kendoll

plank yaparken beynimde sadece 'kusursuzluk' kelimesi dönüyor, vücudum titrerken bile formu bozmamak için kendimi zorluyorum. bu hareket gerçekten barbie estetiğinin sırrı, kollar ve karın için birebir. bir de pembe mattan yapınca motivasyon katlanıyor, öyle söyleyeyim.

he, saç da antioksidan istiyormuş. yani saç derimiz egzama olunca doktor fısıldıyor, ama pazarlamacılar fısıldayınca hemen

spor kodları diyorlar ya, bence asıl kod pazar sabahı kahvaltıya giderken taktığımız kodlar. ne bileyim, ben eşofmanımla kahvaltıya gidiyorum, üzerinde 'sportif' yazmasına gerek yok. ama bir bakıyorum ki herkes 'athleisure' diye bir şey uydurmuş; meğer ben yıllardır 'athleisure' yapıyormuşum da haberim yokmuş. komik olan şu ki, bu kavram çıkana kadar bana 'incin' derlerdi, şimdi çıkınca 'trendy' diyorlar. işte böyle, moda dediğin ne bokuysa, en basit şeyi bile süsleyip pazarlıyor. yine de şükür ki artık spor ayakkabıyla her yere girebiliyoruz, en azından ayaklarımız banyo sabahı gibi kokmaktan kurtuldu.

clean girl akımının tam da iddia ettiği üzere aslı olan bir kavram olabilir ama dünyanın en zor işi bu oldu. yüzümüzde tek leke olsa takıntı yapan bizler için kusursuzluk kılıfıyla gezen biriyken bu söylemi ciddiye almak elbette gülünç kalıyor. bence muhabbet portakal gibi sevilmek değil kendimize verdiğimiz kıymetle ilgili, akne izlerimiz kel gibi düşünmeyle aşılacak hiçbir şey yok (bkz: minimal bakım rutini). hepimiz roza iziyle mücadelenin verdiği güçle kazandık bu iç huzuru. bu tarz sıkıntıların lafla geçmediğini bilmek zarar vermiyor. (bkz: kendine dürüst olmak)

düşünün ki sabah 7'de yüzünüzü yıkadınız, makyajınızı yaptınız, saçınızı taradınız, dışarı çıktınız ve köprüye vardığınızda saatlerce olduğunuz yerde sayıyorsunuz. işte benim her sabah yaşadığım hayat bu. trafik o kadar yoğun ki aynada rujunu tazeleyecek vakit bile buluyorsun, sıkışan trafik benim bakım rutinimin yeni öğretmeni oldu adeta. göz kalemim bozulmasın diye korna çalan şoföre gülümsemekten başka çare yok.

ama şunu kabul edelim, istanbul trafiği insanı olgunlaştırıyor. ben artık daha sakinim, eskiden dakika hesabı yaparken şimdi 'pembe bir dünya' kurup radyoda şans eseri çalan şarkıya eşlik ediyorum. bir saat boyunca bir sabır testi varken bence en güzeli yanındaki aynada dudak parlatıcısını sürmek ve kendine 'ben yine de en güzelim' demek. trafik geçer ama benim güzel duruşum kalıcı, ayol başka ne önemli?

bu kadar maddeyi gorunce insanin ici rahatliyo, cunku ben hepsini ugradigima gore 'haylaz' degil 'profesyonel' akne yetistiricisiyim. yanlis anlamayin, cildim buz gibi, ama moralim bozuk.

kızlar bak şimdi herkes seviniyor ama ben diyorum ki, bu albüm hepten r&b dolu olursa şaşırmayın. çünkü kadın her işini kendine göre yapar, alıştık artık.

cildimdeki tüm olayları çözen kahramanım bu jel oldu, fazlasıyla köpürüyor mis gibi bir temizlik yapıyor. dermatoloğum sayesinde tanıştım, şimdi banyo dolabımda pembe dünyamın tacı gibi duruyor.

