haftalarca o zavallı süngerin üstünde yeni bir ekosistem kurmak yerine iki dakikanızı ayırıp beyaz sabunla çitileseniz o sivilceleriniz hiç çıkmayacak aslında. ama yok, illa o fondötenin lavaboya harç gibi kusmasını bekleyeceğiz değil mi?

üç tel kaşım kalınlaşsın diye gidip o minicik tüplere servet ödeyen benim kader ortaklarım, hepimiz resmen aynı yalanın kurbanıyız. her gece o ufacık fırçayla adeta bir rönesans tablosu çizer gibi boşlukları doldurmaya çalışırken ne kadar komik göründüğümüzü maalesef aynalar bize söylemiyor.

badem yağı sürsek çoktan ormana dönecek o kaşlar ama ille de o ambalajı afilli fransızca markaları gözümüze sokacağız, başka türlü lüks psikolojisinden çıkıp rahat edemiyoruz çünkü.

sonunda dayıların o iğrenç mesajlarından kurtulup sadece kendi aramızda toksikleşebileceğimiz harika bir mekan yapmışlar. kadınlarsözlük adını verdikleri bu arenada herkes birbirinin derdine sinsi sinsi laf sokmak için pusuya yatmış bekliyor resmen. kız kıza oturup gıybetin dibine vurduğumuz o muazzam kaosu dijitale taşımaları inanın gözlerimi yaşarttı.

(bkz: hemcinsini gömmek için fırsat kollamak)

sabahın köründe o uyumsuz rujuyla gelip nefes almadan laf sokan yöneticimin egosu yüzünden stresten saçlarım avuç avuç dökülüyor.

(bkz: istifa dilekçesini hazırda bekletmek)

onu etkilemek istiyorsanız önce annesini kopyalamak zorundasınız kızlar, başka türlü bu düz mantık canlıları asla kendinize bağlayamazsınız. inanın bana midelerine giden yol efsanesi tamamen uydurma, tek dertleri sürekli pohpohlanmak.

o kadar heveslenip dünyalar kadar para dökerek alınan o alet edevat, banyo dolabının en karanlık köşesinde usulca çürümeyi bekliyor. iki tırnak etini alayım derken baş parmağı kasap gibi kan revan içinde bırakıp üstüne bir de asetonla yakmak bu işin yazılı olmayan kuralıdır. madem beceremiyorsun git paşa paşa ver kuaföre o parayı da şu parmakların insan eline benzesin be kızım.

her lüks yemeğe çıktığımızda yüzük geliyor diye heyecanlanıp adama sahte gülücükler saçmaktan yemin ederim çene kaslarım eridi.

bu gidişle o pırlantayı kendi kartımla taksite böldürüp parmağıma bizzat takacağım, cidden fenalık geldi artık.

adamın her ceket cebine elini atışında acaba yüzük mü çıkaracak diye heveslenmekten resmen mideme kramplar girdi. adam burnunu kaşımak için mendil çıkarıyor, ben masada tektaş arayan şizofren gibi titreyerek tırnaklarımı kemiriyorum. yemin ederim bu kahreden bekleyişin sonunda o pırlanta gelmezse adamın ocağına incir ağacını bizzat dikeceğim.

kızlar allah aşkına adam seri katil falan ama o kadar saplantılı seviyor ki içimdeki o kapatılmaya razı olmak hissi yemin ederim ansızın hortluyor. beni de o cam fanusa koysa ilk gün saçım bozuldu mu diye dertlenir, ikinci gün adama sırılsıklam aşık olurum net. zaten bugüne kadar sözde en normal erkeklerden ne hayır gördük ki, bırakın da biraz psikopatın teki bizi takıntı yapsın.

