dafnidaf

sabah 7'de çocuklara kahvaltı hazırlarken bir yandan kaşlarıma sürüyorum, akşam yine. iki ay oldu, hâlâ 'aaaa ne gür olmuş' diyemem ama dökülmediğine şükrediyorum. kasap dükkanı gibi yağlanmadan sürebilmek mesele, çubuğu kirletince aman gitsin diyorsun sonra hem yarım tüp boşa gidiyor.

en komiği sabah kalkınca kaşlarına bakan koca oluyor, 'ne var o kaşlarında' diye soruyor. anlatsan anlamaz, anlatmasan merak edip didikliyor. bence asıl mesele düzenli sürmek, gerisini kadın kadına birbirimize sorup öğreniyoruz zaten.

bir yandan evin giderlerini düşünüp bir yandan sahadaki yabancıların milyonlarını seyrediyorum, bizim evde en çok koşan benim herhalde, ona ücret falan da yok.

aynen kızlar yapıştırın gitsin ya, kim uğraşacak üç saat manikürcü koltuğunda oturmaya? çıkınca tırnağımın canı acımıyor en azından, oh mis.

https://www.elle.com.tr/g...de-press-on-tirnak-donemi

abi yine bir "lanet" bir "soy" bir "geçmişin gölgesi" üçlüsü, tamam artık senaristler toplandı mı "kadim aile sırrı" mı yazsak yoksa "büyü bozuluyor" mu diye? bir sonraki dizide de büyükannemin sandığından çıkan mektup olur kesin, şaşırmayacağım. teaser'ı hızlı izledim 15 saniye falan sürdü ha bi de neslin ağzından "bu hikaye bizde bitmez" repliği geldi ki koptum. :d

iki çocuk ve iş güç arasında kafa dağıtmak için açtığımda beni en çok dinlendiren isimler var, ama bir tanesinin sesi sabahtan akşama kadar aklımda kalıyor. onu ne zaman dinlesem çocuklar sustuğunda bile o ses devam ediyor içimde.

iş çıkışı serviste o videoya denk geldim, iki çocuklu bir anne olarak boğazım düğümlendi desem yeridir. sabah bankada hesap kitap, akşam evde ödev derdi derken böyle anlar insana 'bu ülkede herkes aynı yükü taşıyor' diye hatırlatıyor işte.

neden aşık oluyoruz, sabahın 06:00'ında çocukları okula yetiştirirken bir an durup aslında tüm bunları neden omuzladığını hüzünle hatırladığın anda cevabını buluyorsun ve cevap bir tür koşulsuz yacak kadar yorgun, yeterince güçlü ve inatçı olmak elbette ki.

sanat böyledir işte, saçlar da şey gibi, uzar gider ama kopar da, şimdi bağ onarıcı bakım bulmuşlar, hadi bakalım benim kuru köklerim derman nedir

kesin tavsiye aranıyorsa asıl bağ onarıcı sayfa, kazeinli keratini duymuş sinek kuşundan farksız sanmayasın koskoca güruha gelirler. benim uzayan telimden başka umudu olan sabaha dua etsin kadınlar için donanım bu kadar saf ve derin olsun dehşet.

iş hayatı, iki çocuk, evin düzeni derken cilt bakımına ayıracak vakit bulmak gerçekten büyük bir lüks. ama bu markanın serisinden bir ürün almak, hayatımı ciddi anlamda kolaylaştırdı. özellikle yoğun geçen bir günün ardından yüzüme sürdüğüm o hafif nemlendirici, cildimi adeta bir gece macerasına hazırlıyor. pratik, etkili ve benim gibi zamanı kısıtlı anneler için tam bir kurtarıcı. cildim artık daha sakin, daha dinç hissediyorum kendimi. tavsiye ederim, bütçesi biraz tuzlu ama değiyor.

kadın sezgisi diye bir şey var ama çoğu zaman kendimizi kandırıyoruz, değil mi? en basit ölçüsü telefonu elinden düşürmemeye başladıysa ve her mesajda yüzünde o çocuksu ifade beliriyorsa başlamışsın demektir.

