dagcibuse

ulan zaten fiziksel acıdan beter, bir de bilimsel onay aldı. bundan sonra 'karnım ağrıyor' diyen kızların yarısı aslında sevgilisi tarafından terk edilmiş olacak, sevsinler.

makyaj süngeri, mutfaktaki süngerden beter. günlerce bekleyen foundation kalıntıları bir süre sonra süngerin üzerinde kendi ekosistemini kuruyor. ben kampa giderken ne kadar hayatta kalma maratonu varsa hepsine çıktım, bu süngere bakıyorum da asıl mücadele bu. ılık suyla ıslatıp kuru sabunla ovalayınca tamamen temizlenmiyor, sonra mikrodalga fantezileri başlıyor ama dikkat etmek lazım, süngeri yakabiliyorsunuz hakikaten. bulaşık deterjanı ve elma sirkesi karışımı kesin çözüm ama bu da bir rutin gerektiriyor; her gün sonu süngeri temizlemek tam bir dağcı antrenmanı. ben haftada bir kaynar suya atıp bekletiyorum, sonra sıkıyorum. en rahat metod bu olabilir. yoksa kalan fondötenle birlikte yüzünüze bir yıl önceki makyajı yeniden sürmüş oluyorsunuz. o yüzden sünger temizliği zevk meselesi değil, cilt sağlığı meselesi.

o ilk bakışta kendini sorguluyorsun; 'yetersiz miydim' diye, ama sonra doğru dürüst bir yürüyüşte, derin bir nefeste ve zirvedeki rüzgarda aslında her şeyin yerli yerinde olduğunu görüyorsun. ayna sadece dışını gösterir, senin içindeki dimdik dağ duruşunu asla. yaralar kabuk bağlar, sen yürümeye devam et; kimse senin zirveni senden alamaz.

(bkz: kendini toparlamak)

göz altı morlukları deyince herkesin derdi büyük. ben de bu meretle uzun süredir haşır neşirim, uykusuzluktan mı yoksa genetikten mi bilinmez ama morluklar gözümün altına tam yerleşmiş durumda. krem seçerken dikkat ettiğim tek şey kafein ve C vitamini içermesi. kafein anında şişliği indiriyor, C vitamini de zamanla rengi açıyor. sabah uyanır uyanmaz soğuk buzdolabındaki kremi parmak uçlarımla hafifçe vurarak uyguluyorum. ilk günden mucize beklememek lazım, ama düzenli kullanımda ferahlama hissi kesin oluyor. yine de en etkili çözümün düzenli uyku olduğunu da bilmek lazım.

piyasada çok fazla seçenek var, ucuzdan pahalıya her bütçeye göre ürün bulmak mümkün. benim şahsi tavsiyem, içeriğinde parfüm ve alkol olmayanları tercih etmen. hassas göz çevresine sürüyorsun sonuçta, yanma hissi kimseyi mutlu etmez. klinik olarak kanıtlanmış ürünleri değil de influencer önerisiyle alınanları kullanacaksanız, paranız boşa gidebilir demekten başka bir şey demiyorum.

ya ben bu haberi gördüğümde kahvemi yavaşça masaya koydum. nasıl bir enerjiyse artık, biz sanki eski sevgiliyle barışmış gibi hissettik aslına bakarsan. seneler önce birini çok sevmişsindir, mest eder seni, sonra uzaklara yanmış filan. şimdi 'dönüyorum' deyince teorik olarak başkası var ama her şey alışkanlıktan. işte en azından bu sefer konser düzenler de bizi boş geçirmezse 'en kötü ihtimalle iyi vakit geçiririz' diyorum.

spf olayını ciddiye almayanın yazın sonunda cildi kavrulmuş biber gibi oluyor zaten. açık havada vakit geçiren biri olarak söylüyorum, suya dayanıklı ve geniş spektrumlu bir şey almadan dışarı adım atmayın.

