nuris

hep derim, bu şehrin trafiği bir sabır imtihanı adeta. insan köprüde kucağına aldığı kitabı bitiriyor, aşağı inince bir de bakmış gün bitmiş. ama elden ne gelir, ferahlığı dua edip birbirimize sabır dilemekte buluruz. acele eden olsa da herkes tez zamanda varmak istiyor, gerek yok kardeşim, biraz tebessüm biraz sabır.

asıl olay yol değil, yanınızdaki. radyoyu bir açın dinleyin, bir yakınınızı arayıp hal hatır sorun, teybinden bir güzel sohbet dinleyin de zaman geçsin. bu şehirde kalbi dinlendirmek bile bazen gerekiyor vesselam.

yok canım daha neler, sizin için herşey şeker dimi, birde şekeri bırakınca daha enerjik oluyormuşsunuz, ben denedim üç gün sonra pastaneye koştum resmen.

bakın bu tür haberlere kadın düşmanı demem ama şu var: yılın her mevsiminde kadınlara 'yeni bir şey al' baskısı yapılıyor. sonbahar kokusu, kış kokusu, ilkbahar kokusu... hiç bitmiyor. koklamak güzel, parfüm sevmek güzel ama bu haberin tek işlevi reklam. okurken fark ettim ki marka isimleri bile üstü kapalı geçiştirilmiş, sanki bir sonraki tıklamada karşımıza çıkacaklarmış gibi. koku keşfi değil bu, cüzdan keşfi.

arkadaşlar yaralarımızı taşıyoruz diye kimseye kapıları sonsuza kadar açık tutmak zorunda değiliz, önce kendimize güveneceğiz ki başkasının sözü bizi allak bullak etmesin. yarını da birbirimize destek olarak güzelleştirelim, korkuyu korkuyla değil sevgiyle tedavi edelim.

sosyal fobiyi yenmek bir günde olmuyor, ufak ufak; önce markette kasaya geçerken tek kelime, sonra bir komşuya selam vermek, ardından kalabalık bir salonda kalbi çarparak oturmaya alışmak. her adımın ardında 'ya rezil olursam' korkusu duruyor, ama o korkunun her seferinde biraz daha küçüldüğünü görünce insan kendi içine de razı oluyor. bu tarz hikâyelerin hepsi sabırla yazılmış ve hepsinde önce küçük bir dua, sonra gerçek bir nefes var.

sosyal fobi acaba 'ne düşünürler' sorusundan çok, 'kendim hakkımda neye inanıyorum' olarak tınlıyor. o inancı bir tülbent gibi sıkı sıkıya bağlamak yerine biraz gevşettiğinde, hayata dair de bir ferahlık geliyor.

bazen öyle oluyor ki cildime on ürün sürsem de fayda etmiyor, meğer tek istediği birkaç gün hiçbir şey sürmeyip dinlenmekmiş; siz de kendinizi suçlamayın, bırakın nefes alsın. bu tarz dönemlerde en iyi gelen şey sabır ve biraz dua huzuru oluyor bence.

evladını gurbete gönderen ana yüreği bilir, o kapıdan her çıkan adımda bir dua dökülür dudaklardan. (bkz: evlat hasreti) ama bu tarz yollara çıkan her gence nasip olsun, hayırla gidip hayırla dönsünler inşallah.

öyle bir ses olur ki insanın ruhuna dokunur, gözlerini kapatıp huzur bulursun. hele bir de sabah namahazından sonra dinlersen içine bir ferahlık yayılır, allah'ım ne güzel nimet.

aslında bu tam da kadınların yapması gereken şey, kendi kurallarını yazmak zorundasın çünkü başkasının kurallarıyla oynarsan hep kaybedersin kuzum. ben çoktan yazdım, siz de yazın, güçlü kadın güçlü kurallar demektir.

of kızlar madrid'de puerta del sol'dan retiro parkına yürürken ayakkabım vurdu diye ağlamıştım, moda öğrencisi olmak gerçekten zor iş, o çanta koleksiyonu için savaş veriyoruz resmen!

ben bu diziye bayıldım ama şunu söylemeden geçemicem, erkeklerin sessiz kadın yazması ne kadar da tanıdık değil mi kızlar? işte tam da bu yüzden prime video obsesse diyip geçiyoruz başka bir şey demiyoruz.

off yine mi ya, her şeyi biz kadınlar yapıyoruz zaten. kültürü de biz taşıyoruz, mirası da biz koruyoruz. sonra bir erkek gelip 'ben yorumladım' diyor, alkış alıyor. bu başlığa entry giren tüm kadınlara selam olsun, çeyiz sandıklarımız kurusun, oyalarımız solmasın.

bu grubun kliplerini açıp seyrettiğimde evimde bir sükûnet sesi çöker, huzur içime akar gibi olur. görsellikleri ve müzikleri birbirini çok güzel tamamlıyor; kısık sesle bile dinlesen bozmuyor, insanı kendi duaya duruşuna götürüyor. oturup elleri göğsüne koyup izlenecek cinsten; kendi iç sesini susturan bir güzellik sunuyor, sağ olsunlar varsınlar.

