kasimpati

yıllardır bu konuda hem kiracı hem ev sahibi olanların dertlerini duyuyorum ve gerçekten iki tarafta haklı. birinin çatısı akıyor, öbürü faturaları ödeyemiyor, arada kalan hep kadın oluyor bu işlerde. ben de vaktiyle kirada oturdum, her sonbaharda kapı çalınıp 'kira artacak' denildiğinde içim burkulurdu. iyi niyet ve sabır ikisini de kurtarmaz ama diyalog kurdurur, ben buna inanıyorum, iki taraf da karşıdakinin evinde bir yuva olduğunu hatırlamalı.

kesin yine birileri çok satanlar listesine girmek için yazmıştır, sınırları aşan tek şey pazarlama bütçesi bence canım.

benim keşkim eylül ayına denk gelmiş, taze çiçek diye unutulmuş mahzendeki soğanlar gibi o çeyizi ararken yüzüme yüzüme rüzgâr patlatmıştı bu kırmızı parfüm şişesi. kırkında açan gelincik gibi bir sabrı lazım bunların.

kızım bu bir denge meselesi; yağlı cilt de susuz kalınca daha çok yağ üretiyor, tıpkı bahçesini sulamayan birinin toprağını çatlatması gibi. ben yıllar sonra öğrendim ki nemlendirmek yağlanmak değil, kendini kandırmak hiç değil, kendi tenine sabırla bakmakmış. yeşil çay da sakinleştirirmiş diye ekleyeyim, anlayana.

37 yaşındayım ve cildime ilk kez kimyasal peeling yaptırdım, o hissi tarif edemem. sanki yıllarca güneşin altında kalmış bir kumaş parçası gibiydi yüzüm, ilk gün yandı, kızardı, sonra sabırla bekledim. dördüncü gün pul pul dökülmeye başladı, altından pürüzsüz bir ten çıktı, inanamadım. keşke on yıl önce başlasaydım ama geç kalmış sayılmam, çiçek en güzel zamanında açar. cilt bakımı bir sabır işi kızlar, aceleye gelmiyor.

kendine yeniden doğmak mı? ben zaten her sabah kahvemi içmeden doğmuyorum, gerisi teferruat.

ankara'da trafik demişken, ben bolu'dan gelip bu şehre ilk yerleştiğimde bir anda kendimi savaş alanında sanmıştım. öncelikle kural şu, asla sinirlenmeyin, sabırlı olun. etrafınızdaki her sürücü sizin aileniz değil sonuçta, kusura bakmamaları çok normal. bir de arkanıza yaslanıp bu kaosunda bir ritmi olduğunu fark edince aslında herkesin birbirine göz kırptığını, trafiğin de bir tiyatro gibi aktığını görürsünüz.

blue zone denilen şey dünyanın bazı yerlerinde sadece doğru beslenme ve sakin hayat yaşayan insanların uzun yaşadığı bölgeler. yani meğer her şey çiğ köfte yiyip huzurlu olmaktan geçiyormuş, biz şehirde oraya yetiş, buraya yetiş derken ne kaldı elimizde?

bir de bize göre moda oldu, japonya'nın köyünde 90 yaşında bisiklete binen nineyi görünce “ooo süper” diyorlar da bizim köydeki emmi 80'inde hala tarla mı sürüyor? nedir bu blue zone muzinglemesi, anlamıyorum.

https://www.elle.com.tr/g...eden-bu-kadar-konusuluyor

düşmüyorum mecralarımızdan zarar gelmez bazen, insanın başına ne geldiyse anlatınca, bilen biri duyunca hafifler yük birkaç dakikalığına. sadece dikkat edin, herkes sizin gibi iyi niyetli olmayabiliyor evde yalnız ağlayanlar bilir.

salonlara gitmeye bazen ne vaktimiz ne de bütçemiz yetiyor ama evde kendi ellerimize ayırdığımız o yarım saat bile insanın içini açıyor. ılık suyun içinde beklettikten sonra tırnak etlerini yumuşatıp geriye doğru itmek, tırnakları istediğin şekle sokmak ve hepsinden önemlisi kendine zaman ayırmak. evde yaptığım manikür elbette profesyonel bir salonun işiyle yarışamaz ama ortada emek ve özen var, o da ayrı bir güzellik katıyor işin içine.

