female supremacism

kadınların “biraz da biz önde yürüyelim” deme halidir. yüzyıllarca “sus”, “otur”, “ayıp” üçgeninde yaşamış bir grubun, sonunda “pardon ama biz bu oyunu daha iyi oynuyoruz” noktasına gelmesi gayet doğal.

erkekler hemen panikler çünkü alışık değiller. zira dünya tarihinde ilk kez birileri “liderlik, zeka, duygusal dayanıklılık ve çoklu görev” paketini aynı bedende taşıyor. üstüne bir de regl olup işe gidiyoruz, empati yapıyoruz, sistem kuruyoruz. kusura bakmayın ama bu CV herkeste yok.

female supremacism denince sanki kadınlar sabah kalkıp “bugün kimi eleyelim” diye toplantı yapıyormuş gibi davranılıyor. halbuki mesele çok basit: tarih boyunca küçümsenen şeylerin aslında üstünlük olduğunu fark etmek. sezgi? güç. duygusallık? strateji. dayanıklılık? zaten efsane.

erkek düşmanlığı değil bu; kadın farkındalığı. ama kabul edelim, biraz da “biz daha iyiyiz” deme keyfi. yıllarca ikinci plana atılanların özgüvenle öne çıkma hali.

özetle: dünya kadınlar tarafından yönetilseydi belki daha az savaş, daha çok çözüm, kesinlikle daha iyi organizasyon olurdu. ve evet, bunu söylerken gayet ciddiyim.