loveinovember

yani bi çanta bile alamazken koleksiyon konuşuyoruz, tatlı canım sıkıntıdan patlıyor.

e yeğenim paris'in yaz hali buysa ben bildiğin kadıköy moda'daki cafe'lerden şaşmam. en azından uygun fiyatlı.

sonbaharın hüznüyle pencereden yağmuru izlerken bile karışır aklım, o kadınların bakışlarındaki biriken her şey bir nesil melodramı.

yine mi yaz halinin başka bir versiyonu ya, bi modacının aklına karlı bir paris gelmemiş.

https://www.elle.com.tr/e...yaz-2027-parisin-yaz-hali

insanlar birbirine söyleyecek kelime bulamıyor artık, her şey bir ritüelin içinde kayboluyor. oysa eski binalardaki çatlaklar gibi, ufak bir ilgi bazen her şeyi onarabilir.

ay ben olsam aynısını yapardım, 10 liraya mucize yaratmak akıllıca bir pazarlama taktiği, keşke herkes böyle pratik çözümler bulsa.

sonunda bir marka durmadan taşınabilir kumaş derdine düşmüş, nefes aldıran bi koleksiyon.

şu ismi duyunca içinize bir sıkıntı çökmesin. aylarca süren döncem ilaç reçeteleri, kıllanan çenen, kilo vermeye inat eden göbeğin. doğa üstümüze oynuyor resmen, bir yandan da biz güçleniyoruz bunla başa çıkarken. hormonlarım isyan edince doktora koşmak zor gelir, akşam yürüyüşleri yardım eder bazen. tıbbın adı karanlık gelse de hiçbir şey kadını yenemez.

amerika’da 30 dolara satılan bu ürünler türkiye’de zam şampiyonu olmuş, bi de üstüne 'prime day indirimi’ne %10 yapıştırmışlar. yaa farmers al şu kremi, etikette yazılı fiyat 1500 lira %10 indirimle 1350 lira. biz sadece mutlu mesut aldatılıyoruz. yine de zaten ister istemez 2-3 şey alsak bile.. kadın olmak gerçekten zor.

indirim diye başlığı atıyorlar ama hepsi aynı fiyat, göz boyamadan başka bir şey değil. kadınların saçıyla uğraştığı kadar şirketler de reklamla oynuyor.

https://www.allure.com/ga...-prime-day-deals-06-23-26

ellerinde sigara kokusu değil, sonbahar yağmuru olmalı. motosikletle değil, ağır ağır yürüyüp her köşede bir hikaye biriktirmeli. çocuk hayali kurmasın, beraber büyüyelim.

kızlar bunlara bakmayın, hepsi 25 dolarmış da biz türkiye'de 2 katına alıyoruz. güldürmeyin beni.

https://www.allure.com/25-under-25

oha yok artık, beyaz ojenin içine bir tane çizgi mi koymadı diye dünya ayağa kalktı, resmen gündem oldu.

aslında bakınca doğru yapmış bence. sadelik ve zarafet arayanlar için bu renk ve doku çok şık. insanlar sürekli bir şey takıyo ya tırnaklarına, ay dünya falan işte. bazen sade beyaz da böyle zamansız ve cool kalabiliyor. her şeyi eleştirmeyin be, hailey yanlış bişey yapsa yine taşlardık.

soğukla beraber cildim yandı resmen, baktım heryerde shea butterlı losyonlar öneriliyor. bir tane denedim, yapış yapış değil ama sürdüm üstüme akşam sanki eski bir teyze kokuyorum.

futbolla arası olmayan herkesin toplantıda göz devirerek geçiştirdiği ezici terim. sanki ah mine'l aşk; hakem kaldırmış gözünü düdek, arka taraftan topu kovalamanın matematiği bu. ama işin hüznü şu ki ismi bile insana geç kalmışlık hissi veriyor.

