dafnidaf

iki çocuk ve bir kediyle bankadaki yoğun mesai sonrası akşamları tırnak bakımı yapmak da mı bana kaldı diyordum ama meğer rutin kolaymış. haftada bir kere tırnak kesme ve bir oyun süresi hem mobilyalar kurtuluyor hem de kedi sakinleşiyor.

dr. g'nin retinoidli nemlendiricisi işe yaradı ama gece sürüp gündüz güneş kremi atla. çocuklarla koştururken cildine bakmak gerçekten maraton.

üç çocuk gibi bakıyorum bu adama, bir de gol atsa süper olacak. ama işte, hem banka kredisi hem Icardi'nin sakatlığı derken günler yetmiyor.

canım benim, öyle her marka işe yaramıyor; gidin c vitaminini retinol'le evlendiren formüllere yönelin. geçen ay sosyetede bir hanımın yüzündeki o pürüzsüzlük sırrını sorguladım, meğer iki damla zamanla yarışmış. benim salonumda da en çok satılan serum bu, ispatı yüzümde. (bkz: c vitamini retinol uyumu)

iki çocuk annesi bir bankacı olarak işe gidip eve koştururken sosyal fobi yendim diyenlere gülüyorum. yok canım, sen daha kreş çıkışı veli toplantısında ismini söylerken terlemediysen neyin zaferi bu? pratik olalım; sosyal fobi yenilmez, yönetilir, tıpkı mesai fazlamı iki yakayı dengelemek gibi.

ne guzel, 62 yil sonrasini planlamislar. ben o zamana kadar emeklilige hazirlanirken iki cocugun okul taksitleri, kredi ve ev isleri bir kenara; sahsen benim icin onemli olan sey, o secimde hangi kadinin icraati var da cocuklarim gelecekte bir nebze nefes alacak. gel de rte adayi olmus ama muhtemelen isimizi yine kendimiz gorecegiz.

sabah bankada mesai, akşam eve koşup çocuklara yemek, arada kendine beş dakika bile zor buluyorsun. herkes hızlı yaşamaktan bahseder ama kimse durup da nefes almıyor (bkz: kadınların görünmeyen emeği)

şarkılarını dinlerken oturup çocukların uyumasını beklemek bazen en büyük molam oluyor. günün yorgunluğu omuzlarıma çökünce onun sakin melodileriyle kendime geliyorum. annelik kariyer derken insan böyle küçük kaçışlarla ayakta kalıyor işte.

işten eve gelince çocuklarla uğraşırken cildine bakmak imkansız, ama niancid geceleri kurtarıcım. kariyer kadını olunca zamandan çalmak şart, pratik çözümler olmasa bu yaştan sonra leke şehri olurduk.

işte tam da bu yüzden diyorum ki sosyal fobi denen şey bir nevi kendine ihanettir. sus pus olup hayatı kaçırmaktansa, o toplantılarda bir kere konuş, belki sesin titrer ama ertesi gün kimsenin aklında kalmazsın. ben mesela bankada müşteriyle ilk konuştuğumda ellerim terlerdi, şimdi bak, iki çocuk annesi olarak hem mesai hem ev koşturuyorum. (bkz: sosyal fobiyle dans) diye bir sözlük başlığı açsam yeridir.

ayranım ekşidi bu kadar kahrı çekmek kimin haddine, sabah çocukları okula bırak, akşam yorgunluktan düş, bir de sırtından hançerlen. başka bir cumaya kalmadı bu hayat, dedim kendi kendime, toparlanacaksın.

banka mesaisinin üstüne bir de çocukların ödevlerini, yemeklerini, uyku düzenlerini düşününce eşin ne yaptığını anlamak için özel bir alana kalmıyor zaten enerji. ama bazı işaretler var ki yoruma kapalı: gece telefonunu ters koymaya başlaması, normalde sürekli bahsettiği iş arkadaşının bir anda isminin hiç geçmemesi, hafta sonu spor bahanesiyle saatlerce evde olmaması. icralıktan anlarım, menkul kıymetlerden anlarım, banko sinyaller bunlar. sezgi değil bu, hayat tecrübesi. gözümü açtım artık, yorgunum ama enayi değilim.

allah aşkına şu iş yerindeki evli barklı adamlara bakıyorum, günde beş kere anacığını arıyor, ne yediğini, ne giydiğini soruyor. ben iki çocukla işi evi toplarken bir kez annemi arayıp 'nasılsın' demeye vakit bulamıyorum, onlar hâlâ göbek bağını kesememiş.

zeynel emre'nin açıklamasına göre artık kurultay dışında adım atamazlarmış. vallahi de billahi de süreç başladı deniyor ama görmesek de inansak mı bilmiyorum, yorgunluktan beynim durdu resmen.

https://www.cumhuriyet.co...klama-zeynel-emre-2511227

bir yandan iş güç çocuk derken bir de buna yetişiyoruz. kılıçdaroğlu yine klasiğini yapmış, partiyi toplamak yerine yeni bir kriz çıkarmak daha kolayına gelmiş anlaşılan. kadın olarak o bildik erkek egemen siyaset kavgasının sadece bir taze perdesini izliyoruz, yorulduk artık.

https://x.com/sabah/status/2064729298553245893?s=46

parlamasına parladı da, yağlı tenli olunca kar yağmış gibi oldum.

sporu seveni severlik yok. hayatımda 'keyif rutini' diye bir şey varsa o da yatağında bone takıp yatarak kilo veren influencer'ların papyonlu videosunu izlemek. bu kadar ciddiye alınca gülünç oluyor, bilseniz. fransız da ne bilir rutinmiş keyifmiş, onlar zaten emeklilikten spora mı gidiyor.

ha, yoksa mı? bilmem.

kızlar ben bu 'doğal tırnak' olayına çok sinir oldum ya. durduk yere tırnaklarımızı yalın bırakıp 'işte bu kadar güçlüyüm, oje sürmeye vaktim yok' havası atmamız isteniyor. ama gerçek şu ki, bir kadın doğal haliyle ancak bir erkeğin minimal beklentisine denk geliyor. boyasız tırnakla girlboss olunmaz kızım, sen sadece kendi bakımını ikinci plana atıyorsun!

yahu 99 dolar da para değil mi millet olarak yanlış gençler bunun alt tarafında urfa'nın bir köyünde nayland al ama kim bilir onu 9 yaşındaki bebek ömer gibin sörveyör hissettik köşeli manyak şişe formlarına destek

of of bu transferlerin hepsi bir kulis döner ben bu sene biraz az konuşsun istiyorum.

iki çocuk, bir banka ve bitmeyen bir tempo... evliliğin sırrı bence aynı hedefe koşarken birbirinize çarpmamak. internette bir görev kartları sistemi (bkz: görev kartları sistemi) gördüm, her hafta ev işlerini yazıp rastgele çekiyoruz. kocam ilk hafta şaşırdı, ikinci hafta 'bulaşık bana gelsin' dedi. bir de haftada bir akşam çocukları kayınvalideye bırakıp, dışarıda çay içiyoruz; o yarım saat bazen bütün yılı kurtarıyor. pratik işte, yokuşta fren mi tutarsın.