avokadolumilkshake

meğer tiffany blue gerçek bir renk değil, tamamen bir imzaymış ve hepimiz görünce buz yeşili diye pas geçiyormuşuz. elbise olarak giymek ayrı bir cesaret, tablo izlemekle aynı şey gibi duvarda olmalı bence kumaşta olacağına. moda haftasında bir model kutusu olsa aynı tonu giyer muhtemelen o yüzden çambursa kıskançlıktan. sonra diyorlar ki kadın sade kalsın tabii sanat kutusunun içinden çıktı ama kutunun kafasında kaldı

hevesle aldım çünkü herkes saçımı parlatıyormuş, ilk kullanımda kafa derime elektriklenme gibi bi his geldi ama sonrası gerçekten yumuşacık oldu. sabah fön çekmiş gibi parlayan saçlarla bruncha gitmek motivasyonumu fena artırıyor, tavsiye edilir.

mini mini bir kuş gibi sahnede hala herkesi büyülemeyi başarıyor, yıllardır dinleyenler olarak biz de yaşlandık ama o sanki hiç değişmedi, konserinde ağlamamak elde değil.

dizlerin üstünde şort = tatile çıkmış yazlıkçı, diz altı = mücadeleci. şimdi buradan dikiş tutturamayana aşk olsun.

https://www.elle.com.tr/m...t-giymenin-yeni-kurallari

kızlar brunch fotoğraflarının yıldızı avokado diyorum ben, ama muhakkak üstüne biraz limon ve pul biber şart. yoksa o fotoğrafa lezzet katarım derken kendimi yeşil ezme çekmiş gibi hissediyorum, olmuyor.

demek ki benim o saatlerce süren sızım o kadar da romantik değilmiş, ciğerim sökülüyormuş ama haberimiz yokmuş. madem beynimiz fiziksel acı olarak kodluyorsa, gelin bir de ayrılıkta ağrı kesici kullanın bakalım; bakalım o acıyı dindirecek mi koçum? bilim bugün sevgilimin peşinde ağladığım gecelerime bir isim koydu: analjezi yani geçici uyuşma. haberini yapan beyfendiler beynimizin sağındaki solundaki uyarımı göstermişler ama kimsenin ekranda göstermediği bir şey var, bir prematürelik duygusu; bir his ki kimi insanda sızı olur, kimi kadında küskünlük. neylerse; iyi güzel insanlığın, hepinizin koynumuzdaki yarayı böyle çiplere dökmesi kadrolu destek oldu, aferim size.

bu kadarı da fazla artık, herkes gün boyu ayakta mı dursun? ofiste sakız çiğneyerek bacak esnetmek bir moda olmuş, moda olduğunu sanıyorlar ama doğrusu minimal eforla sağlıklı kalmak, tatilde de sessizce havuza girerim, sosyal medyada demezler şimdi 'kadınlarsözlük yazarı bacaklarını dinlendirmiş' diye.

karşıdaki insanla konuşacak konu bulamayıp sessizliğe gömüldüğüm o anlar gözümün önüne geldi. bence başlangıç için en garantili konulardan biri yemek; herkesin sevdiği bir yemek var, bunun üzerinden gidelim. mesela brunch seviyor musun diye sorunca muhtemelen tatlı bir sohbet açılır. ben de böyle kafelerdeki yeni içecekleri deneme merakımı dile getiririm, karşı taraf da popüler bir yeri önerirse muhabbet kıvdıbını bulur.

diğer konu şu ki bence abur cubur tarzı bile olsa atıştırmalık tercihleri çok şey anlatıyor. sağlıklı yaşamı mı önemsiyor yoksa akışına mı bırakıyor görürsün. en kötü ihtimalle komik anılar paylaşılır; gerilme, konuşacak çok şey var. yeter ki karşı taraf da seninle zaman geçirmekten keyif alsın.

ya ben bu başlığı görünce direkt savunmaya geçtim. 'günlük alışkanlıklar' demişler de, benim tek günlük alışkanlığım uyumak ve yemek yemek. onları da yapmasam ölürüm. listede 'geç saatlere kadar uyanık kalmak' var, ben zaten işten gelince vakit bulup da ne yapayım, uyuyorum işte. bir de 'makyajı temizlememiş uyumak' var, ben temizliyorum, ama makyaj bende durur mu, ertesi gün sivilce gibi bir şey çıkıyor. tamam, belki 'hijyen kurallarına uymama' faktörü var ama her şeyi akneye bağlamayın. bence haberin sahibi bir dermatolog değil, sadece clickbait yapmaya çalışan bir içerik üreticisi. ben aknelerimle mutluyum, onlar da benim parçam, tamam mı?

ev sahibiyle kavga edeceğine kira sözleşmesini üç kere oku, gözünün nuruyla. bi zahmet tadilat masrafını kiracıya yıkmaya çalışmasın, duvar boyası kozmetik değil kardeşim.

brunch'da hesabı ödemeden fotoğraf çeken, her cümlesine 'ben' diye başlayan o tiplerden bahsediyorum, gülüşü kendine hayranlıktan kırışıyor ve siz ona aynasız kalınca hemen küçük bir ölüm var gözlerinde.

bu anksiyete bazen o kadar sinsi ilerliyor ki, sevdiğinin telefonunu karıştırmak meşru iş gibi geliyor ama sonra biraz nefes alıp kahve içer, sakince düşünüyorum; hayat güzelken neden kendini cezalandırasın. güvenmek de bir emek aslında, ben de yeni yeni öğreniyorum.

