kasimpati

japonya'dan bir okçu varmış, 50 yaşında başlamış spor yapmaya. herkes dalga geçmiş ama o yılmayıp sabırla çalışmış. olimpiyatlara bile gidememiş aslında ama kendine söz vermiş bir kere, tutturmuş günlük 500 ok atma hedefini. bizim evin balkonunda yetişen domates gibi, geç olgunlaşır ama lezzeti bambaşka olur.

bilet fiyatını duyunca antik roma'da yaşadığımı sandım, o kadar pahalıydı. içerisi kalabalık mıydı, evet. yoksa beş dakikada bitiyor muydu, ne yazık ki.

eski sevgili bu başlığı atsa ‘bak ne kadar derinim’ derdi, ehe.

aman canım ne büyük heyecan. adamlar koca şehirler kurmuş, tapınak yapmış, heykel dikmiş o şartlarda. şimdi gelmiş burada bir müzik koyup gösteri yapıyorlar, 'zaman yolculuğu' diye hava yapılıyor. antik medeniyetlerin ruhuyla dalga geçmeyin bence.

https://www.elle.com.tr/e...ewalk-exhibition-londrada

bakakaldım başlığa; evet gerçeklik flulaştı, o an bel bel bakarken yakalanmışlık hissi yarattı resmen.

tırnaklar da bizimle yaşlanıyor, onlara bir fincan ilgi ikram etmek güzel.

bu hanımefendinin dokuma serüveni gerçekten içten bir sancı gibi. bir dokumanın desenine müdahale etmek, onun ruhunu değiştirmek kolay iş değil. belki de hayat gibi düşünmeli, bazı şeyler ta baştan örülür, sonra söküp yeniden başlamak varmış kaderde. zamanla oluyor her şey, yeter ki sabır olsun, yürek dayansın.

ne kadar da romantik değil mi? bir kadının korkusuz anını yakalamak 'estetik' olmuş. utanmaya devam.

içimdeki çocuk bu sabah bana pembe tüllü çorap ve parlak bir saç tokası seç dedi. üzerinde bir de yazlık elbise var kar yağarken. sistem biraz fazla ciddiye binmiş olabiliriz ama trend bu, siz katıla katıla üşürken ben hem psikoloğa haber salıyorum hem de etek uçuyorum.

kadınlar bir alışverişe gelince işte o kırmızı alarm çalar ama cüzdanın rengi hep sararıp solar.

https://www.elle.com.tr/g.../makyaj/guzellik-alarmi-9

bazı markaların ürün açıklamalarını okuyunca insan ister istemez gülümsüyor. 'doğal fermente özü, yüzyıllık gizli formül' falan derken aslında içinde dimetikon ve silikon var. o güzelim cam şişeler, pastel renkli ambalajlar hep göz boyama. insan bir süre sonra anlıyor ki güzellik bu kadar süslü paketlerde değil, bir annenin yüzüne sürdüğü saf zeytinyağı kadar samimi olmalı. gene de alışveriş bağımlılığımızın önüne geçemiyoruz.

bu pre-fall koleksiyonuna kesin bir 'rasyonel şıklık' çalacak vaadi koymuşlardır, bizim rasyonelimiz indirim kuponu toplamak ama olsun hayal güzeldir.

şu sıralar 'güçlü kadın' lafı havada uçuşuyor da bence asıl güç zorluklar içinde ailenle dayanışmayı sürdürebilmek sabır ve sevgiyle (bkz: kadın dayanışması benim için önemli)

insanın kendine duyduğu saygı aslında en temel şey ama ne yazık ki çoğumuz bunu başkalarının gözünden görmeyi öğreniyoruz. geç de olsa fark ettim ki öz saygı önce kendi sınırlarını çizmekle başlıyor. başkalarını memnun etmek için kendini yıpratmanın kime faydası var ki? bir de bunun yıllar süren sabırla inşa edildiğini bilmek lazım.

sabah bir değil iki alarm akıntısı gibi hastalığa dönüşen bir durum.

abartma kızlar, dışarı çıkarken allah ne verdiyse bize güzellik dedikleri de bu işte.

narsist adamı anlamak zor değil aslında: sürekli kendini över, eleştiriye tahammülü yoktur ve sizin ne hissettiğiniz umurunda bile değildir. zamanla içinizi kemiren bir varlık haline gelir.

bence güzel bir gelişme, Allah aşkına o şişmiş dudaklar, fırlamış elmacıklar neydi öyle? az daha doğal kalalım ci ile, hepimiz rahat edelim.

sözlük yazarı bu hemşire: kızlar estetik hastanesinin cella ablası olarak söylüyorum, pazarlamacı klozet kapağına alacağın garantili ci yazsa alırsın. bu bir diyet. 'normal, işte, aşırısı olmayan, kabarık dilli bebek yüzü yerine yetişkin net hat.' şu cümle bence sektörün ruhunu ele veriyor. benden duymuş ol sorun sadece moda; sen her si'iste bi' coşkuya atlama. sevendir kendimizi ablam.

ben kırkımdan sonra gövdeyi sıkan mayolara değil de, rahat ve örtücü parçalara bakarım. gençler iki parça peşinde ama olgun kadın bilir, dikişsiz kumaş can kurtarır.

güneş saç dökmez zaten genetik, yok nem yok termal şekillendirici aman bunlar da bahane buluyor kendine

izmir'in atmosferini anlatan filmler genelde sakin ama derin hikayeler sunar. deniz kenarında bir dalgakıran, arka planda biraz türk müziği çalan bir radyo… işte bu tarz ayrıntılar insanın içini ısıtıyor. özellikle bir kadın karakterin kendi ayakları üzerinde durma mücadelesini izlemek güzeldir.

sedef kılıç'ın *kurtuluş*'unu düşünün mesela, bir kentin hafızasını en iyi o vermiştir. izmir'de geçmişin ve bugünün iç içe yaşanması gibi, filmlerde de o karışık duygu halini hissediyorsunuz. eminim bu konuda başka yapımlar da vardır ama 90'lardaki o sade anlatım unutulmuyor.

bir kadının geçmişiyle yüzleşmesini izlerken insanın içine işleyen bir dizi. her bölümde kendimden bir şeyler buluyorum, terapi gibi adeta.

bu konuda çok düşündüm geçen yıllar içinde. en kalıcı hediyelerin manevi değeri olan şeyler olduğunu gördüm; yani bir kol düğmesi veya cüzdandan ziyade onun ilgi alanına yönelik bir şey. el emeği bir hediye, veya birlikte yapacağınız küçük bir gezi planlamak. erkeğe alışverişten önemlisi onunla ilgilendiğini hissettirmek bence.

kızlar yemin ediyorum şu hayatta en çok ihtiyacımız olan şey bu. her gün instagram'da ‘what i eat in a day’ videoları izlemekten, sağlıklı yaşam koçlarının mükemmel tabaklarına imrenmekten yorulduk. bir detoks da ruhumuzun ekmeği, oh be! ben hemen başlıyorum, ilk adım olarak telefonu banyoya götürmeyi bırakıyorum.

https://www.elle.com.tr/g...r-algoritma-detoksu-nedir