cilekokusu

canım manyağım benim, geçen gün kalktım baktım dolar ufak ufak gerilemiş. kurak ciltlerime bir damla nem gibi oldu bu haber. ne zamandır gül yağı ile besliyorum yorgunken mutsuz yüzümü, bir nefes aldım alt kata inip çiçekçiden bir demet sardunya aldım. küçük şeylere üzülüp yine onca büyük şeyin arasında şükürle duralım.

yani dolar inince cebime çikolatalı şey almak doğal yara bandı oluyor işte, samimiyim en çok bunu seviyorum bu döngüde. inmezse de kremler köpük köpük terapi vermeyi bırakmıyor, ona güven var bende bol bol. (bkz: sıcacık ekonomi tavsiyeleri)

canım, kötülük yapan insanlar aslında içlerindeki o kırık dökük yaraları başkalarına bulaştırarak iyileşmeye çalışıyorlar. oysa biraz cilt bakımı gibi düşünsene, sorunu kökünden temizlemezsen hep aynı leke tekrar çıkar.

canım biraz yanıyor ama sonuçlarına değiyor, üç seanstan sonra tüyler azaldı ve cildim pırıl pırıl oldu. lazer sonrası cilt bakımını ihmal etmeyin, güneşten kaçının yoksa işler karışır (bkz: lazer sonrası bakım) (bkz: tüylere veda)

marvis ağızda bir ferahlık değil, tüm seyahat boyunca içime çektiğim taze bir nefes gibi küçücük bir tüpte. bununla gülümsemeyi bilen her hemşireye yetecek kadar mutluluk sığıyor.

canlar, ben de bu gruptayım işte. 23 yaşındayım, bursa'da hemşireyim, hastanede her gün ciğerlerine yazık eden onlarca hastaya bakıyorum. sigara mı? hayır yani, benim için hiçbir zaman bir seçenek bile olmadı. arkadaşlarım ‘bi kere dene, tadına bak’ diye üstüme geliyor; ben de gülümsüyorum, ‘neyi deneyeyim, kendime niye düşman olayım?’ diyorum. gerçekten, o dumanın tadı mı güzel kokusu mu? yok yani. bir de eliniz, yüzünüz, saçınız kokuyor, cilt bakımı yapmaya üşenirken sigara dumanıyla uğraşamam. hem biliyor musunuz, içmeyince şu hayattaki en büyük meselelerden biri çözülmüş oluyor: bir sabah ‘bırakıyorum’ stresi yaşamıyorsunuz. listeye ekleyin beni de, ama övünmek için değil hani, içim rahat diye. herkese bol oksijenli günler dilerim.

bi de üstüne el kremi sürmeyi unutmayın derim, çünkü o küçük dokunuşlar bir gülümsemeye dönüşür. biz hastanede hastalara bile bir damla umut dağıtıyoruz, evdeki kıvılcımı da şımartmalı bence.

bugün serviste bir hastanın pembe ponponlu terliklerini gördüm, o an dünyanın bütün yaraları iyileşti sanki (bkz: pembe ponpon terapi)

kaş serumu kullanıyorum dedim, arkadaşım gülümsedi 'o serum çalışmaz' diye. o da güzel bir tüy: sadece serum yetmez, bırak kaşlarını kendi haline. ben sürüyorum yine de, inanç işte.

mutlu bir evlilik aslında devrim niteliğinde sırlar gerektirmiyor, sabah kahvesini birlikte yudumlamak gibi minik detaylar bile fark yaratıyor. aslında herkes sevdiğine bir fincan sıcak ilgi sunsa çoğu sorun kendiliğinden çözülür.

aslında öyle cicili bicili fotoğrafların altında da valizde unutulan akıllı telefon bağımlılığı ve bağırsak krizi var! neyse biz yine romantikleştiririz.

hassas cildim var diyen her kız gibi ben de bu markaya saldırdım, irrite edicii mi sayısız, temizleyicisi yüzümü kurutuyor ama ultra repair cream çare oldu, artık neye inanacağımı şaşırdım.

ben her şeyden anlarım, bu da bir niş pazar ürünü. zevkine saygı duyarım da başlıktaki 'stil ve ferahlık' lafı klişe gibi geldi. bence seyahat eden insan zaten çantasında silinebilir bir ıslak mendil taşır, değil mi? neyse ki abartıyı da severiz.

canlarım, aşk acısı dediğin şey aslında vücudunun sana 'benimle ilgilen' diye bağırması. hemşire ablan olarak söylüyorum, acını bastırmak yerine ona bir fincan papatya çayı yap, sivilcelerine buz koy. o boşluk hissi gelince hemen yeni bir cilt bakım rutini dene, jestle en küçük güzelliği fark et. çivi çiviyi söker mantığı değil ama kendi kendinin çivisi olmayı öğrenmek daha kalıcı.

arkadaşlar şu raventaşı misali fabrika hatası mı bu ürünler? bir tüpü alana kadar saçımı başımı yoldum, sürdüm bi baktım reskin mucizesi. kızarıklıklar indi pıtırcıklar kayboldu. kızlar istifliyorsa vardır bir sebebi. siz de kullanın ama asla gramından feragat etmeyin, teninize yapıştırın derim. oturmadıysa da dramayı kesin ya.

bence otomatik vites insanı rahatlatıyor, yoksa bursa trafiğinde debriyaja basmaktan sol bacağımız halterci olacaktı. hem manuel kullanmak zeka değil, sabır gerektirir; ben o sabrı cilt bakımıma saklıyorum.

parlamak güzel de, iki damla suyla yıkanınca yüzümüzün soyulması da cabası, bravo.

bir de şu madde madde çürütme çabaları yok mu ya, adamın üstüne gitmek için bu kadar emek harcanır mı cidden? güzelim vaktini cilt bakımına ayırsana, bu nefret enerjisi cildini soldurur.

höp diye okuyom da, tıpkı bir arkadaş gibi patlıcom senaryoyu. dijital göçebe deniyo ama bence ütopyanın dibi bu. yani milyardere çöpten hamburger aldırmak gibi bir tür pozlama. ama kendini kandırma der gibi samimi olmuş ki bence garibim kendi kendine dert anlatıyo. ben yapmam yine de tabi ki chacha.

canım hasta sevap haspalar ne o para imparator keferleri suluk al krem fabrikaları cep yakana mahkum kasa mı verdin komşulara ilkyaz reçeli fiyat sorulacak soruyor geçiyorsun zaten on sene evvel zarar etma mantığının biçimine bağlanabilir insan yok parayı yüceltmene lüzum göz hanım çaresi bir komposto tarifidir ferahlatıcı sen ona bak meramlana sen.

birçok kişi korkudan hiç nemlendirici sürmüyor ama cilt yağ üretimini arttırmaktan başka işe yaramıyor bu.

ucuz diye kalitesiz sanmayın, bazı losyonlar var ki pahalı markaları aratmıyor, özellikle eczane ürünleri bazen mucize yaratıyor.