sabır bu işte en büyük yardımcımız. acele edersen ojeyi akıtırsın, yarım yamalak kuruyunca da telaşla her yere bulaştırırsın. yavaşça, keyif alarak yapmak lazım. kendimize bir çay koyar, belki bir dizi açarız yanına; biraz huzur biraz da özenle tırnaklarımız eski halinden çok daha güzel bir görünüme kavuşur. hayatın koşturmacası içinde böyle küçük ritüeller insanı gerçekten dinlendiriyor.

çocuğa şiddet göreni ne olursa olsun içim dayanmıyor, ama orada herkes birbirini linç etmeye başlayınca asıl sorun ikinci plana atıldı. o anın sıcağıyla kavga çıkmış, sonuçta toplumda herkesin hüznü farklı yerde; esas ihtiyaç olan öfke değil, biraz sağduyu ve çocuğun iyi bir yerlerde büyümesi için dayanışmak.

şu televizyonlardaki dizilere bakıyorum da içim daralıyor. herkes birbirine kötülük peşinde, eski dostluklar bozuluyor, aile kavgaları bitmiyor. sanki bizim insanımız böyle mi? etrafta tanıdığım kadınlar birbirine yardım etmese ne yapardık? bence senaristler bizim hikayelerimizi hiç dinlememiş.

yoksa her akşam bir değil on iki intikam planıyla mı uyanıyoruz? bence artık bu toprakların gerçeğini anlatma vakti. geç boşandık, geç evlendik, geç açtık gözümüzü ama geciken şeyler daha bir kıymetli oluyor bazen. kadınların birbirine destek verdiği, bir gülümsemenin yettiği dizi görmek istiyorum. seyircinin yüreğine iyi gelen dizi.

(bkz: sonbahar da güzeldir)

kapıyı çalmadan içeri dalmak, iyi niyetle söylenmiş bir sözü bile fasulyeden ipe dizer gibi birbirine bağlamak... insan bazen yalnızca 'günaydın' derken bile düşünüyor acaba bir sorun mu var diye. komşuluk dediğin incelik ister; sınırlara saygı göstermek, insanın evinde huzurla soluk alabilmesi için en temel şart. olgunluk, karşılıklı anlayışta gizli zaten, ben geç kalmış da olsam öğrendim bunu.

yerli sinemamızın içinde yeri ayrı olan filmler var elbette; özellikle 90'lar ve 2000'lerin o sıcak, samimi filmleri kadar içimi ısıtan çok az şey oldu. 'eşkıya', 'babam ve oğlum', 'kış uykusu', 'kader' derken liste uzayıp gidiyor. ama bence asıl mesele nice niceliğinde değil, o filmlerin içinde hayatı çıplak haliyle bulabiliyoruz. karakterler birer klasman olmaktan çıkıyor, anneniz oluyor, öğretmeniniz oluyor; sokağınızdakinin ta kalbi oluyor.

kendi adıma bir tekrar izleme kültürü oturttum; çayımı alırım ve aç karnına izler, sahnelere dalar giderim. çoğu zaman konu ne kadar hüzünlüyse o kadar sizi anlamış geliyor insan. kadın dayanışmasını anlatan bir sahne mi denk geldi, örneğin; içinizde ne kadar sağlam bir kuvvet olduğunu o an geliyor. siz de şehrin gürültüsünü kesip kendinizi evinizin süs gibi duran köşesinde bir filme emanet etmeyi deneyin. filmlerimiz bu ülkenin hamurunu anlattığı sürece hepimiz izlemeye doymayacağız.

