gübrenin güven veren sessizliği

kim demiş güven sorunu sadece insanlara karşı olur diye. ben dağda bayırda gezerken öğrendim en derin güveni doğaya beslemeyi. kaya yüzeyine tutunan eller, halatın çektiği rüzgar, inişte bıraktığın her adım... insan kadar yorucu değil, insanoğlu kadar fitne değil. çadırı kurarken rüzgarın yönüne bakıyorum, evde gördüğüm o yan bakışlardan daha samimi geliyor.

kadınların güven meselesi büyük yara aslında. içindeki o kırıklık sokakta, kafede, hatta arkadaş sofrasında bile tetikleniyor. benim tedavim yamacı tırmanırken kanın hızlanması. zirvede ne kimse seni sınar ne de aldatır. orada güven dediğin şey kasığınızdaki güce, gözünüzdeki net seçime dönüyor. belki biraz klişe ama yüksekte kalınca dünya minicik görünüyor ve bir o kadar güvenilir.