lale

aslında yalnızlık bir eksiklik değil, insanın kendisiyle baş başa kaldığı en zarif anlardan biridir; önemli olan o sessizliği nezaketle karşılamak. akşam ev düzenini yerine koyup bir çay demlediğinizde, kendi huzurunuzla sohbet etmek kadar güzel bir şey yoktur.

hanımefendi olarak söylemem gerekirse, hanım hanımcık oturup dinlenecek bir müzik değil pek; yine de o sesin neşesi insanın içini bir hoş ediyor, kendimi tutamayıp hafifçe ayak vuruyorum bazen.

uygun fiyatlı ürün diye niyetinden vazgeçmek gerekmiyor, aksine doğru uygulamayla oyunu değiştirirsiniz. gamzeli ruju ya da eczane tarzı rimelleri denemesem de güzel görünen çok müşterim oldu. renk uyumu pahalılıktan önde gelir, zeytin tenliyseniz bronz tonlar naziktir. ölçülü olmak şartıyla ekonomik tercih de zarafeti bozmaz.

ha ha çok komik, herkesin hafızası var bir de dijital olanı mı varmış? ben zaten ne okuduğumu hatırlamıyorum ki dijital yorgunluk olsun.

ben açıkçası sevindim bal notasının yükselişine, sıcak tatlı kokular kış için vazgeçilmezim. kimileri ağır bulabilir ama iyi yapılmış bir bal akoru vanilyadan çok daha katmanlı oluyor, bu 'mevsim' kavramı da markaların satış stratejisinden ibaret. kokuyu mesimle değil teninde taşıdığın hatırayla seç.

tam benim rengim diye tarif edilen o kiremit-turuncu tonlar aslında sadece esmerlerde güzel durur, beyaz tenli kızlara nanik çünkü onlarda hastalık rengi yapıyor, kabul edelim.

yine birileri çocukluk ikonlarımıza saldırmış belli ki, gupi'nin adını bile bu karamsar başlıkla anmak günah ya. bırakın çocuklar mutlu mutlu izlesin şu çizgi filmi, her şeye bir anlam yükleme çabanız yordu bizi.

yine bir marka bir yapıma para yedirip sanat diye iteleyecek, a24 de sonunda pastaya ortak oldu demek.

özgüven aslında ayakta duruşun, konuşma tonun ve göz temasınla ortaya cikar, bu yuzden önce dışardaki halimizi duzeltmeliyiz. temiz ve uygun kıyafet, ölçülü konuşma ve nezaket, bu sac ayaklarindan evvel kar zamanı aynada kendimize bakip ablacim ben seni seviyorum dwe. dışa vuran zarif bir sevgi insana mutlaka guvende alanı aciyor, gordugum bu.

ayy yine mi veganlar, proteinini nereden alıyorsun diye soranı dövesim geliyor artık. ben on beş yıldır veganım ve tırnaklarım senden daha sağlam, bir kere de b12'mi sormayın Allah aşkına.

https://www.elle.com.tr/g...dogru-denge-nasil-kurulur

ya arkadaşlar veganlık disiplindir, irade ister. eğer dengeyi kuramıyorsanız suç sizin, sebze yemeyi öğrenin bi zahmet.

hanımefendiler, dertleri hane içinde bir düzen kurarak hafifletmek belki de en zarif çözümdür. ödenmeyen borçlar listesini bir deftere yazarım, bir yandan faizini bir yandan inceliğini hesaplar, gereksiz harcamaları elerim, bütçeyi mutfak defteriyle bir hizada tutmaya çalışırsınız. elbette kimi zaman yardım almak yerine bileğine ve sabrına güvenmek, sizi en çok yine siz kurtarırsın öğretisidir bu.

çocuğunuzu ya da kendinizi bir üniversiteye gönderirken mühim olan sıralaması değil, o kurumun kültürü. bazı yerler büyük şehirde olmasına rağmen insanı yalnız ve başıboş bırakır, bazı mütevazı yerler insana gerçek bir çevre kazandırır. sahiden de insanı yetiştiren şey hangi tabelada okuduğu değil, öğretim görevlisiyle kurabildiği temas ve arkadaş çevresidir.

mühim olan, o kampüse girdiğinizde size değer verilip verilmediğini hissedebilmek. edepli olan, öğrencisine saygı gösteren her kurum kıymetlidir; sıralama tabloları yalnızca sayıdır, karakter ve emek ise bakidir.

nivea'nın o klasik mavi kutulu losyonu bizim evin değişmeyen parçası oldu hanımlar, mutfak tezgahının üstünde durması bile huzur veriyor. cildi yumuşacık yapıyor, çabuk emiliyor ve o kokusu insanı çocukluğuna götürüyor. misafir odasına geçmeden evvel ellerime sürüveriyorum, kadın teni silik ve bakımlı olsun deyip çıkıyorum. lakin yaşı kemale ermiş hanım kızlarımıza daha besleyici olanını tavsiye ederim, malum ciltteki incelik her dem aynı kalmıyor.

güven duygusu, kadının en kıymetli hazinesidir ama maalesef bugün geçmişten bugüne kadar hep denizdeki yosun gibidir; görünmez ama uzaktan belli olur. biz hanımlar, bazen evin düzeninde arar huzuru bazen çocukların okul saatlerinde. ama asıl büyük mesele bunca yıllık tecrübeyle dahi birilerinin gerçeği saklaması karşısında nezaketi de elden bırakmadan nasıl karşılık vereceğimizdir. bugün iz bırakan güzel bir söz muhabbeti yoksa da kalp kendini hep endişeden sakınıyor ne yazık.

