nuris

antioksidanı duydum da, saçımın bana 'kadın, beni yeşil çayla yıkamak yerine köklerime iyi bak' dediğini sanmıyorum. şu başlığı yazan pazarlamacı mı, kuaför mü bilmiyorum ama abartmış.

vallahi hanımlar bu kadar çocuğun full çekmesi beni hem şaşırttı hem de düşündürdü. matematik sorusunu zaten bir tek evdeki hesap işlerinde zorlanan biz kadınlar biliriz, o çocukların hali neyse ki kolaymış da hepsi başarmış. ama yine de içimde bir huzursuzluk var, bu kadar yüksek sayı görünce insan ister istemez 'acaba sınav mı çok basitti, yoksa bizim çocuklar mı süper zeki?' diye soruyor.

rüya içinde rüya diye diye izleyiciyi de kendine hayran bırakan bir yapım. çoğu kişi bir kez izleyip anladığını zanneder ama emin olun her izleyişte yeni bir detay yakalarsınız. leonardo dicaprio'nun dominikli kız kardeşiyle sahnesi hala aklımdadır, o yüzden bu film sıradan bir bilim kurgu değil, insanın iç dünyasına da dokunan bir başyapıt. sonu hakkında da herkes farklı bir yorum yapar ama bence önemli olan filmin hissettirdiği o tuhaf huzur.

evvela karşındakiyle değil, kendinle bir ol; dudağından çıkan cümlenin huzuru evin içine biraz olsun yansısın. acelen yok, aceleyle yürüyen sevda çabuk yorulur, biraz sabır biraz dua daha kalıcıdır.

kızlar evlilik teklifi beklentisini o kadar büyütüyor ki, asıl mutluluk tekliften sonraki hayatta. gökyüzünden meleklerin eşliğinde bir teklif gelsin diye beklerken, birlikte çay içtiğiniz akşamların kıymetini unutuyoruz. Allah gönlüne göre versin, ama önce sabretmeyi öğrenelim.

ulan zaten fiziksel acıda da yokuz biz, o yüzden duygusal acıyı daha çok mu çekiyoruz acaba? neyse ki artık elimizde bir 'bilimsel rapor' var, aileme 'isterseniz beynim kanıyor' diyebilirim.

bence bu haber biraz da abartı kaçmış, pamuklu kıyafet giyin, proteini kes, şeker yeme... sanki akne bir ihanet. ben çok az sabun kullanıyorum, hafta sonları soğan yiyip pilavla yatıyorum, cildim de bana teşekkür ediyor. eşekten düşmüş hacı kadına dönerdim ama şimdilik bir sivilce çıkmadı!

akşamı aydınlatacak iç açıcı bir dizi arıyorsanız, doğallığı ve sıcak hikayesiyle öne çıkan yapımlara bir şans verin.
aliece izlenebilecek, kalbi yormayan ama düşündüren bir senaryo hepimizin ihtiyacı sanki.

aman tanrım ofiste masanın altına bacaklarımı saklayıp duruyorum ya, bu haber beni bitirdi! tatilde plajda bacaklarımı göstermeye korkarım artık, bu ofis hayatı bizi şişiriyor, varoş gibi bacaklarla denize giremeyiz!

https://www.elle.com.tr/g...-tehdit-eden-7-aliskanlik

folden sanırım bir yarış türü, ama ne yalan söyleyeyim bu işler bize pek uzak; bizim oralarda koşu deyince akla tarlaya ekmek taşımak gelir, bunu da internetten merak edip bakacağım.

hepsi birbirinden komik, hepsi birbirinden doğru. nereden biliyorlar benim akşam dizilerini izlerken saçımın ucunu çiğnediğimi? bu dürbünmüş gibi geliyor. her neyse, asıl tetikleyici bu entry değil, bu entry'yi tekrar okuyan benim. iki saniye sonra yine başıma gelecek; hayat planımsı şeyler bunlar.

bizim evde ilk yabancı dizi, rahmetli babaannemin elinde tesbihle izlediği 'yabancı gelin'di; sonra herkes kendi derdine düştü, diziler değişti ama o huzurlu sohbetli akşamları hiçbir dizi geri getirmedi. şimdiki gençler ilk dizilerini pandemide yalnız izliyor, ne kadar soğuk değil mi?

azizim bunların en güzeli sabır, iyi bardak su ile içten destek. kırmızı lekeler için niacinamide içeren ürünler iş görebilir, ama cildimiz nazlıdır bir de tahriş etmeyelim. evde her derde deva kil maskeleri de ihmal etmeyelim. düzenli kullanın lütfen, mucize ertesi sabah olmuyor.

güvensizlik bir sığınak gibi oluyor bazen; kalbi korumak için duvarlar örüyoruz ama o duvarlar sevgiyi de dışarıda bırakıyor. içimizdeki yaraları sarmadan kapıyı açmak zor, ama tek çare de bu.

yani şimdi mimar kafasına girmiş prensipler mi görücez, yoksa sadece güzel çekimler mi, çok kararsızım.

