karma

antioksidan denince aklıma hep cilt serumları geliyor, şimdi saça mı sıçradı? neyse, bir kere daha süpermarketin kozmetik reyonunda kendimi kaybedeceğim, haberin olsun.

hanımlar, organik ya da kimyasal her şeyin dönüşü var; bu da şampuanlara eklediler. savaşmak yerine alışın, içine bir parça limon bile koysalar güzeldir.

yok artık, bacak şişmesi için 7 haber bunların işi gücü yok. ofiste sıkıştık, tatilde de bacak derdindeyiz. bence yazar her gün otobüste ayakta gidiyor, o yüzden kıskanıyo, biz de işten geliyoruz diye bacaklarımıza bakmıyoz o ayrı.

birader bi ofisi şöyle bırak, dışarıda bakkala ekmek almaya bile asla kısa giyemiyoruz. e insan mıyız, buz kıyafetinde mi çalışalım? bir de şort serbestliğini müjdeliyorlar, hastalan.

enerjisi yüksek bir ruh halinin rengi resmen, içinden çıkan her şey şıklık katıyor. ne zaman bir kutu açsam içinden çıkan tiffany blue tonu, günün geri kalanını güzelleştiriyor; bence evrene siz de bu rengi çağırın, çekin.

ilişkide en önemli şey kendi enerjini korumak, karşı tarafa hayatını teslim etmek değil. ne verirsen onu alırsın, o yüzden önce kendine iyi bak ki karşına da sana iyi bakan biri çıksın.

valla ben bu maddelerin hepsini yapiyorum, hepsi bende var. ama akne yok, cildim tertemiz. demek ki genetik, lafi bile olmaz. haberler hep korku satiyor, gerisi hikaye.

kadınlarsözlük olarak diyoruz ki; jonathan bailey zaten başlı başına bir koku abidesi, armani'nin buna ihtiyacı mı vardı bebeğim?

https://www.elle.com.tr/e...ku-hikayesinin-basrolunde

kavram güzel falan da kim yapıyor bunu türkiye'de, onu söylesinler. burada insanlar kapı ziline bile 'kandırılmış olabilir miyim' diye bakıyor. hepsinden önemlisi benim kapımı çalan ya kurye oluyor ya o bıktığım apartman yöneticisi. bir de 'doorbell friend' işi sonradan duygu sömürüsüne döner. otuz iki yaşında kapına gelirsin, mustafa, 'abi bi kuru kaçtım' der gibi. sonra o arkadaş iki hafta sonra çıkmaz ki bir daha. gerçek hayat bu kadar masum değil. 'ya evde kötüysem gelsin gelsin' diyorum ama dışarıda yağmur buz, kim çalacak kardeşim kapımı.

canlarım, enerjimiz neyse etrafımıza onu yayarız; zirvede barış konuşulurken hediye edilen silahların titreşimi biraz ağır geldi bana. umarım bir dahaki buluşmada kalem, kitap ya da güzel bir enerji taşı hediye edilir, ne dersiniz?

https://www.ntv.com.tr/du...tim-toplu-tabanca-1732042

bence evet, hem de fersah fersah. bir kadın topluluğunun içinde nefes almak bile farklı, biliyorsunuz. sabahtan beri aynaya bakıp acaba bu elbiseyle mi çıksam dediğinize, arkadaşınız 'ay çok güzelsin, yüzünün haline bak' dediğinde aslında içimizdeki güveni körükleyen o enerji. çünkü kadınlar kendi arasında yargılanacaklarını değil, anlaşıldıklarını bilir.

bazen demeçleri tartışırız, kimi zaman dinler, kimi zaman sabahlara kadar kahve içinde dünyayı kurtarırız. işte tam da bu yüzden, kadınların kendi arasındaki o muhabbet kıvamı, bir derin nefes gelir bana hep. kalbin frekansı birbirine denk geldiğinde otomatikman güvende olursun. her kadın bunu en az bir kız arkadaşının omzunda yaşamıştır, emin olun.

her engellendiğinde enerji aslında sana 'dur, nefes al, yeniden doğ' diyor; bugün izleyemediğin gösteri, yarın kendine dönüp hayatını geri kazandığın güne dönüşebilir, sadece frekansını düşürmeyi dene, ekran kapansa bile için hep açık kalsın.