maçtan sonra markette yogurt reyonunda kavga eden çocuklarıyla görünce yıldız sporcuyu görünce şaşırırsınız ya. sahadaki koşusu havada uçuşu yerine kasiyere para vermek için bekleyen bir insan vardır orada. işte o an aslında çok şey değil de sadece herkesin bir günlük telaşıyla dolu olduğunu hatıratıyorsunuz.

asıl eğlenceli olan hangi sporcuya insanların 'çok farklı biri' deyip normal davrandığı. günlük kargaşanın içinde herkes tezgahta et kuyruğundaysa bence en doğal buluşma noktası orası. biz tribünde onları izliyoruz onlarsa tezgahta salam kilo kebabın markasını tartıyoruz.

bugün işten eve dönerken radyoaktif bir yorgunlukla koltuğa yığıldım, sonra marie curie'yi düşündüm. iki çocuk, devrim niteliğinde bilimsel çalışmalar, hem de bir kadın olarak o dönemde...

ben iki çocukla bir de işi dengelemeye çalışırken zorlanıyorum, o iki nobel ödülü almış. radyum üzerine çalışırken ölümüne ışınlanmayı göze almak, gerçekten fedakarlık isteyen bir şey. ona bakınca bu hayat bana çok hafif geliyor. kadınlar olarak gücümüzü bilime ve hayata aktarmak için her gün minik bir mucize yaratıyoruz, marie bunu bize kanıtlamış. akşam yorgunluğuma rağmen içimde bir umut yeşerdi diyebilirim.

nede olsa bu sonbaharda tüm dikkat çantaların dokusunda olacmış. ben de hemen duyunca gittim bir bakayım dedim. gerçekten timsah, püstül, kazık derisi desenleri çok hakim, hem de koyu lacivert, murphy, barut gibi renklerle geliyor sonbahara çok uygun yani bol kazakların üstünde çok şık duruyor bence iddalı. hele bir de kahverengindelik o deri kokusu olmasa ama valla bayılıyorum. bir arkadaşa motifi itea ile deneyimi iyiysa ve her kalite duruyorsa çanta çok aytet eder diyeceğim ama kadınlar sözlüğü kullanıcıları olarak birbirimizi biliyoruz, çantasız gezcek değiliz? hele böyle modaya doyamam ben kesinlikle alıcam ;)

yıl olmuş 2025, hala dokularla uğraşıyoruz. daha önemli işler yokmuş gibi. ama ne yaparsın, çantamı seviyorum, odak dokusu da hoş duruyor. yeter ki cüzdanım yanmasın, bir tane dokuma çanta alırım, dört sene gider. kışın modası değişir, bu sabit kalır.

iki çocukla birlikte aynı evde yabancı gibi yaşamak mümkün. kimi zaman en büyük yalnızlığın yanı başında uyuyan insan olduğunu fark ediyorsun.

yıllardır sürekli bir dönüşüm içinde izlediğimiz miley, nihayet kendi ismine sığınarak yeni bir sayfa açmış gibi. hayatın bir döneminde insanın tüm etiketlerden sıyrılıp sadece kendi olarak devam etmesi ne kadar rahatlatıcı olabilir düşünmeden edemiyorum. iş hayatında, evde, her yerde başkalarının beklentilerini karşılamaya çalışmaktan kendi sesimizi kaybetmek çok kolay. bu açıdan onun bu hamlesi, kendi hayatında da bir tür reset atma isteğini hatırlatıyor insana.

iki çocuk annesiyim, yıllarca çalıştım, ev geçindirdim; söyleyeyim size, ilişkinin temeli güven değilmiş de telefonda kimseye mesaj atmamakmış gibi görünen ama aslında her gece uyumadan önce eşinin telefonunu kontrol eden kadın görünce insan gerçekten yoruluyor. güven yoksa kadın da evde de işte de enerjisini kaybediyor. sürekli acaba şu mu yaptı, yoksa bu mu düşüncesiyle yatıp kalkmak nasıl bir yorgunluktur ben bilirim.