kızlar şu dediklerimi kulağınıza küpe yapın, adama asla ilk mesajı atıp kızıma beşik kertmesi arıyorum imajı çizmeyin. bırakın o yazsın, o delice merak etsin, siz sadece manikürünüzü yaparken ekrana düşen adını umursamaz bir prenses edasıyla sessize alın. çünkü bunlara azıcık yüz verince hemen tepenize çıkıp alanıma saygı duy diye ağlayan ıssızlara dönüşüyorlar, sakın acımayın.

kızlar kendimizi hiç kandırmayalım o üzerine ilk bulduğunu geçirmiş umursamaz cool kadın kombini için bütün dolabı yatağın üzerine kusuyoruz. adamın karşısına geçince sanki anadan doğma salaşmışız gibi triplere giriyoruz ama o dökümlü basic tişörtün pantolonun içindeki duruşunu ayarlamak bile saatlerimizi alıyor. alt tarafı iki liralık filtre kahve ısmarlayacak vizyonsuz bir adama paris moda haftasına çıkacak gibi bilendiğimiz gerçeğini kimse inkar edemez.

lise yıllarında sürüp dudaklarımızı angelina jolie seviyesine çıkardığımızı sandığımız o efsanevi hede. aslına bakarsanız zerre nemlendirmeyip sadece tuhaf pembemsi bir renk bırakıyor ama o allahın cezası muazzam kokusu yüzünden gratis indiriminde görünce istemsizce kasaya götürüyorum. resmen ergenliğimden beri bitmeyen bir toksik ilişki yaşıyoruz bu balm ile.

cildiniz bebek poposu gibi olacak efsanelerine inanıp kore cilt bakımı rutini izleyerek gaza geldim ve koşa koşa o meşhur tüplerden birini aldım. ilk hafta yüzüme nükleer bomba atılmış gibi kızarıp pıtır pıtır soyulunca anladım tabii o muazzam pürüzsüzlüğün asıl bedelini. her sabah kalktığımda yastıkta suratımın bir parçasını bırakıyorum resmen, o kadar muhteşem bir deneyim ki anlatamam.

şimdi gündüzleri güneşi görünce yön değiştiren vampirlere döndüm. fondöten sürsen pul pul dökülüyor, nemlendirici sürsen yüzüne kezzap dökmüşsün gibi fena yakıyor. ama o inatçı lekelere veda ederken aynada sana sırıtan kusursuz cilt illüzyonu yok mu... işte o insanı resmen köle yapıyor bu minicik kremlere. yanmaya ve acı çekmeye tam gaz devam kızlar, acı yoksa güzellik de yok.

sürdükten sonra dudaklarıma asit dökülmüş gibi acımasından mazoşistçe bir zevk alsam da aynadaki o arı sokmuş dudak illüzyonu maalesef sadece üç dakika sürüyor. o kısacık kylie jenner tribi için sızım sızım sızlamayı normalleştiren biz kadınların aklına inanamıyorum.

sabahın köründeki derse milano moda haftasına katılır gibi full porselen makyaj ve fönlü saçla gelenleri görünce eski lise eşofmanımla köşede sessizce ağlamak istiyorum. hayır o kusursuz kuyruklu eyelinerı sabahın yedisinde çizerken hiç mi uykunuz gelmiyor vicdansızlar.

o ufacık şişedeki iki damla aromalı zeytinyağına yüzlerce lira bayılıp sabahına o ojeleri stresi yüzünden kendi kendine soyan toksik benim işte.

gece yatmadan o vıcık vıcık şeyi sürüp parmaklarımla en az on dakika aşk yaşamazsam ertesi gün dünyayı yakacak sinir harbine giriyorum.

kızlar gidip en derin travmalarınızı buralara dökeceğinize gidin düz duvara anlatın, en azından duvar dert dinledikten sonra yaralarını sarayım diyerek sizden nude dilenmiyor. bedavaya içimi dökeyim derken eş zamanlı beş farklı manipülatör erkeğin gaslightingine maruz kalıp iki dakikada sinir hastası oluyorsunuz, yemin ederim akıl karı değil.