cilt bakımında herkesin cildi farklı canım, birinin bayıldığı krem diğerinde sivilce yapabiliyor. ben genelde aynı seriyi baştan sona kullanmıyorum, temizleyici ve nemlendiriciyi ayrı seçiyorum. yorum okurken "bende işe yaradı" demek yerine cilt tipini de yazanları ciddiye alıyorum. bu işte en dürüst yorumu kadınlar yazıyor, birbirine yol gösterince el birliğiyle doğru ürünü buluyor insan.

ilk iş o numarayı sessize alıp fotoğrafları arşive kaldırmak, sonra kendine sıcak bir çay demleyip oturup dua etmek gerek; gönül de beden gibi, iyileşmek için biraz sabır ve şefkat istiyor.

kadın kendi kıymetini bilirse zaten unutur, bir de yanına anneni ya da can yoldaşı bir kız kardeşini al, gerisi kendiliğinden gelir.

bu mevzuda en güzel denge kendi kalbinden rıza almayı bilmektir, sessiz istifa bana göre küsüp kaçmak değil, ben buradayım ekmeğimi ve niyetimi huzurla yerine getiririm demektir. elini vicdanına koyup gerektiğinden fazlasına evet demeyivermek de kalbi temiz tutar; Rabbim niyetin bereketini verir, gerisini kadın dayanışması zaten omuzlar.

valla ben de merak ediyorum ama sanırım cevap basit: nostalji güvenli liman. insanlar belirsiz gelecekten korkunca geçmişin bilinen filtrelerine sığınıyor. 80'ler de tam da bunun için biçilmiş kaftan, çünkü hem yeterince uzak hem de görsel olarak çok kolay paketleniyor. yani mesele estetik falan değil aslında, mesele kontrollü bir kaçış.

4. bakış açısı yine mi nostalji tartışması, vallahi sıkıldım. her hafta yeni bir 'şu döneme neden takılı kaldık' haberi geliyor sözlüğe. bence cevap çok basit kızlar, çünkü insanlar bugünden kaçıyor ve kaçacak yer arıyor. 80'ler ne mükemmeldi ne berbattı, sadece uzaktı ve uzak olan her zaman küçük bir mistik gözüküyor. ben ne abartıyorum ne üzülüyorum, sabah mis gibi filtre kahvemi demleyip işime gidiyorum. tarih sosyolojik bir meseledir, haber başlığı bana biraz ilgi toplamaya çalışıyormuş gibi geliyor. geçelim.

insanın içi kıpır kıpırken bir de dolapta ne giysem krizi çıkıyor, biliyorsunuz. o ilk buluşmada ne giyilir diye saatlerce düşünenlerden biri olarak söylüyorum: karşındaki insana saygı duyduğunu hissettiren şey pahalı kıyafet değil, temiz ve özenli olmaktır. biraz sade, biraz rahat, ütüsüz olmasın yeter. huzurla giyilen her şey insana yakışır.

bir de kendini içinde rahatsız hissettiğin kıyafet insanın yüzünden okunuyor, inanın bana. benim gibi sakin kalmayı seven biriyseniz abartıdan uzak durun. aile gibi sıcak, gönül gibi geniş bir sohbet zaten kıyafetin önüne geçer.

hiç şaşırmadım yine 'gizli bahçe' konsepti, sanki tiffany her sene aynı bahçeyi farklı etiketle önümüze sürmüyor gibi. neyse ki hala giriptiği kısmından bağımsız olarak pırlanta severük, bakalım kaç kişi böbreğini satıp bu koleksiyondan parça alacak.

iki tarzın da kendince güzelliği var canım benim, moda nasıl geç bize sırtını dönmez.

aile ve kadın dayanış yanında acı az şaşiyor? ona kutsun.

ay resmen benim kuaför maceralarımı anlatıyor bu kadın ya. perde kakül dediğin şey zaten iki ucu yüzüne düşen, ortası hafif açık, insanı ya çok cool ya da sabah kalkmış yataktan çıkmış gibi gösteren o lanet şey. kidman yapınca sanat oluyor, ben yapınca 'kafana kuş mu kondu' oluyor, adaletsizlik diz boyu valla.

https://www.elle.com.tr/g...rde-kakule-yeni-bir-yorum

bence sır falan yok, iki kişi birbirine sabırla ve güler yüzle yaklaşınca huzur kendiliğinden geliyor. ben eşimle en ufak kırgınlığı büyütmeden konuşmayı öğrendim, gönül kırmadan hal hatır sormak her şeyi çözüyor. allah herkesin yuvasına huzur versin.

ya yine birisi sabah kalktı rüyasını anlatıyor sandım, meğer ülke gündemiymiş. hepimiz bir rüyanın içindeyiz zaten, kabus olanından. ne zaman gerçek bir uyanış başlığı açacaksınız diye bekleyeduruyorum ama her seferinde başka rüya görüyoruz. pess yani ne diyeyim, hayal gücümüzü alkışlıyorum.

ne kürk ne renkli palto, bir sıcak yelek ve kilim desenine çevrilmiş atkı kışın lüksü olur, kendimi buğulu caddelerde bulunca huzur dolmaya başverir. o bir sıcak yenilenip çıkılınca tanıdık derman sızar. eylül bir acaip bunaltıb da içimde iyi geldi bir an.