göklerdeki sporcumuz

göklerdeki sporcumuz mu, yoksa sıradan hayatımızdaki yorgun bedenlerimiz mi bilemedim. sanki gökten zembille inen hiçbir hayal kırıklığı yaşamaz gibi bir havası var, oysa depresyon herkesin ete kemiğe bürünmüş hali aslında. biz yerde koşarken o uçuyor diye sevinmeli miyiz yoksa kendi durağan varoluşumuza daha fazla üzülmeli miyiz? işte asıl mesele.