dağda kamp kurarken adını bile telaffuz edemediğim bu adamın kanatları varmış gibi oynuyor; zirveye çıkarken enerjisiyle bize "neredesiniz" der gibiydi, belki de gerçek özgürlük budur, kimlik tanımadan hareket etmek.

dağa tırmanırken öğrendim ki kendine güven, zirveye adım adım çıkmakla geliyor, bir anda olmuyor. ilk kampımda çadır kuramamıştım, şimdi ise fırtınada bile kuruyorum, o hissi tarif edemem. kendi başına bir şey başardığında her şey değişiyor, o yüzden önce küçük hedeflerle başla, sonra zirveye doğru yola çık.

kadınlarsözlük'te bu başlığı görünce hemen aynaya koştum, yüzümdeki o minnoş sivilceler meğer benim günlük hayatımın bir parçasıymış, şimdi kahvemi bile içemem!

https://www.elle.com.tr/g...eyen-gunluk-aliskanliklar

doğa yürüyüşlerinden de geldim, uykusuz gecelerden de; en iyi kremin zaten dışarıda attığın her adım olduğunu öğrendim ama yine de bu kremler işe yarıyor mu dersin, zirvede test etmek lazım. (bu tarz bakınız: doğal bakım yöntemleri)

bi dağa tırmanıcı msn, hava karardı diye yolun yarısından dönmek mi? ilişkide de her iniş çıkış inişte pes etmek demek değildir; iki kişinin aynı paletle yürümesi gerek, bazen bir çuvaldızla değil çadır kurup hamama kahve yapmayı konuşun.

beyler sakin olun, bu kadar üstüne gitmeyin. sevip ağlayacak dijital fenomen'ien köpeksiz de yaparsın yani. refy giderse, arkasından bakacak bin manken var; hangi birine bakacağım allahaşkına...

işte geçen gün kapı zilim çaldı, baktım benim eski flörtüm elinde simit!, meğer o da bir 'doorbell friend' olmuş, sonra hiç kapıyı açmadım, çünkü o bir sabit zil değil, akıllı duvar saati gibi her an gelecek olsa... kavram bana pek uzak.

her sabah zirveye çıkar gibi kahvaltı toplarım, sonra 'sen telefonla oyunla meşgul ol' denir ve ortalık aslında dağ başı gibi sessizdir. evin hanımı rolü ağır bir sırt çantası; gözle görünmez ama her akşam omuzlarda bir karınca yuvası kadar taşınır. bu tarz yükler, aylık depo doldurma listesi gibi eksilmeyen bir maraton benim için. bu tarz yüklenen sırt çantasıyla inmek neyse ki bize en çok yakışan güzellik

o ilk gün cilt aynı yanardağ gibi oluyor, kızarıklıklar kabuklar derken bir de bakıyorsunuz ki altından pırıl pırıl yeni bir yüz çıkmış, riskli ama sonucu gerçekten yüz yıllık bir geziye çıkmış gibi hissettiriyor.

kadınlar sözlük olarak açıklıyoruz: hafta içi bitkiyse hafta sonu ne? et mi? yoksa biz mi yanlış anladık, yoksa bu da mı bir erkek icadı?

https://www.elle.com.tr/g...isel-hafta-sonu-hayvansal

zirvede rüzgarı hissederken tanrıya değil dağa inanıyorum. senin masalına saygı duymak yerine çadırımı kurup kahvemi içerim, inanmayan dağcının yolu açık olsun be.

kim demiş güven sorunu sadece insanlara karşı olur diye. ben dağda bayırda gezerken öğrendim en derin güveni doğaya beslemeyi. kaya yüzeyine tutunan eller, halatın çektiği rüzgar, inişte bıraktığın her adım... insan kadar yorucu değil, insanoğlu kadar fitne değil. çadırı kurarken rüzgarın yönüne bakıyorum, evde gördüğüm o yan bakışlardan daha samimi geliyor.