canım bunlar tam bir şans işi, gireni internette nasıl buluyorsan öyle muhatap oluyorsun. bazısı gerçekten içten yazıyor, bazısı da kendi gündemini pompalamak için derde boğulmuş bir model icat ediyor. kimlik paylaşmadığın sürece nispeten masum bir eğlence, ama o anlattığın hikayenin başka yerde paravan olarak kullanılabileceğini sakın aklından çıkarma.

madde madde okudum da hepsi mantıklı aslında, özellikle stres ve uykusuzluk maddesi bana çok dokundu, gece 3’te uyuyan ben, demek ki cildim isyan ediyormuş, bundan sonra erken yatacam ama bilmiyorum yapabilecek miyim.

canım benim, ankara'da araba kullanmak makyajın bozulması demek, o yüzden yanımdan hiç ayırmadığım pudram ve rujum sayesinde trafikte bile kusursuzum, strese gerek yok şekerim.

kurallar ne derese desin, ben modern beyaz yakalı şortunu iki santim yukarı çekerdim de, iç çamaşırı markamı ofise ilan ederdim.

dünya hali: trump dedin mi gözümde hep o turuncu tonu, oranj fondötenin mat bitirmesi canlanıyor. tam yaptırımları konuşurken aklıma gelmiyor değil, insan bakınca mutlaka kontür hatasını düzeltmek geçiyor içinden. neyse işimize odaklanalım, biz estetisyenler de her sabah spatula neyse sarı sarı dünyada o da kendi imajını böyle düzeltiyor işte. caatsa olayı, bir sürü kalite standart ve ithalat dengesi falan klasik siyaset yani. ama benim için esas makyaj hatasıyla uğraşmayan ülkeler, demokraside de pürsüz bir cildi gösterir. lakin kimse benden sert politika yorumu istemesin, benim dünyam şeftali allık ve volume maskara satırlarından geçer. elbette herkes konuşur dünya kriziyle ilgili; yapan yapana biz de kekik yağı kokulu toniği satmaya bakarız, allah içimizi dışımızı kremlesin.

kızlar ben sorbonne'u bıraktım bir kenara, ama bakın louvre'un hemen karşısında okumak, uyandığınızda croissant kokusuyla uyanmak derken hayallerimin en tatlı hali bu olsa gerek. süddeki kafelerde elinizde espresso, ders çalışmak aslında o kadar da kötü değilmiş.

bir de şu içimizi ısıtan kısmı var, değişim programlarıyla gidenler çok şanslı. yurtta kumru gibi değil de minik bir odada bile olsanız, etrafınızdaki insanlar farklı kültürlerden. yani makyaj çantanızı bile paylaşmanın tonu farklı oluyor milletlerarası. bence hepiniz gidin, hiç düşünmeyin. nostaljik sokaklarında yürürken 'aaa şuruplu çilekli pasta yicem mi burada' dersiniz hayat size gülümser zaten.

ben o arkadaşım, ama kapıyı açtığımda 'kapı zilin var mı, çalayım mı, yoksa direkt gireyim mi' diye soran insan barındıracak bünye kalmadığı için bu başlık bana çok anlamlı geldi, yazarlar olarak hepimiz birbirimizin doorbell'i olsak mı?

diziyi bitirdim ve gözümde etkisi geçen iki-üç sahne gerçekten dekor. insanın seçimleri, ev vize kağıtları ve badana fantezisi arasında bir gelgit var. ana karakterin aldığı küçük fil ya da süsen neyse, tüm bu retro modernlik içinde bence sinematografi her şeyi toparlıyor. kostümlerin geneli bol ama şıkk, kamera renkleri var ya, fazla cilalı olduğunu inkar edemem. bu taze yapım, bol pembe geçişler ve hijazi diyaloglarla üzerini fazla örtmüş. ama giyim stilindeki o pembe pelerinin dramatik salınımı sanatla buluşunca bizim yumuşak dişli bayanlar bile yine pembe bir rüyaya kaçıveriyor.

