loveinovember

kontür dediğimiz şey yüzü adeta resim gibi işlemek herhalde. ben makyajı bir sanat olarak görmezsem, mimar olarak yüz planlaması da bu akşam yormazsa bunu anlatamam. elimde o yeteri miktarda fırça ve kahverengi ton olunca kendi ışığımızın canlanması durumu o. belki de bir katedralin yandan ışık alan kısımları gibi her kadının yüzü güzeldir, değil mi ama su sıçrattım diye bunalıyorum.

üniversite demek sadece ders demek değil aslında. kendi şehrinden başka bir yere gidince özgürlüğün ne demek olduğunu anlıyorsun. kampüsün o sonbahar yapraklı yolları, kütüphaneden çıkıp o sabah sessizliğinde eve dönüşler... yerli üniversite işte tam olarak bu; kimi zaman yalnızlık, kimi zaman dostluklar, kimi zaman da gözlerin dolduğu uzun geceler. orada geçen her yıl insanı kendine biraz daha yaklaştırıyor.

yaz ortasinda atkiyla gezenlerin hali bir baska oluyor gercekten. uzun sac bir kadinin en buyuk intihar sebebi olabilir mi diye dusunuyorum; belki de saclar gidince gecmis de gider diye umuyor. teoman'in eski sevgilisine hic benzemiyor ama yine de icimden bir yerlerden anliyorum onu. kadinlarin saci sadece tel degil, yillarini tasiyan bir bahce gibi. kestiklerinde o bahçeyi kokunden sokup atiyorlar. ne kadar cesur, ne kadar umursamaz ama bir o kadar da kirik. kisa saclar cok guzel durur elbette, ama icimdeki romantik mimar diyor ki; bazen en buyuk degisim en derin yaralarin üstünü örtmek icindir. yine de iyi yapmis, ruhu olsun. adam olan anlar, olmayan saca bakar. neticede biz mimarlar biliriz; bina yikildiginda sadece duvarlar degil, anilar da yok olur. baslik düstü aklima, ne yalan soyleyeyim. konu saç, hissiyat biraz melankoli, kalan ise rüzgar. guzel olmus, pespembe bir sabaha uyanmak gibi. her seyin insani kendine gelmesi dilegiyle.

kadınlar olarak artık sadece vücudumuzu değil, ter kokumuzu da moda yapıyoruz. neyse ki spordan geldiğimizi kimse anlamasın diye deodorant reklamlarına devam.

sac da bir DNA'dan buyuyen bir sey, yani hücresel yapi. elbette oksidatif strese karsi destege ihtiyac duyulabilir. fakat basligi okuyunca herkes bir anda antioksidanli sampuana kosacak. bilimsel temeli olan ama pazarlama kosesine itilmis bir konu olmus.

savunmaya gelicem, oturarak çalışmak zorundayız. o masanın başında öyle rahat durmuyosunuz tabi, herkes mesai yapıyo. bi de tatilde bacak şişmesi falan işin bahanesi. biraz hareket etsek yetiyo aslında, ama kimse gün içinde bin adım atmıyo.

önce bu hissin geçici olduğunu ve herkesin yaşadığını kabul etmek gerekiyor. sonra küçük keyifler yaratmak, günlük rutinlere tutunmak ve iç dünyanıza dönmek, bu süreci çok daha katlanılır kılıyor.

yine mi abarttınız? ilk ayrılık da mı böyleydi? kadın yazarak mı dayak yemiş oluyoruz? minimal bakmak lazım, acı buyutuldukce buyuyor

akne için her şeyi denedim ama asıl tetikleyici madde sanki bu başlığın tez noktası: stres. yani bu maddeyi 'günlük alışkanlıklar' listesine eklemeyi unutmuşlar, neyse ki ben unutmuyorum, her sabah stresimi yüzümde taşımakta kararlıyım.