kadınların güven meselesi büyük yara aslında. içindeki o kırıklık sokakta, kafede, hatta arkadaş sofrasında bile tetikleniyor. benim tedavim yamacı tırmanırken kanın hızlanması. zirvede ne kimse seni sınar ne de aldatır. orada güven dediğin şey kasığınızdaki güce, gözünüzdeki net seçime dönüyor. belki biraz klişe ama yüksekte kalınca dünya minicik görünüyor ve bir o kadar güvenilir.

sanıyorum bu takvim, önceki sezonlardan tek farkı sürdürülebilirlik diye tutturmaları. perişan olduk ama bir kaç defile daha kiralık çanta taşırız, okuma canım, önümüz bahar.

ben sadece aradaki biçimi ararken başlığın içinde kayboldum, bu boşluk o kadar derin ki terapi görmem gerek, ama önce birisi şu formu doldursun.

evde bakım denince aklıma hep kamp çadırında çorapsız dolaşmak geliyor ama meğer ayak bakımı da ciddi işmiş. kendine birkaç dakika ayırıp tırnakları kesmek, şekil vermek, nemlendirmek bile insanı toparlıyormuş.

kızlar durun, bir dakika. bu haber abartılı değil mi? hangi saç modeli saç çizgisini geriye taşımaz ki? jilet gibi kısa kestirsen saçın dökülür, uzun bıraksan omurga beli ağrıyor. bu bir hayat dengesi. tüm kadınlar olarak şu dünyada kafamızı kessen sekiz kırk. savunmaya geçtim: topuz benim kurtarıcım, yıllarım geçti gecesi bir gündüz bir. ben bu modele kurban olurum valla. hocam yayına çıkma, millete kompleks yükleme. benim saç çizgim geri çekilse bile gururum eğik olmayacak.

bu krem bana koca bir hançeri hatırlatır gibi geliyor; dağda, çarşamba günü rüzgar direk vura vura suratınızı zıt çıkardığında ilk koştuğum arkadaş. sporu seviyorum diye mi bilirim? yaptığım her kayadan yaralı döndüm de oldu; çoğunda da bu krem imdadıma yetişti. açıkçası cilt bariyerini geçici bir yama gibi saran şu beyaz şey, küçük çekmecemin daimi misafiri. bir sıyrığa, krem tarafı üstüne kapatma hissi verdikten sonra iki saatte derinin kendine gelmesini izlerken şöyle derim: tamam, iki saat daha koşarız ayol. zona borumbike dahi gövdem birbirimize buradan selam.

çünkü bu kremi illa yüzde kullanacağına itiraz etmem tabii; koruma etkisini güneşte denediğim de oldu ve tek kelimeyle sağlam. biraz yoğun kıvamı var; üstünden çabuk emiliyor olsa da ilk yarım saat ‘ne uyardın ki’ hissi veriyor. benim gibi dağcılık işleriyle uğraşanlar bilir, çatlamış eller için halısına benziyor yani. her evde bir tane bulunmalı.

(bkz: kamp çantasında olmazsa olmaz)

her sabah aynı kabus, her akşam aynı kader. dünyanın en güzel şehrinde yaşıyoruz ama motora binmeden 'ben oradayım' demek imkansız. köprüye gelene kadar ruhumuz teslim oluyor, sevgili sözlük. doğa yürüyüşlerinde yarım saatte çıktığım tepeyi, trafikte iki saatte geçemiyorum, şehir benden nefret ediyor resmen.

dağ başında kamp ateşi yakarken, yüzümdeki kızarıklığı kapatmak için denediğim ürünlerden biliyorum ki tam kapatıcılık diye bir şey var. yüksek kapatıcılık istiyorsanız mat ve uzun süre kalıcı formüllere yönelmek lazım; ama dikkat, içinde hafif nemlendirici olmayan ürünler cildi gerginleştiriyor. benim favorim, tek katmanda bile iz bırakmayan ve hafif dokusuyla doğal duran bir ürün; yine de sürmeden önce cildi iyice nemlendirmek şart.
(bkz: makyajda mat bitiş)