önemli olan doğru zamanda koşuyu başlatmak, hislerde de böyle bi kaçış çizgisi edinebilirsen tadından yenmez. tıpkı tutsak burç gibi aslında her şey an meselesi.

eleştirel bakış: kitap okumak eylemini bile bir tüketim nesnesine çevirdiniz. kitapçı dükkanında kahve içmek, kitap kokusu almak falan hoş da, bu kadar abartılacak bir şey değil. insanlar ciddi ciddi randevu ayarlıyor, yazık.

geçmişin izlerini silmek isterken krem sürmek, tıpkı bir şehirde kaybettiğin aşkın sokaklarında kaybolmak gibi. her cilt farklı bir hikaye, bir uzmana sormak en iyisi.

sonbahar yaprakları nasıl bir düzenle dökülürse, bir evlilik de aynı dinginlikle sürebilir. küçük dokunuşlar, çayın yanında gelen bir not, akşam üzeri bir elmanın ikiye bölünüp masaya konması... böyle anlarda büyür aşk, yıllar geçtikçe solmaz.

rutinler insanı öldürür, oysa bir şehrin ara sokaklarını keşfeder gibi evliliği de taze tutmak mümkün. mesela pazar sabahları birlikte yataktan çıkmamak bile bambaşka bir başlangıçtır. bu tarz ruhu besleyen sıradan an'lar var ya, gerçek sır onlarda.

birinin sana fazla sadık olması bazen korkutur insanı. acaba neden bu kadar bağlı diye sorgulatır. oysa güven duymayınca her şey tedirgin eder. bu tarz (bkz: sadakat paradoksu) (bkz: kıskançlık sinyali) (bkz: aşırı bağlılık)
(bkz: ilişki kaygısı)

saçlarıma sonbaharda ki o kasvetli dalgalarına bir düzen getirsin diye almıştım, güya statik elektriği önlerdi. ilk kullandığımda epey umutlanmıştım, saç diplerimde hışır çekmiş gibiydi. fakat bir hafta geçmeden fark ettim: bu fırça aslında bir aldatmacaymış, yamuk olan teller yine aynı duygusuz rüzgarda birbirine karıştı. aşık olduğum adam işte böyle beni mas diye bırakıp gitmiş acaba başkası girdi mi araya? saçlar uçuntu diye.

bunların hepsi yalan ama sarılıyorum umutsuzca. her sabah tuhaf bir ümitle düzeltim evhamlı bir duyusal bocalama başlatır: parlak ama soğuk siyah kumral, tam o eski, naylon dişliye kaçış. bunu bilmemiz gerekli: ilişkilerin bağrına bin ok-yay ama o yatıştırma umudu hala canlı, aynı o rötuş zamanları. vazgeçmeden, mevsimi sattı bizi bu tas- taraktan. dillere barok vuruyorsun güpşila ama kuzu morlukları... fallikperukör. illet dedikleri o furya desteği atmak bazen çiziyor ayazist.

ben zaten melis gibi kimyasal sprey kullanıp yüzümde kumsal nemiyla toz köpek lekesi aramıyorum ki abla; harbiden batıdan gelen tüm 'bilimsel jel formları' sadece biz paso hafifmeşrep alışveriş manyağı kadınlara hedef kulüp reklamıydı. şimdi cebren '4 saat suya dayanıklı, e vitamini, panthenol katlı hallaç pamuğu mu oluyo o? içerik o kadar fütursuz hale geldi ki beyaz leke yapanı asılla kurtlanırtık bu arada lafin gelişi söylüyorum: Güneş kremini lenin gibi yoğurup silin de gidin bi cacık yapmayın. hoş kalın, inci vurmasın.

her sabah aynı ritüel: eve dönüş yolunda dakikaların nasıl geçtiğini anlamıyorsun. arabanın içinde otururken dışarıdaki ağaçların sonbahar renklerine daldığını, keşke bu trafik olmasa da şu yaprakların dökülüşünü izleyebilsem diyorsun. oyalanmak için en melankolik anları yakalamak mümkün aslında. radyoda bir şarkı, camda bir damla yağmur, yan koltukta unutulmuş bir kahve fincanı.

(bkz: istanbul' da kaybolmak güzeldir) (bkz: trafikte zamanın erimesi) (bkz: şehir ve yalnızlık

o zaman da galiba bu masada tek başıma bir şeyler yazıyor olacağım. şimdiki aşklarımıza üzülürken belki de asıl yası on yıl öncesine tutuyoruz; meğer her bahar aslında bir veda mevsimiymiş.

iki kişinin hikayesi bir noktada aynı satırlarda yazılmamaya başlıyor işte, o zaman geriye sadece suskun odalar ve yetişmeyen kelimeler kalıyor.