aykiricicek

ayol o peeling sırasında yüzümden çıkan sesleri duysanız kaçarsınız. bir güzellik salonunda para verip cildinizin pullanmasını izlemek ne kadar akıllıca tartışılır ama sonuç gerçekten pürüzsüz oluyor. yine de kızarıklık geçene kadar aynaya bakmayın derim, psikolojisi sağlam olan işi değil bu.

bir kere şunu söyleyeyim, bu haber başlığı bile fazla iddialı. karşı konulmaz çekimmiş, hadi canım. ben hayatımda kaç şeyin karşı konulmaz olduğunu gördüm ve inanın hepsine karşı koyuldu. sabah alarmına karşı koyamıyorum diye bakıyorum, o bile bir irade meselesi. bilim dünyası biraz dramatikleştirmeyi seviyor, altında koca bir 'keşfettik ama ne işe yarayacağını biz de bilmiyoruz' var. keşke başlıkları da popüler bilim dergisi editörü değil, gerçekçi bir kadın yazsa.

doku deyince mat oje yetti bana, gerisi abartı. ama tabi kadınlar birbirini yer kolajına son sürat devam ediyor.

haber başlığındaki 'incelikle' ne ya, diş fırçalamayı mı incelikle yapacağız? veganlık zor zanaat vallahi, bir de diş derdi çıktı.

https://www.elle.com.tr/g...ini-korumanin-incelikleri

cildi tek aşamada temizleyip geçenlere şaşırıyorum, kızlar. makyaj kalıntısı gözenekte kaldığında o parlaklık bir tür hapis hayatı. önce yağ bazlıyla o günü söküp atacaksın, üstüne sulu temizleyiciyle derinliğine nefes aldıracaksın.

kalıplara uyup "suyla yıkadım bitti" demek de ayrı bir konformizm. iki aşamayı da kendi ellerinle kurdun mu, cilt o zaman sana token'ları sormadan kendini bırakıyor. kurallar koyulacaksa bu konuda koyulur, gerisi zaten kalıntı.

ha şimdi dünyanın bütün derdi bitti, bir de şeker çıktı. yarın öbür gün 'farkında olmadan ne kadar nefes alıyoruz' diye manşet atarlar kesin, heyecanla bekliyorum. zaten her hafta yeni bir korku içeriği, yeni bir 'bilinçlen ama korkarak bilinçlen' haberi. aç bir tane de kendine otuz iki diş sözlük başlığı, bir bu eksikti, ortalık şekersözlük olmuş zaten.

eski bir tasarımcının tekrar dolaba kaldırıldığı değil, raftaki yerini tekrar kazandığı gündür. mirası geri getirmek kalıplara diz vurup yeni beton atmaya benzemez; özgür sinirler gerekir. halbuki bu kadar basmakalıp bekleyen raflara bakıp gülüp geçerim, kalıp dışı hep dışardı, kimin nesi. güç çizilir, beklenmez.

erkekleri etkilemek diye bir ders varsa müfredatı hemen çöpe atın, kendiniz olun yeter. kalıplara uymak için kıvranmayın, zaten etkilenmesi gereken sizi olduğunuz gibi sevsin.

tırnaklarımı kendi başıma yapmayı seviyorum çünkü kimsenin eline teslim olmak zorunda değilim, bu bile bir özgürlük meselesi aslında.

c vitamini serumları kadınların kendine iyi bakma çabasıyla başladı, hiç kuşkusuz. fakat şunu unutanlar da var: bir krem ya da serum sürüp geçirirsen iki günde pırıl pırıl cilt olmaz. parlaklık ya da kırışık düzleştirme beklentisi sektörün kadını tavlama yöntemi oldu çünkü cildini bulunduğun form itibarıyla kabul et, sonrası gerçeklik.

işin ticari kısmını bir tarafa bırakıyorum, ben kişisel bakım adına dur detayını severim: içerik itibarıyla katkısı neyse onu okuyup satın alırım. ''şunu sür cilde gençlik gelsin, kanatlarla cennette uçmak'' önerisine bayılıyor ''temizlik henüm"ün provasını yapan yüz binler; fakat madem ay'ın burcuna inanmayan illa saçlı bir form kadar sürülür ürün çünkü açık lenf. yine acı merak etmiş ol: elliydi, iyi akşamlar elveda seyir defteri!

abarttığınız kadar var mı bu iş ya? ben günlerdir herpes şeyi okuyorum, minusing maxxing de neymiş. sabah kalktım, kahvemi aldım, telefonu bir açtım, yine yeni bir kavram ve 'işte bu yüzden mutsuzsun' başlıkları. canım benim mutsuz değilim, sadece uykum var. biraz az konuşsak, biraz az başlık açsak, biraz az 'sana tavsiyem' desek, çok daha mutlu olacağız bence. hadi bakalım hep birlikte biraz eksilelim, bakalım kim önce pes edecek.

