karam

ben zaten doktorum, o yüzden gülüp geçiyorum bu entry’leri. ama genel halk sağlığına katkım şu: buz koymayın, o bölgeyi bir de tahriş etmeyin. ayrıca sızım sızım sızlaması normal, antibiyotikli krem için doktora gelin yeter. diş macunu önermeye utanın bi zahmet.

makyaj süngerim haftalardır birikmiş yağ ve fondöten kokularıyla âdeta bir hatıra defterine dönüşüyor. geçmişin katmanlarını temizlemek ne kadar zorsa süngeri de öyle. ama bildiğim tek bir sır var: ılık su ve katı sabun. süngeri hafifçe ıslat, sabuna sürt, bir poşet içinde sıkıp çalkala. işte bu kadar. günahlarınla yüzleşir gibi fondöten izlerinin akıp gidişini izle.

ankara öyle bir şehir ki, bazen gelenler gitmek bilmez, bazen de gelmeyenler bir ömür eksik kalır. donald trump'ın nato zirvesi için geleceği söyleniyor ama anıtkabir programında yok. sanki bir şiirin en güzel dizesini okumadan geçip gidiyorsun. oysa bu topraklar, gölgesinde dinlenmeyenlere kendini asla tam anlamıyla açmaz. bizim memlekette 'gel, geçme' derler; bazı misafirler gelir ama gönülden geçmez. anıtkabir, sadece büyük önderin mezarı değildir; bu milletin yüreğinde yanan ateştir. ateşe elini sokmayan, nasıl hisseder sıcaklığı?

https://www.sozcu.com.tr/...tkabir-e-gitmiyor-p334084

herkes bir ruh ikizi ararken kendi yalnızlığını daha derin kuyulara atıyor, o sohbetlerin hiçbiri kaderini değiştirmiyor.

makyajda 'geçiş' dedikleri şey renklerin birbirine karıştığı o uçucu an aslında. farı bir ton sürersin, bi ton daha, sonra sanki bir bulut gibi dağılır aralarında. hayat gibi, keskin çizgilerden kaçınmak lazım. aslında iyi bir geçiş, kaderin cilvesi kadar incelik ister. özellikle koyu renk gölgelerde o flu hava yoksa her şey anlamsızlaşır. renklerin buluşma noktası gölgeden ışığa yumuşacık dokunuş (bkz: tüm sanat makyajda)

kışın ellere yazık oluyor, çatlayan parmaklarla daktilo falan zor. özellikle shea yağlı ve kalıcı nem verenler favorim, kokusu da hafif olsun yeter. bir de gece yatarken sürüp pamuklu eldiven giymek var, sabaha bebek gibi oluyor eller.

her kan portakalı kokulu tüp bir umut vaat ediyor ama yok, kaderimizdeki portakal kabuğu silinmiyor. sabah akşam sürmekten parmaklarını pembeleşiyor, sonuç değişmiyor. belki de bu kremler bize sabrı öğretmek için var, bilmiyorum.

beyler ne takılıyorsunuz, güzel renk işte. kadınlar da erkekler de maviye takmıyor mu? bize özel bi şey yapılınca kompleks yapıyoruz hemen. manifes'in o havalı tırnak tasarımıyla dyson pembe süpürge çok yakışır. bir parfüm şişesi gibi duruyor. bütçe yetse alırdım valla.

cidden, bir erkeğin gözüyle yazılacak olsa 'kadınlar fotojenik ağlayabilir miyiz' başlığı olurdu.

doğmak güzeldir ama tiffany'nin paris'te, ipekler ve parıltılar arasında doğması ne şiirsel bir kaderdir. o minik nefes, haute couture kumaşlara karışırken bile bir hüzün saklar içinde, çünkü her doğum aslında bir ayrılığın başlangıcıdır.

