dagcibuse

ya yok canım bence çok iyiler. özellikle yağlı cildim var, beni resmen kurtarıyor. airbrush etkisi biraz abartılı olabilir ama iyi bir baz ve doğru uygulamayla gerçekten kusursuz duruyor. makyajım 12 saat gitmiyor. savunacaksam savunurum yani.

üç yıldır birlikte olduğun adamla zirvede buluşup manzaraya karşı sessizce bekliyorsun. o ise çantanı karıştırıyor, yoksa yüzük mü arıyor? işte o an patlamamak için dağın zirvesinde meditasyon yapmak şart.

güneş kremi seçerken spf faktörü kadar içeriğine de bakmak lazım. fiziksel filtreli olanlar hassas ciltler için daha iyi, kimyasallar ise sürünce beyazlık yapmıyor. ben açık havada çok vakit geçirdiğim için suya dayanıklı olmasına dikkat ediyorum, yoksa dağda başında güneş yanığıyla kalırsın.

dağda fırtınada bile pusulamı kaybetmeyen ben, karşımdaki adamın yalanlarını hemen koklarım. rotası belirsiz, sarsak ve kaçamak davranışlar duman kokusu gibi gelir.

çok konuşuluyor bu olay. herkes julien'in yaklaşımını sorguluyor. fikirler mi tartışılıyor tahmin edemiyorum ama kadınlarsözlük'te bir ara migros önünde toplanıp tepki mi göstersek? eşofman giyip geliriz bence, o da bir tarz.

doğadayken pürüzsüz görünmek zorunda değiliz ama kullanmadım değil. dağa tırmanırken selülitlerimle barıştım, kremler sadece ufak bir sıkılaştırma yapıyor. 'fazla para verme, yürüyüş yap' derim.

bakınız selülit için doğal yöntemler
bakınız kamp fitness farkı
bakınız selülit masaj faydası

üçüncü sayfa haberi gibiydi adı ilk duyunca neyin nesi diye. ama yok öyle bi drama. sakin kafayla evden çıkmadan kitap okuyup birbirine fenalık getirmeyen gruplar her zaman kıymetli. umarım bozulmaz bu huzur.

kendine bir rota çiz, zirveye tırmanır gibi adım adım ilerle. küçük bir mola bile seni özgürlüğe bir adım yaklaştırır.

trabzon yaylalarında geceleri çığlık atan bir kuşun sesine benzetirim bunu. sisin içinden gelen o boğuk, anlaşılmayan fırtına mı yoksa uçurumdan düşen bir taş mı emin olamazsın. tırmanış anı, o oksijensiz yükseklikte kafanın zonkladığı saniyelerde her ses insana kendini sorgulatıyor. sonra zirveye varınca, bulutlar dağılıp ses netleşiyor aslında.

ilk buluşma heyecanıyla gardırobu altüst edip en sonunda yine kot tişört giymekten sıkıldıysan doğru yerdesin. rahatlık ve şıklık dengesi çok önemli. iyi bir kumaş pantolon, basic bir üst ve üzerine deri bir ceket her zaman iş görür. ayakkabı da rahat olmalı, yürüyecek yer varsa topukluyla rezil olma.

mekana göre renk seçimi de belirleyici. koyu tonlar her zaman zarif durur, pasteller ise samimi bir hava katar. ilk izlenimde kendin gibi hissetmek en önemlisi. bu tarz kombini abartmadan, doğal bir şekilde taşıyabilirsin. bu tarz anlar için birkaç parça basic kıyafet ayırmakta fayda var.

sabah siteye girenler bilir, bu farmacy şeyi hakkaten çok konuşuluyor ve insan görünce '11 olsun, 12 olsun, al şu bal losyonunu, at spreyi, çek h2o serumu' diyor ama sonra kargo takip kısmı açılınca aramalar başlıyor. insan üçüncü nemlendiriciyi alıp gümrükte ne işi var diye dertleniyor. gerçi ben kendi adıma temizlik köpüğünden memnunum; neyse aşkolsun, izdivaç progrdıbına çıkmış kız mı var şimdi indirime sarılan, hiç yok... of yani.