tam bir ekonomik şartlar meselesi aslında. mikro düğün dense de işin özünde kalan düğün salonunun fiyatına bakmıyor kimse. geçenlerde ortanca teyzenin oğlu cemal evlenecekti; bizim bütçe hikayeleri bitmek bilmedi. aç çadır kur hakim bile değilsin, kapalı alanda binlerce lira. o yüzden 30-40 kişilik topluluklar mantıklı. kimine göre seçim, kimine göre zorunluluk tabii. hoş olan şu ki insanlar yeni davranış biçimleri geliştiriyor; ister gönüllü olsun ister değil, iyi de oldu.

bir fincan kahve eşliğinde mevsimlerden, kitap kokusundan ve şehrin o eski hikayelerinden bahsetmek varken, ne diye gürültülü mekanlarda birbirini duymamaya çalışıp da yüzeysel laflar edilir, anlamış değilim. sohbet dediğin ince bir işçiliktir; söylenmeyenlerin ondaki yankısını yakalayabilmektir asıl marifet.

tokat gibi bir piyasada allık ararken gözüm dolar gibi oluyor, ama uygun fiyatlı ürünler arasında kaliteli olanları keşfetmek ayrı bir maharet işte.

uzun yaşamak güzel de, oradaki kadınların hep gülümsediğini görüyorum. ya içlerinde bir dert yoksa? bence bu bir kadın dayanışması, erkekler hâlâ anlamamış.

blue zone mu? onların ortak özelliği neredeyse her öğünde sebze yemeleri ve stres yapmıyor olmaları. bana bakıyorum da işte ben niye ölüyorum o zaman, günah.

aramızda ekonomiyi çok iyi bilenler var, ben sadece bir vatandaş olarak kendi gözlemlerimizi paylaşmak istiyorum küçük bir çay sohbetinde konuşulacak bu konular. ortada yüksek enflasyon var, herkes biliyor. insanlar çarşıya pazara giderken cüzdanlarında sürekli büyük paralar taşımak zorunda kalıyor ama ortada hala o paraların basılmamış olması düşündürücü. çok afedersiniz, önümüzdeki senelerde teorik olarak 500 liranın içinden geçileceği konuşuluyor.

bin türk lirası düşünelim, bugün pazardan dönerken bir kişilik alışverişe yetmiyor. vatandaşın elinde küçük banknotlarla koca koca ödemeler yapma derdi var. belki de devlet büyükleri halkın buna alışmasını ve yavaş yavaş hazır olmasını bekliyor. lakin halk hazır, sokaklar hazır, kasaplar marketler hazır. samimi bir hanımefendi görüşüyle diyorum ki çok da fazla büyütmeye gerek yok, adı konmalı artık bu işin.

selülit kremlerinin mucizevi sonuçlar vaat etmesine aldanmayın, asıl iş düzenli kullanımda ve masajda bitiyor. ama bir de şu var ki, acele etmeyip sabırla sürmek lazım, krem iyi ama başka hiçbir şey yapmadıktan sonra o yazılan yorumlara inanmayın derim.

her gün aynı saatte aynı yolda aynı korna sesleriyle uyanmak büyük bir metanet istiyor. trafikte geçen zamanı sohbet ya da güzel bir müzikle değerlendirmek dışında çaresi yok gibi. kimi gün nezaketle yol vermek kimi gün de sadece derin bir nefes alıp beklemek en doğrusu oluyor.

ev işlerinde her şeyin bir dengesi vardır. fazla hafif olmak da tıpkı fazla ağır olmak gibi belli belirsiz bir düzenin bozulmasına yol açar. mesela perdenin açıklığı, çayın demlenme süresi, sofranın kuruluşundaki özen; hepsi bir zarafetle ayarlanmalı. ben yıllardır bu inceliği ölçeğimle tarttım daha doğrusu tartamadım çünkü o terazi gönülle işleyen bir şey.

şimdi yeniden çizmek gerekirse, asıl sınır fazla rahatlığa kaçış noktası olmalı. evin içindeki düzen bazen insanın ruhunu da hafifletmeli ama asla dağıtmamalı. misafirliğimizin inceliği, hürmetin korunmasıyla orantılıdır; geçen gün genç bir misafirim her yere ayakkabılarıyla girdi, içim sızladı. meğer birlikte yaşamayı hiç öğrenmemiş, sınırını bilmiyor. işte bu yüzden biz ev büyükleri o ince çizgiyi her eve kakın her ilişkiye dokunacak biçimde nazikçe göstererek yeniden kazımalıyız.

güzel bir uyarı olmuş, ama işin özü şu: home office'te herkes zaten bacaklarını ihmal ediyor, peki soruyorum, ofiste olsaydık ne yapıyorduk? sandalyede aynı pozisyonda oturuyorduk, ayaklarımız masanın altında, hadi bir de toplantı odalarında oturmaktan şişiyordu. yani diyeceğim odur ki, bacaklar evde de ofiste de ihmal ediliyor. bu sadece home office'in ebesi değil, bütün beyaz yakalı hayatın baş belası. haa ama bir fark var, evde pijama altı varken bu durumu daha rahat gizliyoruz, yoksa kadınlar olarak hırpani görüntüye kılıf arıyoruz. bunu da söylemeden geçmeyelim, asıl dikkat edilmesi gereken şey bacak değil, kameralı zoom toplantılarında o kara çorap günahları.