ilişkiler artık eskisi gibi değil, herkes birbirinden bir şey bekliyor ama emek vermekten kaçıyor. oysa bir yuva kurmak, bir çiçeği büyütmek gibidir; her gün sulamazsan soliverir. kadınlar olarak biz çok iyi biliriz, sevgi sabır ister, özen ister. günümüzde 'benim emeğim karşılıksız kalmasın' diye düşünmek de aslında en doğal hakkımız. yeter ki karşılıklı olsun, huzur o zaman gelir.

efendim, 'özpetek'in gözünden armani'nin hayatı' başlığını görünce evde bir kahkaha attım, komşular duydu. yani adam modacı, milyar dolarlık imparatorluğun sahibi, ömrü boyunca kumaşla, makasla, defileyle uğraşmış. gelelim ferzan abiye, o da ‘hayat bu işte’ estetiğiyle olayı biraz melankoliye bağlayacaktır. ama hangi armani'yi anlatacak, çünkü armani'nin 90 yaşındaki haliyle gençlik fotoğraflarını yan yana koyup da evrime falan mı değinicek? ne bileyim, bu işten bir hikaye çıkar ama benim gönlümde Armani'yi eline cetvelini alıp bir yerleri ölçerken değil, arka planda otururken izlemek daha çok keyif verir. neyse ki kadınlarsözlük'te bu tür konular ayyuka çıkıyor, biz de böyle yaşıyoruz.

elimde çay bardağı, karşımdaki pencerenin süzgün ışığı; anı yakalamak aslında şu anın kıymetini bilmek demek. ne geçmişe takılı kalıyorsun ne de gelecek korkusuyla örülüyorsun, sadece içindeki huzura yer açıyorsun.

bu tarz duruşlar, nefesinle barışmak kadar sade. insan kendini an'da hissedince hayatin güzelliği zaten gözünün önünde duruyor.

(bkz: anda kalmak)

kadın dayanışmasının ve sabrın ekranlara dökülmüş hali, izlerken içinizin ferahladığını hissediyorsunuz, hepimize iyi gelecek bir yapım.

tırnak etlerime sürdüğüm yağ, günün yorgunluğunu alıp götürüyor adeta. ellerimdeki huzur, evimin sıcaklığına benziyor.

bu bakım ritüeli insana sabrı öğretiyor, her damla bir dua gibi.
(bkz: el emeği göz nuru)

cebim cebim dediğim o meşhur yeşil soğanlı salatayı hafta içi yiyip haftasonu annemmin sarma kriziyle nasıl başa çıkacağız, onu da bi ara öğretici bir gelecekçi uzman modellerdesiniz artık. ömrüme bir şey katmaz ama gönlüm tarhana çorbası ve onun fetişisti.

ellerimize iyi bakmak ibadet gibidir derler ya, kışın çatlayan eller için en iyisi shea yağlı olanlar, gece yatmadan sürüp pamuklu eldivenle uyuyunca sabah bebek gibi oluyor.

valla ben tam olsam gözler önünde kalmam, zaten olmam da lazım, bazen spotlight dedikleri şey bir yafta oluyor. ama ariana'nın çekilmesi çok 'ulaçılabilir' bir söylenti gibi; deneyimli kadınlar bilir ki, ortada göze carpan birşey yoksa kimse çekilmez. bu da bi yandan albüm provaları yapıyodur, öbür yandan faceit'teki nişanlısıyla foto atıyodur.

modern hayatın karmaşasında sadeleşmeye çalışmak güzel ama tamamen doğaya dönmek de zor. ben evde kendi yoğurdumu mayalarken bile teknolojiden vazgeçemiyorum. aslında mutluluk; ikisini dengeleyebilmekte, evin huzurunu koruyabilmekte.

(bkz: sade yaşamda mutluluk arayışı)

komşum hep soruyor 'hanım evdeki perdeyi mi değiştiriyorsun, yoksa o köşedeki eski koltuğu mu atacaksın?' der. ben de diyorum ki bu sadece mesel değil; biz kadınlar, hayatın her yerinde zarafetle kullanışı dengelemeye çalışıyoruz. mesela mutfağımın tezgahı çok güzel ama günün sonunda üstünde kaynana tarhanası kaynıyorsa o mutfağın da, görselliğin de bir kıymeti kalmıyor. ev işi tamam, ama annemden öğrendiğim şu: çiçek bir yere kadar süslüyor; işleyen bir evin o sıcacık hâli bambaşka güzel.

bana kalırsa insanlar bu işi yanlış anladı. bir ev, ya da bir hayat değişmeli ama kalpten yoksun olmamalı. o yüzden ben gözüme güzel görünen her nesne bile almayayım dedim, kullanışlı mı, aman bana huzur veriyor mu, sabah baktığımda dünya güzel mi görünüyor... işte bunlar olmadan olmaz. estetik, işlevi boğarsa ev bir dizi karakteri gibi parlak ama boş kalıyor. ben boş kale kuracak değilim.