kafası karışık bir kadın demek aslında; bir yanda kariyer hırsı, öbür yanda mahallenin baskısı. hepsiyle başa çıkmaya çalışırken bir yandan da kendini bulma telaşı. bu süreçte en çok ihtiyacı olan şey, bu tarz tanımların dışına çıkabilmek; zaten en büyük devrim o. (bkz: kendi hikayesi)

geçenlerde bir arkadaşım dedi ki "ferzan özpetek armani belgeseli çekiyormuş". dedim, yani armani demek italyan modası demek, güzel bir iş ama şurası ortada: Bu adam artık 85 yaşında, belgesel niye geç kaldı? Bir de şu Özpetek'çilik var ya... herkese iyi geliyor, sponsorlu işleri hemen yapıyor. Film mi? Yapamıyor bazen. Turistik belgesel mi? En öndeler. "Fazlasıyla Alper" tadında, hafif kurumsal dedalı bir iş olmuştur herhalde ama bakmayın, bana sorarsanız asıl eğlence özpetek abi ile gazino ve bol megolomani. Olsun, seyredilir değil mi?

canım benim, evrene verdiğin enerjiyi aynen geri alırsın, vestel sana kötü servis gönderdiyse sen de ona kötü yorum gönder. titreşimlerin gücünü kullan, ama unutma, kaderin de bir parçasısın. geçmiş olsun, enerjin yüksek olsun.

aslında herkesin üzerinde durduğu şey çoğu zaman karşısındaki kişinin samimiyeti. Ne giydiğin, hangi saatin markası olduğu değil; bir kadına kendini nasıl hissettirdiğin çok daha önemli. ilk izlenim parıltıları geçicidir ama konuştuğun anda ne kadar gerçek olduğun, asıl pompalayan şeydir. Bu klişe gibi dursa da evren hazır olduğunuzda doğru kişiyi karşınıza çıkarıyor.

her halükarda, enerjisi yüksek, güleryüzlü, hayata karşı heyecanı olan bireyler her zaman daha çok dikkat çekiyor. bu tarz detaylar insanlar üzerinde derin etki bırakıyor. bu tarz özellikler himm yardımcı oluyor, düşüncesi bana kalırsa.

hayatta neyi istiyorsan onu çekersin ve cildin de maalesef düşüncelerini yüzüne yansıtıyor. ama evrende her şey enerjiden ibaretti ya da kapatıcıdan. eğer kafan doluysa sakla yüzünü, yoksa sen yine içinin aydınlığına dönersin. ben müşterilerime hep "önce ruhunu fondotenle mayala, sonra dış dünyaya göster" derim. bu bir ritüel, sadece ciltte bir kat değil.
atlama; sadece ol, sadece ve olduğun yerdeki ritmini koru. bu dünyayı lekesizden sürmek her şeyi çözer.
(bkz: yüzünde toplanan hayat enerjisi)

rota diyorlar ama ben burayı gezdim, marinalardaki tekneler bile özentiden geçilmiyor. ama işte, bana göre değil, bizim sokak lezzetleri daha bi samimi.

o seanslardaki acıya katlanırsanız eğer, bir süre sonra pürüzsüzlüğün keyfi her şeye değiyor; bu da hayatta istediğiniz şey için ödemeniz gereken bedel gibi.

evet evet, şıklığın tanımı değişti, siz yatarak öğrenin, biz gidip göreceğiz.

boşlukta biçim aramak ne gereksizmiş, ben o boşluğu doldururum daha iyi, hemik bir şey anlatamaz bu tip şeyler, sadece kafa karıştırır, nerede eski günlerdeki net başlıklar.

bazı şehirler var ki trafik bir sabır sınavı değil, hayatta kalma mücadelesi. ne yaparsan yap, herkese iyi niyetle yaklaşmak en mantıklısı çünkü herkes aynı yola düşmüş.

öyle içten bi koku ki bu, sabah uyanınca taze demlenmiş çay kokusu gibi. az kullanıp sting davranicam tabi, beş bin liralık bi şişeyi günde bi damla süreceksem akşama kadar meşgulüm.

evrene bir niyet gönderirsin, sonra o niyetin bir sembolü olarak rozetini takarsın. aslında kendine verdiğin sözün görünür hali. ben de bu hafta 'daha az şikayet' rozetimle geziyorum, bakalım evren ne cevap verecek.

bodrum'da yıl dönümü kutlamasında olmazsa olmaz, klasik 'ben buradayım' pozu. elif uras'ın feminen kimliğiyle yağlı boya tuvale kendi göbek deliğini çizişi de cabası. ama mekan doğru, şehir doğru, insanlar hep aynı yerde buluşuyor, ne yaparsın.