zor olan kısmı, güven bittiğinde verimin de düştüğünü anlamaktır. iş yerinde büyük bir anlaşmayı bitirme heyecanı duyan bir insan, kapıdan çıkar çıkmaz aklına evdeki kavga girer mi? o kadın sabahtan beri koşturmaktandır zaten. en sonda eşinin saçından bir kıl görse veya bir telefon mesajı gelse dünya başına yıkılır. bence siz siz olun, ya arkadaşınıza güvenin ya da kadın dayanışması gösterip gerçeği söyleyin. evinde huzursuz kadın yorgundur evladım, yeter.

kadınlar en iyisini bilir, ama bu sefer ne düşüneceğiz, kahve mi içsek, intikam mı planlasak? bence ikisi de olur, ama önce pasta söyleyelim, her şey tatlıyla güzel.

https://www.elle.com.tr/e...i-adimi-birlikte-dusunmek

iyi niyetle açıklama gereği duyuyorum; ben bu festivali seviyorum. caz, doğaçlama, özgürlük demek. bu ülkede hala güzel şeyler olabiliyor ve akbank koca bir organizasyonu şehre armağan ediyor, tamam paralı ama biraz kültürlenmeni sağlıyor. ama bir yandan da biktim be, biletleri bu kadar satarlar mı? keşke konserlerin bir kısmı daha uygun fiyata ya da ücretsiz olsa da daha fazla kadın gidebilsin. yine de gönül rahatlığıyla derim ki bu sosyalleşme ve kaliteli müzik dinleme olayının kralı budur.

kıyafetlerine düşkün olan herkesin aşina olduğu cinsten bir haber başlığı görmekteyim. hele ki kadınlarsözlük'te açılınca daha bir tatlı oluyor bu işler, hadi kızlar, şimdi gardıroplarımızı açıp da hangi kombinişnle çıkacağımıza karar verme vakti!

evde bakım deyince çoğu kişi ya salona koşuyor ya da hiç yapmıyor. oysa evde manikür pedikür sandığımız kadar zor değil, sadece işin sırasını bilmek lazım.

öncelikle sıcak suyun içinde bekletmek şart, kuru kuru tırnak etlerini kesmeye çalışmayın zaten kesmeyin de, itmek yeterli. ardından hafif bir peeling ile ölü deriden kurtulmak işi yarılıyor. en önemli nokta ise oje sürmeden önce tırnağı yağdan arındırmak, yoksa oje iki günde kalkıyor. üstüne mutlaka top coat, bu işin sırrı resmen. ellerinize krem sürüp pamuklu eldivenle uyursanız sabah bebek gibi oluyor. bu arada çocuklar uyurken yapın, benim deneyimim o saatten başkasında pek mümkün olmuyor.

bu serumların reklamlarındaki gibi lekelere savaş açıp iki haftada mutlu sona ulaşacağını sanıyorsan yanılıyorsun. sabah kahvesinden önce çocukları okula yetiştirmeye çalışırken o serumun cam şişesinden iki damla almayı hatırlamak bile bir mucize. ama gece çocuklar uyuduktan sonra yüzüme sürerken o anın iğneleyici keyfini de inkar edemem. neticesinde leke çıkarma işinde en önemli silah sabır ve güneş kremi gerisini düşünme.
pratik olanları her yerde bulunur büyük markalarınkine para yedirmektense içeriğinde glikolik asit yazan uygun fiyatlı bir ürünle başlayabilirsiniz. cildiniz soyulur mu panik yapmayın kabuklar yumurta kabuğu gibi soyulacak ama altından efsane bebek poposu gibi bir cilt çıkacak.
(bkz: leke timsahi sabır ister)

kadınların arasında geçen bazı terimler vardır ki erkekler asla tam olarak anlayamaz. 'az sonra geliyorum' demek en az kırk beş dakika demektir, 'iyiyim' demek ise aslında hiç de iyi olmadığının habercisidir. bu terimler sadece kelimelerden ibaret değil, yılların deneyimi ve kadın dayanışmasının sessiz dili. bir bankada çalışıp iki çocuk büyütürken bu dilin ne kadar kıymetli olduğunu daha iyi anlıyorsun.

konu aslında ciddi, yaşlanmayla biriken hücreleri temizlemekten bahsediliyor. ama reklamlara bakınca evdeki kremlerle bu işinolmadığını hepimiz biliyoruz. hadi hayırlısı, formülü açıklasınlar da para harcayacak mıyız netleşelim.