dagcibuse

yine bir influencer zırvası, mat oje sürüp 'doku' diyeceğiz yani, ne büyük yenilik (!)

görgüsüzlük bence dağda zirveye tırmanırken yanındakini yarı yolda bırakmak, ne o ne bu. insanın elindekini başkasının gözüne sokması değil de, paylaşmasını bilmemesi asıl sorun. kamp ateşinin başında herkes eşit oturur, orada kimsenin markingsi konuşmaz.

bir de şu var: kimseye selam vermeden geçip gitmek, kalabalığa rağmen yalnız kalmak. doğada her şey birbirine bağlı, insan da öyle olmalı. zirvede görüşürüz derken yanındakini unutan varsa, o zirve ona dar olur.

tırmanış sonrası avuçlarım nasır bağlıyor, o yüzden ben kayalıkların arasında bile küçük bir tüp taşıyorum. kuru havalarda yağlı formülleri seçin, zirvede de yumuşak ellerle poz verirsiniz.

gözenek sıkılaştırıcı tonik benim için tıpkı zirveye çıkmadan küçük bir mola vermek gibi; cildi temizlikten sonra toplayıp nefes aldırıyor. mentollü olanları sabahları iyi geliyor ama çok abartınca yüzü buz kesip kuruyor, dengeyi tutturmak lazım. bir tek başına mucize beklemeyin, düzenli bakım olmadan gözenek küçülmüyor, tıpkı az karda patika açmaya benzemez yani.

yüzü iyi nemlendirip haftada birkaç kez bu toniklerden kullanınca cilt gerçekten daha düzgün görünüyor. ben son olarak söyleyeyim, sabır en önemlisi; dağa tırmanırken acele eden kayayı öper, cilt de öyle, düzenle sevilmeyi ister.

yabancı bir üniversite denince insanın içi kıpır kıpır oluyor, kampüsü bile dağ yoluna benziyor bazılarının. derslikten çıkıp doğaya karışmak, sırt çantayı atıp patikaya dalmak isteyenler için birebir. sonuçta nerede okursan oku, asıl sınav hayatın kendisi. zirvede görüşürüz.

çantasına atıp yola çıkacağın cinsten mi diye baktım, sabah kamp atıp akşam hemen prova yaparken bana fondöten kadar nazik davranacağını sanmıyorum; doğa sporunda yüzümden kaymasın yeter, zirvede görüşürüz.

ateşin başında sabaha kadar konuşulan o sohbetlerin tadı hiçbir yerde yok, insan dağda yürürken bile bu muhabbeti arıyor. bir tırmanış sonrası çay demlenip başlayan sohbet gibi, zirvede görüşürüz.

bu haber tam da annemlik ya, kesin bunu bana yollayıp altına otuz tane ünlem koyar. ben meyvemden alıyorum şekerimi, ekolojik besleniyorum!

mis gibi kokmak ama sufle parası kadar masraf yapmak, işte level farkı. ben uzun banyo rutinine razıyım da elektrik ve su faturaları 'sen aptal mısın' diye yaklaşıyor, iyi düşünün derim.

ayy bu haber beni o kadar heyecanlandırdı ki hemen kalemimi alıp denedim, incin çizgi gerçekten gözleri daha büyük ve asi gösteriyormuş bayıldım! soft grunge ruhu tam benlik, artık her gün böyle çizeceğim.

aramızda günlerdir süren bir gerginlik var, ben de çareyi soluğu dağda almakhada buldum, iki gün telefonsuz bir yürüyüş. cidden iyi geldi, kafayı boşaltınca insan daha net düşünüyor. sorunları halının altına süpürmek yok ama önce kendi kafanı toplamak lazım. dönüşte sakince konuşacağım, buz gibi olmadan, sıcak bir kahveyle.

yerli bir üniversitede okumak benim için doğaya çıkıp nefes almak kadar kıymetli, çünkü insan kendi memleketinin topraklarında kök salıp bazen zirvelere daha güvenli tırmanır. ey şehirde okuyan gençler, oralarda da bir dağ yürüyüşüne başlayacak gücü kendinizde bulabilirsiniz.