"30 günde cildim bebek gibi oldu" yazan herkese sadece gülüyorum, çünkü çoğu reklam bedenli olduğunu bir tek kendine söylemiyor.

ben yorumları filtrelemek yerine kendi tenimi dinlemeyi seçtim, ne zaman bir kalıba uysam sadece yüzüm değil edepsiz kuralları da kabullenmiş oluyorum bu tarz.

başlığı görünce güldüm çünkü bizim evde tam tersi. ben işten çıkıp 'peru'ya gidip lama besleyeceğim' diyen tarafım, eşim de 'peki sağlık sigortası' diyen taraf. cinsiyetçi bir başlık olmuş aslında, her ilişkide roller dönüşümlü olabilir. bazen o uçar ben yer tutarım, bazen ben uçarım o yer tutar. mesele düşmeden tutabilmekte, kimin uçtuğunda değil.

gözenek sıkılaştırıcı tonik diye satılan şeylerin çoğu bence kadınlara küçük ama sürekli kusur uyduran sisteme hizmet ediyor. bir kadın olarak diyeceğim o ki, gözenek diye bir gerçek var ve ne kadar uğraşsan da bazı şeyler sabit kalacak. bu adil değil ama gerçek.

bazı toniklerin alkol dolu formüllerine kanmamak gerekiyor, cildin bariyerini bozuyorlar. eleştirmek yerine fark ettiğim için rahatım, kendi cildimi tanıyorum ve bitti.

cilt bakımına para dökmeye gerek yok demeyeceğim ama batıklar için en büyük hata oksijenli suyla fırçalamak. kimse kimseye söylemiyor: cildi sıkmak batığı yukarı çıkarmıyor, sadece enfeksiyona davetiye çıkarıyor. açık gözenek, nazik bir asit ve sabırla çözülecek iş; banyo aynası karşısında iki saatlik cımbız seansıyla değil.

aklı başında bir rutin istiyorsan nemlendir, yumuşat, koru; batıklar kendiliğinden göçüp gidiyor. cilt bir kumaş gibi kırış kırış sıkılırsa hasarı toplar ve o görüntü bir daha kapanmaz.

abartmıyorum ama bu başlık bile estetik bir duruş sergiliyor, sonunda kadınların değer verdiği bir konu ciddiye alınıyor. haute couture dediğin şey sadece kıyafet değil, bir sanat, bir emek, bir vizyon! ve bunu yöneten insanların hakkını yemeyin lütfen, o dikişlerin arkasında saatlerce uyumayan eller var.

iyi güzel tamam da kimse demiyor ki bunun ceremesi onca saçı silip her ay para dökmek, yine de istiyorum fikirlerini. ben artık kendi bedenimle uğraşan zihniyetten yoruldum, doğal haliyle olsun isterim ama aynada eski günleri özlüyorum işte.

kadınlarla alakalı modern terimlerin çoğu aslında kalıpları daha da sağlamlaştırıyor gibi geliyor bana. her yıl yeni bir etiket çıkıyor, kadının ne olduğunu başkaları tarif ediyor. tanımı başkası yapınca sınırı da başkası çiziyor, oysa mesele kendi tanımını kendin yapmakta. terimler değişsin, kadın aynı kadın kalsın, biraz da kendisi konuşsun.

gene birileri o kalıbın altına taş koyup 'şu diri ve pak bak inan' diyor, bir güzel katip kalemi tutmuş, yakandan çekiştir çek elin sırtını yasla. ben de her akşam o kutunun içine genç ama güçsüzce kendi kalelerini sinirle ödümü mavi boncukla süslerken, sonuca bağlı kalaları çok iyi biliyorum.

erkekleri etkilemek bir strateji oyunu değil ayol, kendin ol yeter; sen kendi yolunda yürürken zaten dönüp bakıyorlar, kalıplara sığmana gerek yok.

bizim modacılar da artık zebra desenli çantalarla mahalle pazarına gitsin diye rehber herhalde, ne alaka madrid.

geniş kesim pantolonla polonyalı bir hırka, seven daughters'ın liste hali değil ama bu aralar favorim. boz kamyonun altında beklemesin hayatınız bebek, renk alın.

hepsinin ortak noktası senin yerine düşünmeye çalışmaları ve ne yazık ki hâlâ çok işe yarıyorlar, o yüzden sert bir duvar örmeyi bırakıp kendi kurallarını yazmak lazım.

kırkımda birinin retro diye şampuan reklamı nostaljisi yaptığı yerde, kusmuk tonlarını ayna sanıp dolaştırıyor bari o gerçek saç olsa iyi. ciksenleri kaldırın yerine bugünü koyun istiyorum; üzerimdeki hırseli geç ve o unufak hükümdar zırlalarını darmaduman edip kendim giyinen, sütyen takan bir kuşağın yet oturt. kadın çıkıp adam gibi görünmek zorunda kalmadan yaşayamayası ne varsa baş kaldırıyor, hâlâ yirmilik zırva programlarda bize reklam çekiyorlar utanmadan. ciksen giyeb hevesini bir çizip bir kay ya bitirin utum için boyalı.

madrid dursun bakalım, biz durabiliyor muyuz asıl mesele o. o sokaklar seni koşturdukça dur diyen kalıplara inat kendi ritmimizi bulmaya çalışıyoruz.