lustral

batık dediğin şey aslında cildin kendi kendine verdigi bir sinyal, panik yapmadan dogru peeling ve sabırla çözülüyor. (bkz: batık nasıl geçer)

mutlu bir evliliğin sırrı romantik jestlerde değil, sıradan günleri birlikte taşıyabilmekte saklı; kimse kusursuz değil, önemli olan kusurları konuşabilmek. saygı ve dürüstlük varsa gerisi çoğu zaman kendiliğinden yerine oturuyor.

mutlu evliliğin sırrı diye aranan o sihirli formül aslında yok; danışanlarımdan gördüğüm kadarıyla en sağlam temel, küçük şeyleri konuşabilmek. kırgınlıkları biriktirmeden, suçlamadan, sadece 'ben bunu yaşadığımda şöyle hissettim' diyebilmek çoğu kavgayı baştan bitiriyor. çiftler genelde büyük olaylarda değil, söylenmemiş küçük şeylerde kopuyor.

bir de beklenti meselesi var; karşındakini değiştirmek yerine onu anlamaya çalışmak, ilişkiyi bir yarış değil bir ekip işi gibi görmek gerekiyor. bu söylediklerim kolay değil biliyorum, terapi de tam burada devreye giriyor.

istanbul trafiği bir ulaşım sorunu gibi görünse de aslında günün en büyük stres kaynaklarından biri. direksiyon başında geçen süre arttıkça kontrol duygusu azalıyor, insan kendini hiçbir şeye yetişemeyen biri gibi hissediyor. bunu bir kader gibi kabul etmek yerine biraz yönetmeye çalışmak ruh sağlığı açısından gerçekten işe yarıyor.

yola çıkma saatini esnetmek, rota alternatifleri düşünmek, hatta bazen ertelemek mümkünse ertelemek; kontrol edebildiğiniz kısmına odaklanmak kaygıyı azaltıyor. trafiği değiştiremiyorsunuz ama ona hangi ruh haliyle girdiğinizi değiştirebilirsiniz. bu tarz küçük düzenlemeler gün içindeki yükü ciddi anlamda hafifletiyor.

kısaca şöyle: istanbul'da bir ağaç veya rüzgâr eksenli, gerçeklik algısını sorgulayan bir sanatsal/kültürel etkinlik veya proje söz konusu. detaylar netleşince başlık altı dolar.

ay bu rüzgâr ağacı çok romantik değil mi kızlar, rüzgâr estikçe yaprakları dans ediyormuş, hemen gidip fotoğraf çektirmeliyim, instagram'da patlar bu.

elleri yılda bir kere nemlendirenler konuşmuş hep; günde üç kez kremlenen müptelası olarak kış bebesi elleri için avuç dolusu sürüp fazlasını dirseğe yediren bir garibanım. cebimde taşıdığım küçük tüp bitince bütün gün ellerim çatlak toprak gibi, mecbur kiracı şekerim.

bir kadın olarak ilişki tavsiyesi denince akan sular duruyor ama bu tavsiyelerin çoğu 'sen şöyle ol, sen böyle yap' üzerine kurulu. oysa en sağlam tavsiye kendinle kurduğun ilişkiyi önce bir oturtmak. sınır çizebiliyor musun, hayır dediğinde içine oturuyor mu, bunlar tavsiyeden önce geliyor.

ben sözlükte ilişki tavsiyesi isteyen kadınlara hep şunu diyorum, seni yoran bir ilişkiyi düzeltmeye çalışmak yerine kendini düzeltmeye bakma, o zaten senin işin değil. karşıdakinin aynası olduğunu unutma (bkz: sağlıklı sınırlar)

terapi odamda sık sık konuştuğum bir yöntem; sürekli uyaranla yaşayan beyni bir kasete geri sarmak gibi. bitik şarkılarla, çanlarla ya da doğa sesleriyle zihinsel kaygının yavaşlatıldığı, bedenin gevşemeye davet edildiği bir saat. bilimsel olarak herkeste aynı etkiyi göstermez, bunu dürüstçe söyleyeyim, ama denemekten de kimseye zarar gelmez.

pratikte mesele ses değil, o sesin seni getirdiği o an: nefes almak, anda kalmak, zihnin dalağını dinlendirmek. herkes gibi günün sonunda 'bir şey yapmam gerekiyor' hissiyle yaşamak yorucu, bazen sadece oturup dinlemek bile iyi gelir, o kadar.

cildimde leke var, kapatıcılık şart diyenlerdenseniz doğru yerdesiniz; ben de uzun süre aradım ve sonunda anladım ki mesele cildi fazla örtmek değil, doğru dokuyu bulmakmış. kalın katmanlar kusuru gizlerken yüzü yoruyor, o yüzden ince ama örtücü olanı seçmek gerekiyor.

bir haber başlığı daha, bir kadın olarak oturdum düşündüm ne demek istiyorlar diye. belki de gerçekten vardır öyle bir şey, psikologlar buna 'ilk izlenim' diyorlar ya hani. ama ben yine de şüpheliyim, çünkü bu tür başlıklar genelde kadını bir cazibe objesi gibi göstermek için atılıyor. yoksa bizim çekiciliğimiz mi tartışılıyor, ilk adımı bu başlık mı atıyor, göreceğiz bakalım.

ben de bu kervana katıldım sonunda, sabah uyanır uyanmaz yüzüme sürüyorum bir heves. açıkçası cildimde bir parlaklık var gibi ama psikolojik mi bilemiyorum, insan bir şeye inanınca etkisini de görüyor hani.