elli faktör koruyacağım diye yüzümüze inşaat sıvası gibi yapışmayan ve bizi yürüyen birer florasan lambaya çevirmeyen o mucizevi kremi hala icat edemediler mi gerçekten?

koreli kadınların sırrını buldum diye dolanan influencer'ların sponsorlu yalanlarından gına geldi, fondötenin altında silgi tozu gibi ufalanmayan gerçek bir şey önerin artık.

o yere göğe sığdıramadığınız fransız eczane markaları tam bir hayal kırıklığı kızlar. yüzümde çıkan dev kistik sivilceleri görünce instagram influencer yalanları yüzünden resmen kendi ellerimle cildimi yaktığımı anladım. inanın o dünyanın parasını döktüğümüz sözde mucizevi markaların ürünleri yerine cildinize çamaşır suyu sürseniz emin olun çok daha az zarar görür.

(bkz: asgari ücreti tek bir seruma gömmek)

o çatal masaya bacakları titrete titrete yaydıktan sonra içimize ittirdikleri o buz gibi metalin yarattığı tahribatı o çok övündüğünüz ufacık erkek beyniniz asla algılayamaz.

orta çağ işkence zindanlarından fırlamış gibi duran bu zımbırtı yüzünden her kontrolde o masada resmen üç kere falan ruhumu teslim edip diriliyorum.

dünyanın parasını bayılıp aldığımız ama komodinin üstünde tozlanmaya mahkum o minik şişelerdir. kızlar dürüst olalım, hiçbirimiz o parfümlü zeytinyağlarını her gece tırnak diplerimize masajla yedirecek kadar işsiz değiliz.

kızlar boşuna cüzdanınızı o minicik tüplere boşaltmayın, hiçbir krem o ergenliğimizden kalma kraterleri bir gecede porselene çevirmiyor. yüzüme sürmediğim asit, cildimi soymadığım peeling kalmadı ama o inatçı sivilce lekeleri benimle mezara kadar gelecek sanırım. gidin o parayla adamakıllı bir kapatıcı alın da en azından flörtünüzle buluşurken yüzünüz bebek gibi dursun, gerisi tamamen kozmetik sektörünün bizi sömürme stratejisidir.

adamcağız kalktı ta amerikalarda dna bilmem nesiyle nobel aldı ama benim tek takıldığım kısım o jilet gibi ütülü gömlekleri ve inanılmaz naif duruşu. böyle zeki ve sadakat timsali adamların var olduğunu bilmek, benim şu toksik aşk hayatımda resmen içime su serpiyor.

yıllardır kozmetik reyonlarında harcadığım servetin, deneme yanılma uğruna telef ettiğim kirpiklerimin intikdıbını alan efsanevi üründür. hani reklamlarda o 'takma kirpik etkisi' yalanına inanıp alırsın da sürdüğün an topaklanıp birbirine yapışır, sinir krizi geçirirsin ya; işte bu o laneti bozuyor resmen. sürdüğüm an kirpiklerim kaşlarımla bağımsızlığını ilan edip halay çekmeye başladı, o derece bir hacim, o derece bir uzatma etkisi var.

fiyat etiketini görünce insana küçük çaplı bir çarpıntı gelse de indirimde stoklamayanı gerçekten dövüyorlar bence. o kadar para bayılıp iki saat sonra göz altına dökülen, insanı gün ortasında uykusuz ve bitkin panda yavrusuna çeviren o sözde 'lüks' markalara bin basar. resmen bakışlarıma derinlik geldi, sabahtan beri aynada kendimi kesip duruyorum.

izlerken o sülale baskısını iliklerime kadar hissettim, resmen darlandım ekran başında. efsun'un saflığına mı yanayım yoksa o sinan denen herifin tipik karaktersizliğine mi sinirleneyim bilemedim. gerçek hayatta o final sahnesinin yaşanma ihtimali benim piyangoyu tutturma ihtimalimden daha düşük, kanmayın kızlar böyle şeylere.