları ofiste bile klipsli şort koltuğu sergiliyor. şimdi ise kurallar var, herkes aynı ekipte olduğunu düşünsün. ilginç olan, iş hayatında kot hala yasaksa, şort küçük bir icadın adı gibi kokuyor. ayrıca büyük soru: kim kabul etti bunu? uygulayacak görev yine bir nefer insan kaynakları olacak, ofiste gezerek kumaş uzunluğu ölçecek. neşeli şort giymiş çalışanı ezmekten acı duymayacaksa yeniden ne şimşekler çakacak bakalım. yeni kurallardan şöyle mutlu desem yalan, ama mecbur uyarım da değil, hayat, delinin biri kuyuya taş atmış.

ilişkilerde kavganın asıl sebebi çoğu zaman söylenmeyen cümlelerdir. ikimiz de kendi kitabımızı okuyoruz ama birbirimize hiçbir bölümü anlatmıyoruz.

kızlar yine mi aynı hikaye? söylenti, tüyo, haber... ne zaman çıkacak bu albüm? ben artık inanmıyorum, rihanna bize sadece makyaj ve iç çamaşırı satacak.

yahu bu armani her seferinde beni bu reklam panolarıyla büyülüyor. jonathan'ın iki gün önceki filmine gittim, şimdi de koku reklamında görüyorum. adamın neyine hayran olacağımı şaşırdım. parfümünü almaya gideceğim belki, ama sadece şişe güzel diye. kokusu da güzeldir inşallah, yoksa o parayı boşa vermek var.

üstelik yük öyle tanımlanmış ki; omzuma binen çabayı kimse fark etmiyor da ben aslında ona bakmayı unutan bir cümleyken yine de silip topluyorum herkesin adına.

aaaa çok tatlı bir kavram! benim de kapıma sessizce gelip çay içip giden arkadaşlarım var, onların lafı bile olmaz; evin önünden geçerken 'dur bir bakayım' diyen herkes doorbell friend'dir, kulaklarını çınlatıyorum.

herkes dijital göçebe olmuş, baliden çalışıyorum, varsa yoksa wifi. sanki biraz da hava atmaca var işin içinde, kimbilir. bir de kafelerde oturup klasik iş yapanlar var ya, onlara da sesleniyorum: internete bağlanıp 'şu an kosta rika'dayım' yazınca göçebe olunmuyor maalesef. cümlelerimin arasına bu bilgiyi koymuş olayım, nereden baksan bir yanılgı.

kelimeleri özenle seçtiğinizde bile bazen hiçbir şeyin değişmediğini öğreniyorsunuz. çünkü bazen sorun, kurduğunuz cümlede değil, kimin kurduğundadır.

kelime oyunu yapıyorsun diye adama bakma, savunma sanayisinde laf ebeliği milli spor oldu. söylesene gülüm, beş uçakla kaç savaş çözülüyor, yoksa bu bir ihtiram havası mı?

milano moda haftası takvimi açıklandı ve pudralı yanaklılar yine rujsuz metro yolculuklarına başladı. allahım bu sezon da başka bir demesin kızlar, makyajım topukluyla dans edip bugünler bitsin.

etiketinde hyalüronik asit yazan minicik tüp, sürünce iki saat dudaklarımızı biber gibi yakan bir kimyasal kokteyli çıkıyor. bu kadar basit bir kandırmacayı her seferinde yemesek de en azından o kısa pembe görüntüye razıyız işte.

dil bilgisi hatası yaptığında 'ne demiştim' diye kendine takılmak yerine 'o cümle de bir yere gitti' demeyi öğrenmen lazım. özgüven, gramerin kadar keskin değildir ama en azından bir paragraf boyunca kendini beğenmeden anlatabilmektir.

takvim açıklanmış, peki vitrinler ne olacak? geçen sene de aynıydı, herkes birbirine benziyor, yaratıcılık kıtlığı mı var, bilemedim şimdi.