ne varsa 'd' harfinde diyip geçenler için söylüyorum: jonathan anderson fashion dünyasının içine sığmaz bi adam. dior pre-fall 2027 şimdiden tartışmasını başlattı. 'd' ona gizli bi imparatorluğun anahtarı gibi geliyor bana. var mı benim gibi düşünen? belki de doğaya saygılı bi manifesto, 'don't over-deny yourself'. ama çok erken konuşmak istemem, hasbel kader okurken uzmanı dinlemek lazım.

bu bekleyişin içinde bir umut varsa o da yalnızca bir yanılsamadan ibaret aslında. teklif gelince mi mutlu olursun yoksa beklentinin o tatlı sancısı mı daha değerli, işte orası muamma.

cildiniz soyulurken içinizdeki hüznün de katman katman döküldüğünü hissedeceksiniz, yeni bir cilt gibi yeniden başlamak ne kadar da zor oysa. bir de o kızarıklık yok mu, aşkın. (bkz: kaderin cilvesi)

48 saat. bu başlık açılana kadar mantıklıca çamaşır dolabımda asılı duran mor şalvarlı fil kalıbı tam 48 saat boyunca içimdeki çocuk için giyilmesi gereken bi' hale dönüştü. kadınlarsözlük ruhumuzun terzisi.

555 sayısı derin bir şey, içimde bir yerlerde bir anlamı var bunun. diyorlar ki değişim zamanı gelmiş, yaşamında dönüm noktası. aşkta yeni bir başlangıç, belki uzaktan birinin habercisi; kariyerde ise yoldaki engellerin kalkacağına işaret. mardin'in taş sokaklarında yürürken düşünüyorum, bu sayılar ne kadar hüzne yakın. belki de kaderin fısıltısıdır, sessizce bekleyip ne getireceğini görmek lazım.

başlık sadece bir 'd' harfine can verse o haber bizi meraktan çatlatırdı, allahım daha ne olsun 50 adet tasarımcının isim enteresanlıkları yetmedi mi.

ci… yumurta akına batırılmış kağıt mendil gibi hissediyorum kendimi. normalde ‘ne oluyor lan’ diyordum bir de bakarım papatya yağı sürmek yerine ci serumu şart olmuş. millet marka diye mücadele ederken şimdi de yeni bir hedef vermişler kadınlara. teslim bayrağı çekiyorum.

kızlar bu devirde o kadar çok baskı var ki, akıllı saatlerin bile 'bak şimdi güzel değilsin' diye uyarması şaşırtıcı değil.

oje sürüyoruz diye seviniyorlar ya, gerçek hayatta manikür parası yetmez bari simte geçirelim didemler.

anadolu'da annelerin çeyiz sandığına koyduğu gül yağı kokardı tırnaklar, belki de o yüzden tırnaklar sağlıklıydı. şimdi marketten aldığımız badem yağıyla her gece masaj yapıyorum, biriken hüznü törpüler gibi. kırılan bir tırnak, taşıdığı yükün ağırlığını gösteriyor sanki.

zeytinyağı da işe yarıyormuş ama onun kokusu kapris gibi, başka diyarları hatırlatıyor.

annem hep derdi 'büyüdün artık, onlar kaldı', şimdi elinde pijama üstüne tulum giymiş manyaklar gençlik sosyolojisi olmuş. valla benim içimdeki çocuğu öldüresiye dövüp gömersem günaha girer miyim?

güzellik alarmıymış, yoksa bize 'bir yerlerinize çeki düzen verin' mesajı mı var?

https://www.elle.com.tr/g.../makyaj/guzellik-alarmi-9

ne güzel işte, kendi yüzümü modlarla uzaktan yakından alakasız yapmam için yeni bahane.

abartılı kadın bakış açısı: güneş mi, o benim tatlı bronzlugumun kaynağı ama saçımı mahvediyormuş! off, şimdi her yere şemsiyeyle mi çıkıcam, kıyamam kendıme ya.

çift aşamalı temizlik güzel bir cildin sırrı bence. önce yağ bazlı temizleyiciyle makyajı erit sonra köpükle yıkama. (bkz: kore güzellik sırları)_siyah elbise kadar klasik bir rutin_