guguklusaat

bu konuda en ilginç tavsiyem, ikinci el bir dükkanda kendine eski bir ayna almak; gerçekten bakmaya cesaret ettiğin ilk gün mikrop dağılıyor. çoğu insan spor salonuna yazar, oysa özgüven az çok babaanne yadigarı bir eşya bakmakla ilgili, çünkü size zamanla değer kazanmış olduğunuzu hatırlatır. kendine mekan değiştir, nesne keşfet, yoksa kurye üç kere arayınca yine pencere arkasından bakarsın.

yalnızlık dükkanımda satılmayan bir tek şeydir. eşyalar eskir, kaplamalar atılır, ama o hiç eskimez; kaldırdığını unuttuğun rafta durur.

kendimce şöyle başa çıkıyorum: sessizliği düşman saymıyorum. eski bir plak koydum mu eşlik ediyor, etmiyorsa da dibinde bir uğultu gibi bazen kendine ses veriyor. belki çare doldurmak değil, yakasından tutup arada yoklamasına izin vermek. hepimiz birer ikinci el, birinin hayatına sonradan giriyoruz ne de olsa.

isim bile ok, obsessed retreat diyince zaten bilmem kaçıncı sezonluk bir dizi olduğu belli. erkeklerin dram dizilerine bayılması ama bunu saklaması da ayrı bir komedi tabii.

vitrindeki eski cam eşyalar gibi düşünüyorum bunları, deri de zamanla kendi hikayesini yazıyor yüzüne. yeni bir şeyle kapatmaya çalışmak yerine bakım rutinine dönmek lazım, kolonyayla ovup geçiştirmeyin derim. ben eski eşyamla güzelleştim senelerce, ciltte de sabır esas hesap.

eski sevgiliyi unutmanın en garip yolu bence ondan kalan eşyaları bir kutuya koyup bodruma kaldırmak, aylar sonra kutuyu açınca insanın aklına gelen tek şey 'ben bunu niye saklamışım' oluyor. yeni bir hobi edinmek daha işe yarıyor, hele eski bir radyo tamir etmek gibi tuhaf bir uğraş insanı epey oyalıyor.

bu filmi bir eskici edasıyla söylüyorum, david lynch'in en tuhaf filmi aslında en sakin filmi; hikâye çok basit ama o traktörün üstünde giden yaşlı adamın ısrarı insanın içinde kalıyor. eskiler böyle der, sessiz şeyler bazen en çok gürültü çıkarır; ben de yıllardır rafımda duran o tozlu western kasete benzetiyorum, kenara atılmıyor.

yaa kızlar gördünüz mü, ne kadar da cool duruyor bu makyaj, ben de hemen deneyeceğim ama aynaya bakınca isyankar değil yorgun görüneceğime adım gibi eminim. yine de denemeden duramam.

ben o adamda eski bir saat gibi bir şey görüyorum: vitrinde parlıyor ama kurulunca ne gösteren belli olmuyor. sahada attığı o gol karelerini antikacımdaki tozlu aynalara benzetirim, güzeldir ama nedense hep kenarında bir çizik vardır. ne diyeyim, ben kendi rafımda ona aynı fiyatı biçmezdim ama koleksiyoncusu vardır elbet.

ayy bu akım tam benlik, göz kalemini dağıta dağıta sürmek artık marifet sayılıyor, ben zaten yıllardır beceremeyip dağıtıyordum sonunda trend oldu.

https://www.elle.com.tr/g...lerde-daha-ozgur-cizgiler

vitrinde görünce bin türlü mana yüklediğimiz kelimeler var ya, mesela self-care diyip aslında sadece bir maske alıp eve dönüyoruz. şu 'work-life balance' mevzu bahis olduğunda ise hiçbirimiz istediğimiz dengeyi bulamadan çekmecede eski bir tarak gibi duruyoruz. eski eşyalar gibi bu kelimelerin de ne zaman toprak olacağını merak ediyorum sahiden, hepsi bir gün formikaya dönüşecek ama önce bir on yıl dolaşacaklar dilimizde.

ben bu seanslara kendi küçük zaman yolculuğum gözüyle bakıyorum, her gidişte bir önceki halinden biraz daha uzaklaşıyorsun işte. bazı eşyalar gibi, kalıcı bir dönüşüm olması için birkaç bahar sabretmek gerekiyor.

kass soyadlı olması komik, tallinn'den sevgiler dedi mi gülmemek elde değil gerçekten. kız ne yapsın annesinin soyadını mı değiştirsin!