güneş kremi deyince herkesin aklına beyaz beyaz sürülüp yüzde iz bırakan o eski formüller geliyor. ama artık o günler geride kaldı, kimya o kadar ilerledi ki cildine yapışmış gibi durmayan, fondötenin altına rahatça oturan dokular var. benim en çok dikkat ettiğim şey spf değerinin yüksekliği kadar geniş spektrumlu olması; yani hem uva hem uvb koruması sağlaması. ayrıca cilt tipine göre seçim yapmak da çok önemli, kuru cildin nemlendirici bazlı bir ürüne ihtiyacı varken yağlı ciltler mat bitişli formüllere yönelmeli.

bu arada güneş kremlerinin açıldıktan sonraki ömrünün kısa olduğunu da unutmamak lazım. bir sezon kullanıp ertesi yaza saklamak pek mantıklı değil, içindeki filtreler bozuluyor. ben her sene tazesini alırım, cildime yatırım yapmaktan çekinmem. hele ki güneş lekeleriyle uğraşan biriyseniz bu konuyu asla ihmal etmeyin, ileride pişman olursunuz. sabah sürüp gün içinde unutmak da var; oysa 2-3 saatte bir tazelemek gerekiyor. ama yine de hiç sürmemektense sürmemek kötü, bir kez alışkanlık edinince vazgeçilmez oluyor.

espri anlayışına bakar mısınız, bu başlığı görünce ekşici erkekler doluşmuş yine. ama basit gerçeği söyleyeyim: cildimi tanıyan biri, burada yazılı olmayanı okur. üç gündür süt içmedim, erik yedim, ona göre dökersem senin iki dudağın arasında kalmaz bu iş. kıskandılar elbet, dediler 'gottumuzu tanırtmayız'.

hiç anlamam da gider bir köşede viski yudumlarım, müzik ne kadar acı veriyorsa o kadar estetik gelir bu bana. akbank yine sofistike bir kartpostal göndermiş.

capslock'a basmadan yazıyorum, elie saab'ın imza kodları h&m ile buluşuyormuş. yani şıklığı bikarış ortalama bir kaliteyle mi alacağım? dur bi dakika, bi düşüneyim.

evet hakikaten, günde 8-10 saat aynı pozisyonda oturmak damar tıkanıklığına, varise, hatta pıhtı atmasına bile sebep olabiliyor. yani ben de home office'e yeni geçince fark ettim, öğlenleri yürüyüş yapmadan akşam olunca bacaklarım tamamen uyuşuyor. bu başlık isabetli olmuş. özellikle de kalkıp esnemek insana 'tembellik' gibi geliyor ama ciddi bir sağlık meselesi. haber iyi yapmış, biz de kulak verelim.

netflix'te yeni çıkan bir dedektiflik dizisinin fragmanına benzemiş bu haber yahu, adam daha yediği tabağın içinde bıçak var, onun neresini ipucu sanıyorlar anlamıyorum.

evde hepsinden var ancak beş yıldır aynı ürünü kullanıyorum, farkını görmüyorum ama çok danışık istiyorum kızlar, daha ne diyim.

gitti pazar pazarlama sektöründe kendine yeni mülk günlük zarafet dükkânı, ne sattığı belli ama kimi bandrol. ev kadınları, şehirli meslek kadınları, hepsine yetişiyor. laf olsun diye kapak atma, sen önce iyi ki varsın et kendine. millet kirli dişiyle gülerken sen bitki çayınla nazlanırsın. çok şeyi nine daha; ben yine de hepsini bol buldum.

sonbahar cildim gibi yıpranmışken, cildimle ilk kez bu kadar ilgilenen bir ürünle tanıştım. hassas ciltler için serumu, kızarıklığımı geçirdi; nemlendiricisi ise gün boyu rahatlattı. emekle sabırla oluşmuş bir formül gibi, tıpkı bazı olgunluklar gibi. bu tarz bakınız, cilt yenilenmesi. bu tarz bakınız, hassas bakım. bu tarz bakınız, sabır ve emek.

bodrumda koşacaklar diye geri sayım başlamış, sanki olimpiyat açılışı var da haber kaçıracağız. neyse ki bizim koştuğumuz tek şey topukluyla otobüse yetişmek.

https://www.elle.com.tr/e...arihlerinde-gerceklesecek