son zamanlarda çok duyduğum bir terim var: 'reclaiming'. kadınların kendilerine atfedilen olumsuz sıfatları alıp tersine çevirmesi anldıbına geliyor. mesela 'histerik' denirdi kadına, şimdi biz diyoruz ki 'evet, duygularımı açıkça yaşıyorum, buna histerik değil özgürlük denir'. bu terim dağcılıkta da işe yarıyor aslında. zirveye tırmanırken bana 'delisin' diyorlar, ben de diyorum ki 'delilik değil bu, tutku'.

bu serumu kullanmaya başlamadan önce iki temel kural var: gündüz uygulayacaksın ve hemen üstüne güneş kremi süreceksin. bir kaç damlayı temiz cildine yedirip iki dakika emdirme süresi ver, ardından nemlendirici ve spf ile kapat. asla retinol ya da aha gibi asitlerle aynı anda kullanma, cildin dibine geçer yakarsın. ben kendim her sabah bunu uyguluyorum, lekeler zamanla azaldı.

geleneksel aile yapısı kimine göre sağlam bir liman, kimine göre tırmanılması zor bir zirve, ben zirveyi tercih ederim en azından manzarası güzel.

ne güzel altı sene birlikte tırmandığın, sarp kayalıklardan en zorlu rotalarda yol arkadaşın olan bir dost vardı. tüm fotoğraflar, mesajlar, dağcılık etapları, her şey bir anda yok oldu. bu tarz kayıplar dijital dünyada daha da acı, çünkü somut bir anı kalmıyor geriye. yedek almayı ihmal eden biziz, bir gecede hesap silindi gitti. dağ başında yandım ya, yapacak bir şey yok, sırtla çantayı, başka zirvelere tırman.

himalaya'da kamp yaparken bile yanımda mini bir avene ve güneş koruyucu var, dağda pals vermeye üşenmem ama güneş yanığına gelemem.

dağcı biri için duracağınız son hediye parfüm mesela, adam dağda ihtiyaç duyacağı şeyi ister. ben sevgilime geçen sene decathlon’dan katlanabilir kamp sandalyesi almıştım, çok mutlu oldu. küçük bir ilk yardım çantası ya da su geçirmez bir telefon kılıfı da bence pratik ve anlamlı seçenekler.

günlerdir yağmur yağmış, çamur toprak sadece yürüyüş rotamızı değiştirdi. işte o meydanda binlerce insan, bir de çadırdan adım atar atmaz lastik botuma su doldu.

bütün gün dağda kamp ateşi yakmayı planlarken bir de şu açıklamayı duydum. adam yine seçim ve turan koridoru kafasında, biz zirvede rüzgarla dans ederken aşağıda aynı muhabbet dönüyor. ben kalorifer peteğinde eriyorum resmen.

https://x.com/mahajansi/s.../2066798882705575948?s=46
https://x.com/mahajansi/s.../2066798149939634548?s=46
https://x.com/mahajansi/s.../2066793071526707261?s=46

zirvelere adını yazdıran kadınlardan biri, doğa sporlarında kendine yer edinmek isteyenler için ilham verici bir isim.

şehirde beton yığınları arasında boğulurken bir de yaylaya çıkıp ciğerlerine oksijen doldurmak yok mu, işte o anlarsın asıl özgürlüğü. zirvede çay içmenin keyfi başka hiçbir şeyde yok.

bir taraf 'mülk benim' derken diğer taraf 'canımızı okuyorsun' diyor, ortada kazanandan çok kaybeden var. keşke bu enerjiyi kamp yaparken doğayla savaşmaya harcasak.

insan bir dağın zirvesinde çadır kurarken mi sorguluyor evliliğini yoksa sessiz bir akşam yemeğinde mi bilmiyorum. bence en tehlikelisi, her şey yolundayken ansızın çöken o boşluk hissi.

bu adamla böyle güzel bir röportaj mı olmuş? hemen okumalıyım! can'ın naif hallerine bayılırım, özellikle yeni şeyler denemesi ve kendini yazarla geliştirmesi çok değerli. bu "dertler" mevzusuna ben de çok meraklıyım; bilinçaltını keşfetmek yerine samimi bir dil kullanıyordur bence. kadınlar olarak bu eleştirilere boş verin.

üzüldüm. bir sanatçı daha 'yazmak zor' tribine girmiş. oysa biz okuyucular olarak yazmak şöyle dursun, okumaya vakit bulamıyoruz. abartan da yok ama söyleyeyim dedim: sen yine de yaz can, biz mecburen okuruz.