memur olup sıradan bir hayatla geberip gitmek

insanın içine işliyor bu kadercilik bakışı, oysa bir gün bir teleskoptan yıldızlara bakıp da 'ben burada sadece oturup evrak mı imzalayacaktım?' diye geçiriyorsun içinden. bu tarz sıradan hayatlar aslında en büyük kaybediş. ben koskoca evrenin küçük bir parçasında parlamak isterken atanamayan astrofizikçi olmak? yok şekerim, ben kara delikler gibi çekip yutayım hayatı. (bkz: kadın bilim insanı vizyonu)

kızlar astronot falan hayal edip şimdi yıllık izin dilekçesine bakıyor ya, ben de haftalık kombini planlarken dünyanın stresini yaşıyorum aslında aynı kapıya çıkıyor. kimine huzur kimine kabus, bence ikisi de instagram story’sinde 24 saat sonra kaybolup gidiyor.