odyssey etkisinden çıkamamak

sabah kahvesini içip sakız keyfi yaparken güne başlamak, ama aklın bir türlü dün akşamki rüyandan ya da denizin sesinden kopamıyor. sanki her gün uyanıp küçük bir yolculuğa tekrar başlıyorsunuz ama evinizin kapısından çıktığınız an yine aynı rafınıza dönüyorsunuz. bir yerlerde hep bir eksik kalmış, sanki son parçayı tamamlamadan uyumuşsunuz gibi. bu etkiden çıkmanın yolu, bazen o parçanın aslında evdeki pencereden esen meltem olduğunu fark etmektir.