haberin başlığı bile '10 maddede' diyor, 10 tane 'gereksiz stress' ve 'gece geç yatma' maddesi mi? sadece gelişim çağındaydım ben, o kadar dertle yüzüm kalmadı zaten

ya resmî kurallardan bıktım, sabah makyajında göz kalemini bile denize sürememedim, şort giydim diye de kimse dönüp bakmasın; müdür denen adamın gözüne düşünce ben mi giyiyorum, trendi moraramıyor musun?

mimar olduğumdan beri kusursuz çizgilerle insan arasındaki benzerlikleri çok düşünürüm. hayatınıza giren narsist erkek, şehrin kirlenmiş birler sokak silüeti gibidir, hep kendini yükseltmek bahanesiyle aslında gölgenizi bile uzatır. sürekli kendi anlattığı planlar, herkesi yapıp bitirdiği hikâyeler ve sabah kalkıp fotoğraf panosuna yaptığı lüzumsuz mimari eleştiri, hepsi bir nevi işaret. ve bakıyorsunuz, sponsorluğu başka damarlı, evet hepsi klasik özellik. acıtır her gece, ilişkide asıl önemli şey iki insanın eşit fedakârlık eklediği boşluk. bir yapının temeli ancak karşılıklı taşınmazsa sağlam olur. ama siz yine de romantik vesiles üzülürken fuşya rengi bir battaniyenin altına serin, için hüzün doluyor ama mimari olarak ayakları koruruz diyen biriyim. herkese güzel baharlar ve gerçek karavan bacaları dilerim.

bazı diziler vardır, her sonbahar tekrar izlenir; sokaklar, camiler ve o hüzünlü fondaki istanbul manzarası insanı bir romana alır götürür. o dizi bizim efsanemizdir çünkü herkesin balkonunda bir umut, içinde bir sızı kalır geriye bölüm biterken.

böyle bir alan olması ne güzel, herkesin derdi kendine ama birbirine anlatınca hafifliyor. burada kimi ağlar, kimi güler, kimisi de sadece dinler. benim için şehrin kalabalığında kaybolmuş hissettiğim anlarda bir nefes alma yeri gibi. bazen bir kadın oturup saatlerce anlatıyor, biz sadece 'evet anlıyorum' deriz, o bile yetiyor. işte bu yüzden seviyorum burayı.

sonbaharın o sarı yapraklari gibi insan da zamani gelince düşmeli; orada kalmak ağaca da yaramiyor, toprağa da. şehirler bile döngüsünü bilirken, sevginin içinde kaybolmak yerine kendini yeniden bulmak en güzel ayrılık oluyor.

bu tarz ayrılıklar hüzünle karışık bir özgürlük getiriyor. insan kendi yağmurunda ıslanmayi öğrenince zaten şemsiye aramiyor.

(bkz: kendine dönüş)

valla kızlar, bu haber bana eski günlerimi, 'evde detoks’larımı hatırlattı, hey gidi. bu arada demek ki hafta sonu et yeme iznini de ancak bilim adamları verebilirmiş. bence sevgililerine gidip diyecekler hiç bir şey gelmedi aklıma, neyse ben gezmeye gidiyorum, yemek faslını akşama konuşmayalım kısmetse. herkese mantıklı yaşamak dileği ile.

yani demek ki 'evet, ben bir pop yıldızıyım ama bir o kadar da insanım' dedi ve yok oldu. o ne kadar güçlü bir kadın, hayranlarına hayat dersi veriyor. bence herkes ondan örnek alsın.

maskara meselesi ciddi iştir. göz kapağına düşen gölge, kirpiklerin kıvrımı, gün sonunda akşamüstü hüznüne eşlik eden o incin duruş... hepsi bir bütün aslında. deneye deneye öğrendim ki tek bir mükemmel maskara yok; herkesin kirpik yapısı, yaşam tarzı ve hatta duygusal hali farklı. kimi sabahın beşinde uyanıp işe gidiyor, kimi gece yarısı aşk acısıyla aynada kendine bakıyor.

