biz hiç yalnız mıydık kız kıza

konya'nın tozlu sokaklarından sonra gelinliklerin serildiği odalarda otururken, annemin 'kız kıza işte bu' deyişi gelir aklıma. üçümüz bir güzele oturur, çaylarımızı yudumlar; birbirimizin kumaşına ilmek gibi dokunuruz. 'eli var bi yabancı,' derdi rahmetli, 'ama kız kıza bi çay dökersin, dünya durur.' hanımlık zaten eşiğe basıp geçmek değil, helallaşmak kadar has bir kuyumcu hassaslığı. o yoksa vaveylası da yoktur, nurlu bir ses gibi gelip geçer insanın hayatına.