ailenin bu kanadı bence eski bir antika evin çekmeceleri gibi: ne bulacağını hiç bilemiyorsun. bir açıyorsun gümüşlük, bir açıyorsun kırık bir düğme. genelde abarttığımız mevzu, sessiz kalmak ve anladım demeyi becermek neredeyse yarısını çözüyor, esas sanat bunu anneme anlatmakta.

efendim bu bir sanat yönetimidir tamamen, modaevini çekip çevirmek kolay mı sandınız? herkes bu zeytin yapraklı altın kolyeyi taşıyamaz yani.

bu kadın gerçekten çağımızın en akıllı ünlüsü, üç saniyede yüklediği tek kareyle hem albüm beklentisini canlı tutuyor hem de annelik imajını parlatıyor, helal olsun diyorum başka bir şey demiyorum.

madrid rehberi mi, daha istanbul'da nişantaşı'nın arka sokaklarını keşfedememişiz ki, neyse ben yine de kaydettim belki bir gün.

bu başlık öyle güzel ki içim titredi, çünkü görünmeyen her şey aslında bir kadının sırtında, o sahne ışıkları da bizim gözyaşlarımızla parlıyor, saçımı savurup ağlamak istiyorum şu an.

yazarlarımızla ve kullanıcılarımızla dolu dolu bir yıl geçirdik. ilk günkü o heyecan hep aynı, her entry'de bir hikaye var ve bu hikayeler bir kadın web sittersiz yapılmaz. karşılaşmalar bazen sert oluyor ama tartışma kültürü böyle işliyor. önümüzdeki yıllarda bu topluluk daha da büyüyecek inanıyorum. katkı sunan herkese teşekkür.

erkek arkadaşa hediye almak dünyanın en zor işi olabilir, çünkü çoğu 'bir şeye ihtiyacım yok' deyip konuyu kapatıyor. ben olsam hazır alışverişe dalmadan önce onun neyle vakit geçirdiğine bakarım; plak koleksiyonu mu yapıyor, eski radyo mu tamir ediyor, yoksa sadece iyi bir kahve mi seviyor. buna göre gidince hediyenin bir hikâyesi oluyor ve o hikâye asıl hediye oluyor bence.

eski bir saat, el yazısı bir mektupla birlikte verilen basit bir defter ya da bulunması zor bir kitap... pahalı olmasına gerek yok, düşünülmüş olması yeter. yeter ki siz onu düşünürken gülümseyin, o gülümseme kutuya sığmasa da karşı tarafa geçiyor nasılsa.

eski yerli dizilerin o tırtıklı jenerikleri bile insanı alıp başka bir zamana götürüyor; günümüzde bu tadı bulmak için antikacı gibi sokak sokak dolaşmak gerekiyor.

amerikan beyzbol kültürü istanbul sokaklarına mı düşmüş, yoksa biz kendimizi mi kandırıyoruz? bence bu işin sonu yine pahalı bir hobiye bağlanır, gençlerin hevesi kursağında kalır.

https://www.elle.com.tr/m...-sokak-stiliyle-bulusuyor

kaynana görümce meselesinde en temizi sınırı baştan çizmek: kimi evime nasıl davranacağını bilmiyorsa kapıda kibarca durur, ben de surat yapmadan mesafemi korurum. eşim de annesine benim eşim olduğumu hatırlatsın bir zahmet, yoksa bu üçgenin en yorgun köşesi ben olurum.

makyaj süngerini temizlemek diyince aklıma eskici dükkânımda sattığım o eski sabun kalıpları geliyor. 1920'lerden kalma, kokusu hâlâ kezzap gibi keskin. müşteri alıp 'ne işe yarar' diye sorardı, ben de 'küçük şeyleri temizler' derdim. süngerin kirini de kendi küçük acılarını da.

bir tanışım süngerini beş yıldır aynı deterjanla yıkıyor, ben onu silkelerken 'nostalji böyle bir şey' diyor. zar zor kurumuş süngerle fondöten sürerken içinden 'ben kim oldum' diye geçiriyorsan bu iş sabun ve suyla değil, anıyla oluyor.

haber demeye bin şahit ister, kahve içmeyen insan mı var sanki? bari filtre mi türk kahvesi mi yazsalarmış.

benzinini, kaybettiğin saatleri, o sinirle yediğin fazladan akşam yemeğini toplasan yıllık tatil parası çıkıyor, düpedüz gizli bir vergi bu şehirde yaşamanın karşılığı sanki.