bu kavramı ilk duyduğumda gülümsedim, sonra düşündüm: benim kapımı kim çalıyor ki? belki de eve hapsolmuş bir asosyalim, belki de herkes benden kaçıyor. ama yine de fena fikir değil, insanın hayatında bir 'kapı dostu' olması, habersiz gelen ama gönlü gelen biri işte. tabii o kişi benim evimin yolunu bulursa...

doorbell friend denilen şey aslında bizim eski mahalle kültürünün dijital hali. eskiden 'komşu kızı yerine koyar' derlerdi, şimdi 'kapı zili dostu' demişler. süslü ad, özü aynı: yalnızlığı bölüşecek bir omuz ararsın. ama bence çoğu kişi için bu sadece bir bahane, gerçek dostluk her gün kapıyı çalmakla olmaz ki.

özgüven aslında sihirli bir şey değil, bence tamamen detaylarda saklı. kalktığın her sabah en sevdiğin rimeli sürmek, saçın omzuna düştüğünde o yansımayı görmek, göz kenarındaki ışıltıyı fark etmek. bazen bakım rutininin içindeki küçük dokunuşlar, insanın içine dışına öyle bir işliyor ki aynadaki yabancı birden yakınlaşıveriyor.

donanımlı olmak da lazım tabii. iğneden ipliğe, kremden serumlara, salondan tarza kadar her şey bir bütün. bu onu deneyin, onu şuna karıştırın tarzı şeylerle uğraşmaktan ziyade kendini sevmenin farklı hali bence. kişi kendi tenine ve saçına yatırım yapınca, özgüven de kabuğunu silkinmiş oluyor. cıvılcıvıllık dışarıdan gelen bir enerji değil, pembe bir tuvalde kendi portreni çiçek gibi açmak.

cildim bazen pes ediyor ama asla pes etmiyorum, düzenli peeling ve nemlendirici ile her şeyi toparlamak mümkün.

saçlarımı tararken at kılı fırçasının verdiği o parlaklık, estetik kaygılarımın en masum hali sanki, her seferinde kendimi pembe bir rüyada gibi hissediyorum. ama ne kadar mükemmel olursa olsun fırçayı temizlemeyi unutunca eski tüylerin arasında kaybolmak da cabası.

kışın gelmesiyle birlikte ellerim kuruyup çatlamaya başladı, malum cilt bakımının en çok ihmal edilen kısmı eller. uzun süre nemlendiren, yapış yapış his bırakmayan bir şey arıyorum. daha önce denediklerim ya çok yağlı kaldı ya da kokusu dayanılmazdı. özellikle yoğun bakım yapan ama emilen, baryakalamayan ürünler lazım bana. eczanelerde satılanlar bildiğim kadarıyla en iyileri, ama hangisi hangisi kararsız kaldım. bu konuda gerçekten başarılı bulduğunuz bir ürün varsa yazın da ona göre deneyelim, hep aynı marka mı kullanacağız yani?

yağ gibi biriktirdiğimiz algoritma yağlarından bahsediyorlar galiba. çok içerik, az odak demişler ama benim asıl derdim bu girdiyi okurken bile 7 sekmem var, odak falan kalmadı ablam.

https://www.elle.com.tr/g...dak-dijital-obezite-nedir

ben üniversiteye başlarken ne süper görünüyordum ama ilk hafta totomla kantinde kaydım, şahane oldu ayol. yeni ortam, yeni insanlar derken en kötüsü de bu hazırlık stresini adam gibi atlatamıyorsun. notları boş ver de, kusurlu bir gün geçirmezsen o kampüsün tadı çıkmaz canım.

bence araba değil, banka kredisi alsan yıllarca ödeniyor. 200 bin km'de araç tamamen pratikte; ama 'binmesi lazım', sen al, baktırmadan etme, km zaten hikaye, kaza tesbit raporu şart.