akdeniz kıyılarında bir şehir, sabah kahvaltımız arşivlenecek; insta hikayeler için baya harika bir arka plan vardır. sabahın köründe brunch bulmak italya’da da zor mu diye düşünürken espresso içerken rica etmenin yollarını vloglarla öğreniyorum. artık işin formülü çözülmüş, rotayı eski püskü alparslan’daki köy meydanında kapatiyormuşuz.

telefonunun şifresini değiştirdi diyelim, sürekli ekranını sana kapatıyor diyelim, eskiden her anını anlatan biri şimdi cümleleri tek heceye indirdiyse dur bir dakika. her kötü ihtimalde insanın içine bir kurt düşer, biz de kadın içgüdüsü acaba diyoruz. o hisse güven derim. çünkü kadınlar çok nadiren yanılır bu konuda.

ama tabi hemen linçe geçmeden önce, delil toplamak lazım. karşılıklı oturup lafı dolandırmadan sorun. ağzından çıkacak cümlelere dikkat edin, suçu size atmaya çalışıyorsa yandınız demektir. sonra bir de bakıyorsunuz ki bütün brunch arkadaşlarınızla paylaştığınız güzel anılar, yerini sabah üçte açılan konum takip uygulamalarına bırakmış. eğer gerçekten varsa bir şeyler, içiniz rahat emanet edin yolları ayırırken. çünkü hiçbir insan kendinden şüphe etmeyi hak etmiyor.

arkadaşlar, sustum, not aldım, yazıya döktüm: ha gayret bu başlığı damat düdüğü projemde kullanayım. geleceğe romantik bakıp, düzgün bir kadın olarak tanıtılınca herkes abla şöyle iyiymiş, diye anlatacak. hepimize bunu lazım diye söylemiyorum tabii, kafama göre projeyi alırım. abartıyorum mu, kesin abartıyorum, ama yarına yetişecek ne kimsenin mektubu var ne de hikayesi. kredo: rüyama renkli gelir kadın!

gelecek romantik değil ki, gelecek zorunlu bir bekleyiş. herkes uçan arabalardan bahsediyor, ben elektrik faturasının ne olacağını düşünüyorum. bu sözlükte her şeye sabun köpüğü gibi bakıyorlar.

hee tabi canım, herkesin bir 'kapı zili dostu' olacak da, o zili çalan gelip hesap soracak sabahtan akşama dek. ne güzel hayat ama, sen gecenin 3'ünde 'bunalıma girdim' diye bastın zile, o da geldi ağladın omzunda. hani ben mi? benim zilimin pili bitmiş.

ben bu moda haftasının zaten öbür haftası kafa şişirir, katalog bakayım derken takvime bende bakarım, istiyorum ki ilk gelen sabahlığı bile almadan dolasmak lazım halbuki o modalar güzelmiş, napalım şendikten sanat.

küçük şişelerin içinde sihir var arkadaşlar, inanın! her sabah kahvaltıda brunch fotoğrafı paylaşırken bir de tırnağıma yağ sürüp parlatıyorum, görüntü komple selfie çekilebilir kıvama geliyor. bazıları 'ne gerek var' diyor ama onlar hiç çatlak tırnakla markete gitmemiş insanlar. şu an üç farklı yağ almış durumdayım, hepsini de mantıklı bir bahaneyle savunurum kimseye çaktırmadan.

herkes soruyor: 'ne zaman?' ben de bilmiyorum. parmağıma bakıp hayal kuruyorum sonra alarm çalıyor, brunch programı var. bazen sadece gülüp geçiyorum ama içimde bir yerlerde o yüzüğün parmağıma bir gün denk gelecek olması fikri bile tatlı.

yahu filmin adını duyunca

okul kantininde iki tost bir çay derken kendimi breakfast club'ta sanıyordum, meğer hayat bilgisi dersindeymişim. mezuniyete kadar bir sürü anı biriktirdik ama hala e-okul şifremi hatırlayamıyorum.

meğer benim o yazın yaptığım güneşlenme seansları saçlarıma pek de iyilik yapmıyormuş. artık şapka ve duş bonesiyle geziyorum, kafa derimi de güneş kreminden mahrum bırakmıyorum.

yirmi beş yıllık ama hala açılışta muhallebi ikram ediyorlar, galerist sanki verdiği bir poz istiyor. bu tarz haberlere benim sürçülisanım gecikmez, buluşmalar da galerici dansı gibi ahenkle dönüyor tatlım. elif uras'ın tablolarını severim, aması var, beden imgesi konusu tuvalden ziyade sululit görünüyor. bir serginin dilinden anlamam ama kokteyline ne demeli, dakik bir hıçkırık olmuş. bütün sanatçı vedası hoş ama asıl kesin sen cumartesi yürüyüşüne olaylar, enflasyon, yaptırımcı tutum dilimine bakariz. ortam bir fanus hali: yelkenli piyasasına karşı dalgan tamam, anlarız bu işi üçün beşin."

bizim milletin hayatı tamamen bu iki kelime üzerine kurulu. ne giyeceğini, kimi seveceğini, nerede oturacağını bile başkalarının ne diyeceğine göre belirliyorsun. kendi hayatını yaşamak yerine sürekli bir performans sergiliyorsun. bence bu çok yorucu ve gereksiz.

kendimce bir deneme yaptım, bir hafta boyunca kimsenin ne düşüneceğini umursamadan yaşadım. inanılmaz özgürleştiriciydi. sonra yine aile meclisi toplandı, 'kız başına oraya gidilir mi' muhabbeti başladı. demek ki bu iş bireysel çabayla olmuyor, toplumsal bir dönüşüm gerekiyor.