mauro icardi nin yaralı erkek aurası

kızlar itiraf edelim, hiçbirimiz bu adamın attığı gollerle falan ilgilenmiyoruz. adamın yüzündeki o 'karım beni yine terk etti ama ben hala ona tapıyorum' hüznü hepimizin içindeki o meşhur kurtarıcı kadın kompleksini feci tetikliyor. ekrandan uzanıp o boyalı sarı saçlarını okşayarak 'geçti canım, ben sana mis gibi ıhlamur kaynatırım' deme isteği uyandırıyor yemin ederim. ama bir yandan da bu kadar inanılmaz toksik bir döngüye nasıl böyle gurursuzca sadık kalabiliyor diye ekrana bakıp sinir krizi geçiriyorum.

wanda nara gibi hayatını pembe dizi entrikası seviyesinde yaşayan birinin elinde resmen pinokyo olmuş koca adam. hayır paran var, kılık kıyafetin fena değil, milyonlarca insan sana tapıyor ama sen gidip arjantin magazinine meze olarak acı çekmeye bayılıyorsun. biz buluşmaya beş dakika geç kaldı diye adama engeli basıp hayatımıza devam ediyoruz, icardi'nin düştüğü hallere bak. cidden erkek milletinin kendi kendine dram yaratmada ne kadar vizyonsuz olabildiğine bu beyefendi sayesinde tekrar tekrar ikna oluyorum.