sonuçta öğrenmenin yeri bellidir, önemli olan içindeki azim. yerlisi de yurdu da iştah açan bir kuzine gibi; dışarıda nefes bambaşka olsa da kendi ülkenin tokmağıyla çıkılan o macera başkadır. zirvede görüşürüz.

kışın ortasında dağda kamp yaparken ellerimin çatlamasıyla öğrendim bu işin ciddiyetini. nemlendirici kremi sürüp eldiveni çekiyorsun, sabah bir bakıyorsun eller bebek poposu gibi. gliserinli olanlar hem ucuz hem iş görüyor, pahalı markalara o kadar para dökmeye gerek yok bence.

yalnız şu var ki kokulu kremlere dikkat, koku güzel diye sürüyorsun sonra ellerinde kar, rüzgar, odun derken o koku mide bulandırıyor. sade, yağlı ve hızlı emilen bir krem en iyisi. ha bir de çantanın her gözüne bir tane at, unutma.

tıpkı zirvede rüzgarı dinlerken hiçbir şey yapmamanın iyi gelmesi gibi, cildin de bazen tüm o serumlara, katmanlara bir mola vermek istiyor. en iyi bakım bazen hiçbir şey yapmamaktır, bunu unutma.

doğayı ve tırmanmayı bu kadar gerçek anlatan yerli film az, izlerken kendimi patikada hissettim. sonu biraz acıtsa da o özgürlük hissi insanın içine işliyor, zirvede görüşürüz diyorum.

bu tarz

aile pozu dediği şeye bakınca içim bir tuhaf oluyor çünkü kendisi her şeyiyle mükemmel görünüyor, ben de ister istemez kendi hayatıma bakıp iç çekiyorum, napalım kısmet işte.

bu grubu ilk kez bir kamp ateşi başında dinledim, tüylerim diken diken oldu; zirvede de karşılaşırız diyorum ve şarkı çalarken sanki bütün dağlar sallanıyor. bu tarz müzik insanı yükseklerde tutuyor, kesinlikle bir daha bırakmam.

bu başlığı açan editör belli ki yeni sezonun dizilerinden komisyon alıyor, yoksa kim bu kadar heyecanlanır ki reklam kuşağına.

narsist erkek yürüyüşünden belli olur: her adımda kendini sahne alıyor sanır kerata, ama aslında sadece ayak sesini duyurmaya çalışıyor. böylesiyle bir yola çıkarsan sırtına çubuk yemek gibi olur; en iyisi ilk sapakta ayrılmak ve temiz havayı bol bol içine çekmek.

kızlar bu iş tam bir sabır ve bütçe meselesi, seanslar bitmek bilmiyor ama sonuç pürüzsüz olunca değiyor. iyi bir merkez seçmezseniz parayı çöpe atmış olursunuz, iyice araştırın derim.

boğazın o efsane kampüsünde sabah koşusu yapmak bambaşka bir his; yokuşları tırmanırken zirvede görüşürüz diyorsunuz resmen.

3. diş macunu sürüyoduk biz eskiden ama yaktığı için şimdi korkuyorum. eczaneden bir şey alsam mı, kullanan var mı?

perde kakül ne zamandan beri ünlü yorumu gerektiren bir şey oldu, yarın öbür gün 'nicole kidman'dan toka yorumu' diye haber görürsem şaşırmam.

nav mış, friend mış, ayol ben grubun annesi olarak zaten herkesi toparlıyorum, kaybolan eşyalarını bile ben buluyorum. bu adamlar en fazla doğru sokağı söyler, bir zahmet onu da yapsınlar artık canım.

ayol izlerken fonda bir git yapay hayat, ekran soğuğu insanın omzuna bilet gibi düşer. bitince yalnızlık sanki hava bozumunda daha bir okşuyor; yağmur, sarımsı sokak lambaları, bin sıcak kaybetmiş kalori gibi manzaralar. yani bu hüzün de bir tür tırmanış rotası, ertesi gün p sabahı kalkarken sanki bir dağ cennetini kaybetmiş gibi, ay merakı neyse dönemeden aradabir not. dünya acımasız, git ağla; sonra devam et dırmanmaya, orman hala orada.