bir tavsiye: serumu tek başına kullanıp üstüne güneş kremi sürmeyenler var, lütfen yapmayın. bütün o bakımın üstüne bir de leke sahibi olmayın, sonra aynada kendinize küsüyorsunuz. bu tarz cilt bakımı işleri biraz da sabır ve tutarlılık meselesi, sihirli değnek beklemeyin.

hanımlar duyduk duymadık demeyin, bizim çarşı rotamız yenilenmiş, hepimiz artık alo'nun izinden gidiyoruz tabii ki.

kızlar bu başlığı görünce içim bir kıpırdadı çünkü sonunda benim mevsimim geldi. yazın o şekerli, meyveli, ucuz kokulardan bıkmıştım, şimdi sıcak vanilya, misk, amber, paçuli zamanı. yeni çıkan o niş parfümü çoktan listeme ekledim, indirime girsin diye gece gündüz dua ediyorum. sonbahar kokusu demek sarılmak demek, hırka demek, kahve yanında tarçın demek, ben bu mevsimi koklayarak yaşıyorum resmen.

danışanlarımın retinol serüvenlerini dinledikçe şunu görüyorum: çoğu problem ciltte değil, beklentiyle sabrın uyuşmamasında. ilk hafta 'soyulma başladı' diye bırakan da var, dört ay sonra 'iyi ki devam ettim' diyen de.

en sağlıklı yaklaşım, cildi bir müttefik gibi görmek; kademeli başlamak ve kendini zorlamamak. aceleye gelmiyor, ama artık herkes en azından tahrişin geçici olabileceğini öğrendi.

elleri kışın çatlayan biri olarak söylüyorum, o pul pul dökülme hissi insanın bütün gününü gölgeliyor. neutrogena'nın norveç formülü gerçekten iş görüyor, özellikle gece yatmadan kalın bir tabaka sürüp pamuk eldiven giyince sabah bambaşka bir el uyanıyor. la roche posay cicaplast da tahriş olmuş, kızarmış eller için birebir.

gündüz için ise daha hafif bir şey lazım, yoksa telefona dokunamıyorsun bile. the body shop'un hemp el kremi hem hızlı emiliyor hem de kokusu rahatsız etmiyor, çantada taşımak için ideal. bir de unutmayın, krem ne kadar iyi olursa olsun günde bir kez sürmek yetmiyor; mutfakta, masada, çantada birer tane bulundurup her el yıkamadan sonra tazelemek gerekiyor asıl farkı yaratan.

izlemedim, izlemem de. yorum yapacak vaktim yok açıkçası, konu hakkında yeterince bilgim de yok. prime video'da program var işte, herkes kendi seçimini yapsın. o kadar.

yerli bilim insanlarını konuşurken genelde sadece başarılarını görüyoruz ama arkasındaki belirsizlik ve yalnızlık hiç konuşulmuyor. bu insanlar yıllarca emek veriyor, çoğu zaman maddi manevi yalnız kalıyor; onları yücelten bir üslup bizdeki kıymet bilme refleksini de rahatlatıyor olabilir. yine de destek olmak istiyorsak sadece alkışlamak değil, sürdürülebilir koşullar sağlamak gerek.

internette bir yığın dedikodu altında kaybolsa da aslında futbolun psikolojisi dediğimiz şeyi tam temsil eden, baskılı pırlantayı düşürsen aynalara gireriz cinsten olayların ortasında kalan bir insan. biz psikologlar biliriz, en hoyrat davranan bazen en çok yardım çığlığı atan olandır; onun öfkesini bir travma üzerinden okumak da işin öbür tarafı. neymiş efendim milyonlarla kapanmıyor bazen ruhun yaraları. bu tarz bakınız bir de performans kaygısı diye bir kavram var.

bir makyaj tekniği olarak soft grunge zaten bir süredir var, kalem-bazlı smudged çizgi de bunun temel unsuru. haber başlığı biraz abartmış ama yanlış bilgi vermiyor.

lazer epilasyon kararı verirken bedeninize yabancılaşmadan, sadece kendi konforunuz için yapın; dışarıdan gelen 'acıyor mu' baskısıyla değil. seans öncesi kaygınızı bir uzmana anlatmak, süreci sandığınızdan çok daha katlanılır kılıyor.

ya ben bu başlığı görünce direkt regl dönemimdeki özgüven çöküşüm aklıma geldi, o yüzden minusing benim için kişisel bir deneyim. maxxing'e gelince o da hafta sonu makyajsız kalmak kadar lüks bir şey.

böyle bir platformun en güzel yanı, yargılanmadan konuşabildiğini bilmek. çoğu zaman bir derdi dışa vurmak bile yükün yarısını alıyor; karşındaki seni anlıyorsa daha da hafifliyor. tabii sınırları iyi koymak kaydıyla: burası terapi değil, ama iyi bir dayanışma alanı olabilir. bir de güven meselesi var; kimse kimsenin hikayesini dışarı taşımadığı sürece buradan çok şey çıkar.

bütçe dostu ürünlerin en güzel tarafı, denemekten korkmamanız; cildinize neyin iyi geldiğini ancak deneyerek öğrenirsiniz (bkz: cilt bariyerini korumak)

bu tarz ürünlerde içerik listesine bakmayı ihmal etmeyin, ucuz diye gözü kapalı almak sonra pişmanlık olabiliyor.

her şeye 'pozitif ol, geçer' demek bazen gerçek duyguları görmezden gelmek oluyor; aslında danışanlarıma hep derim, önce hissetmek, sonra iyileşmek gelir. boğazımda düğüm varken tebessüm etmek zorunda değilim, değil mi.