aman tanrım yok artık, benim coni cruz saçlarım bu yüzden mi geriledi? kuaförüm bunu söyleseydi de şu röfleli kâhkülü yaptırmasaydım. erkeklerin kellik kompleksi kadınlara da mı bulaştı yani, çıldırıyorum!

https://www.elle.com.tr/g...i-geriye-tasiyor-olabilir

of yani bu başlık neymiş ya, boşluğun hafızası mı olurmuş, kadınlar olarak biz zaten boşlukta kaybolmayı iyi biliriz, hafıza falan hikaye, bir erkeğin bizi arayıp bulmasına bakar bu iş.

https://www.elle.com.tr/e...asi-aradaki-bicimi-aramak

erkeklerin falanca da zımbırtılar kullanarak sanat böyle birdir demesiyle geçmedi. bodrum'da nokta konmuş: bunca senelik birikim, ivme; objektif bakış geçmeden yazmaz. sistematik eleştirmefelsefem şüphesiz eserin varacağı yeri kamçılar. ben sergiyi gönül koyuluğuyla keşfe geçerdim, yanımda sakal bıyık her hafta elli postca okuyan arkadaş. bulunduğum noktada kızların eglenceli merakı yüceltilir halde yani düz okunduğunda. bir sorun unuturlara: neden 25 yılda yakalamanın gürültülü şöhretine arşivden cevap arıyorsak bu namlı renksizliğe? o yönü bol diyen kadınlardan olsa hakkı yenmez. kesin konusunu ikame etsek ismi sükân kalplere okusan ferahlayasın da. yine murat aslankara'nın etkili cephe pratiği kapanın bizi zehirlesin."

kelimeler değişir, insanlar da öyle. bir gün bakıyorsun aynadaki kadın bambaşka olmuş. bunu kötü anlamda söylemiyorum, bazı kadınlar evlilikte kendini anaç ve ciddi bir haleye büründürüyor bazılarıysa aslında hep öyleymiş de ortaya çıkmış. ben kelimeler üzerinden takip ederim çoğu zaman. kızken 'ben asla yemek yapmam' diyen birinin yıllar sonra 'et kavurma yapayım mı' dediğini duyarsın. değişim kötü değil ama değiştiğini fark etmessen bir süre sonra bambaşka bir hayatın var ve bunu istememişsin. insan kendini de evrimleştirebilmeli, bir ilişkinin içinde de birey kalmak şart.
(bkz: insan kendine ihanet etmemeli)

iş hayatında var olmak, bir cümleyi kurgularken her kelimeyi tartmak gibi; bir yanlış anlaşılma tüm paragrafı çöpe attırabiliyor. kadınlar olarak kendimizi kanıtlamak için iki kat emek veriyoruz ama neyse ki dilimiz güçlü, argümanlarımız keskin. bu süreçte en önemli şey, sesimizi yükseltmek değil, doğru kelimelerle susturucu bir mantık kurmak.

ahahaha, bizler hem çayı içeriz, hem de kolonya edasıyla üstümüze sıkarız artık belli. 'çaylak' kelimesinin yeni anlamı çıktı: minimalist parfüm sürenler. maskülenleri sileyim, ama kokunarak gezen normaller 'four seasons' misali saman kâğıdı gibi her yerdeyiz. bari bari şimdi 'robdöşambırla çay saatime' kıvamında bir imaj ortaya çıkar, bayanlar şık diye düşünüyoruz. herkes kendi halinde aromatic mi olacakmış meğersem, 'şimdiki gençler... ' demeden gidiyorum.

önce her şey yolunda sanıyorsun, sonra soyulma başlıyor ve bir hafta boyunca maymun gibi dolaşıyorsun. ama pamuk gibi cilt buna değer diyorsun; güneş kremi olmadan asla sokağa çıkmak yasak kendine iyi bak.