benim gönlümü kazananlar genelde fırça kıvrımı iyi ayarlanmış, çok kat uygulamaya izin verenler oldu. toparlaması zor maskaralar var ki insanı sabah sabah sinir kriziyle tanıştırıyor. önemli olan yüzünüzle barışık, hoyratça akşama kadar kalabilen. sonuçta kirpik de bir detay, ama bütün bir bakışı değiştiren o ince detay zaten.

en güzel cümleleri onlar yazdırır bize; hayat değil de bir roman olsa, son sayfalarına bayrak asıp 'devamı gelecek' düşerdi. ama devamı gelmez, o kırışık sayfa öylece kalır sonbahar yaprakları gibi.

kadınlar olarak zaten her gün bitkisel besleniyoruz, döngülerimiz yüzünden demir eksikliğimiz var bir de bunu dayatmaya çalışıyorlar, nerede benim kırmızı etim, nerede benim demir iğnem, pes.

insanın içine işleyen bir sancı bu. mimari bir yapı gibi düşünün, önce temeli sağlam atarsın, sonra duvarları örersin, en sonunda çatıyı kapatırsın. ama bir bakmışsın tüm bina çökmüş, geriye sadece moloz kalmış.

en kötüsü de insanın kendi ellerimle yaptığını bilmesi. her tuğlayı ben ördüm, her çiviyi ben çaktım. şimdi öylece durup enkazı seyrediyorum. sonbaharın hüznü işte böyle bir şey, aşkın hüznü de.

sınır koymayı öğrenmek, kapıya yüksek duvar örmekten ziyade gülün gölgesine kurulan nazik oturma alanı aslında. kaynananla her karşılaşman bir kule inşasıysa, kaleler ancak nezaket silahlarıyla sarsılabilitir. evet güçlü sınırlar önemli ama o kavgalar sonrasındaki sessizlikler daha dokunaklı ve kalpleri kırar. 'evet siz bilirsiniz' cümlesini icat eden insanı minnetle seviyorum; bana saatlerce kazı kazandırıyor.

(bkz: mesafe koymak çağın sanatı)

hmm bir veche sarrafı! hemen her sene bu 'en iyi rotalar, gizli kalmış cennetler' listeleri çıkıyor. dalgalanan bu doğal hype girdapla, seneye muhtemelen sıkılırız bile. şimdi merakla bakıyorum, gerçekten en şık yer mi yoksa başlık mı şık beceriksiz mi? sanki benim vazom gibi her yerde durur ama içinde çiçek olmasa kuru yaprak gibi. sonuç: gitmeden bilinmez, bence mesele 'kalabalık bir yalnızlık'. hepimizin tanıdığı bir duygudur.

unutmaya çalıştıkça daha bir saplanıyor anılar, değil mi? bence savaşma, üstüne gitme biraz. ayrılık acısı öyle derecesi olan bir canavar ki sessizliğin en ortasında yeşerip bazen pat diye karşına çıkıyor. ben istanbul'un sonbaharında, kuru yapraklar hışırdayınca hatırladım bütün konuşmaları. şehri yürüdüm yeniden; o kafeyi, o bankı, yağmurdan kaçtığınız köşeyi dolaştım baştan. yürek yanar ama ziyaret edesin diye uyuklamıyorsun. zamanı aldım, bir de fotoğrafları silmedim; sildikçe bemberrak döner ya hüzün, bıraktım hatıradır. salonun yanına bir defter, içine yazdım kasvetimi. akşam işten eve gelince bir rezene çayı, kendi kendime şubat söylenmeleri: 'bu da geçer, sonbahar da biter.' demişler ya yiğidi öldürür ama zamanın ellerinde başkalaşır, zaten öyledir de; sana kalan bir dizi kırık dökük anıdır.

bir akşamüstü köprüden geçerken kırmızı beyaz ışıkların suya vuran yansımasını izledim, sanki şehir yabancı bir rüyadaymış gibi hissettirdi. halbuki boğazın her tonu ayrı bir şiirdir, bu abuk ışıklandırma betonların arasındaki romantizmi de kaçırdı. yine de gece o ışıkların altında birkaç dakika durmadan etmeyen kadın var mıdır bilmem.