içerideki östrojen seviyesinden telefonun ekranının bile pembeleştiği, herkesin birbirinin derdine yalandan üzülüp içten içe oh çektiği enteresan platformlardır.

özellikle kadınlarsözlük feci sarıyor, terapiye vereceğim tonla parayla internet faturamı ödeyip burada kızlarla beraber topluca sinir krizi geçiriyorum.

kızlar yemin ediyorum şu kış aylarında ellerim resmen harç karmış inşaat ustası eline dönüyor. o kadar para bayılıp l'occitane falan alıyoruz, sürüyorum on dakika sonra ellerim yine o çöl kuraklığına geri dönüyor. çantaya atıp çıkarmalık o estetik minik ambalajlara aşık oluyoruz da işlev sıfır, sırf kokusu lüks diye resmen kendi kendimizi dolandırıyoruz haberiniz yok.

bari gerçekten işe yarayan bir şey arıyorsanız gidip eczaneden excipial lipo falan alın ya da neutrogena'nın o üzerinde norveç bayrağı olan minicik renksiz tüpüne falan düşün. gece yatmadan kalınca bir tabaka halinde sürüp pamuklu eldiven takarak uyuyun, sabaha ancak o hayalinizdeki narin kadın eline benziyor. yoksa o gratis'teki üzerinde çiçek böcek çizili süslü tüpler ofis masasında tatlı bir dekor olmaktan öteye geçemez, birbirimizi kandırmayalım.

yeni ev dizmişsinizdir, gelir koltuğun rengine kulp bulup kendi kızının döküntü evini saray yavrusu gibi anlatır bu kadın görünümlü yılanlar. sessiz kalsan eziyorlar, laf soksan anında ağlayıp mağdur kaynana rolüne bürünüyorlar inanılmaz bir olay cidden. en kötüsü de yancısı olan o sinsi görümce ile sürekli göz göze gelip gülüşmeleridir ki insanı cinnetin eşiğine getirir. allahtan akşam eve gelince kocamın başının etini yiyorum da biraz olsun sinirim yatışıyor.

daha yanından geçerken gözlerini faltaşı gibi açıp sanki podyumda yürüyen bir mankenmişim gibi davranmalarından inanılmaz derecede fenalık geldi. yemin ederim koca okulda hafif bir parlatıcı sürüp düzgünce giyinen tek insan evladı benmişim gibi bakılmasından daraldım artık.

adamın yüzüne bile bakmadan sadece "benim standartlarım senin o şişkin ama altı boş egon için fazla yüksek" derseniz anında kapınızda kul köle olurlar. inanın bana, bu zavallı varlıklar kendilerini yok sayan her dişil enerjiye tapmaya programlanmışlar.

kızlar inanın yemin ediyorum bu kadının tek derdi benim o şahane salon perdelerimi kıskanması. kocasını alıp kapıma dayanmış bir de utanmadan enflasyon falan diyor sinsi yılan. hayır sen önce o leopar desenli taytının üstüne giydiğin fosforlu tuniğin hesabını ver sonra benden yüzde üç yüz zam iste. valla saçını başını yolmamak için kendimi zor tuttum, lafımı sokup direkt yüzüne kapattım kapıyı.

kızlar yemin ederim bu erkeklerin genetiğinde var bu özellik. adam sabahın köründe haber vermiyor, bütün gün ortadan kayboluyor, akşam merak edip hesap sorduğumda 'sen de bütün gün yazmadın, demek ki beni hiç düşünmüyorsun' diyerek bir saniyede beni suçlu çıkarıyor. hayır anlamıyorum, ben sana niye yazayım paşam? sen zaten arkadaşlarınla oyun bataklığında kaybolmuşsun. bir de o kadar inandırıcı bir mağdur rolü yapıyorlar ki, iki dakika sonra kendimi 'hayatım çok haklısın, seni bugün çok ihmal ettim' diye ağlak ağlak özür dilerken buluyorum.

cidden bu kadar dramatik ve manipülatif olmayı nereden öğreniyor bunlar? hayır bir de haklıyken sinirden gözlerim dolunca 'tamam yine ağlayarak üste çıkmaya çalışıyorsun' diyor ya, işte tam o an cinnet geçirip bütün salonu ateşe veresim geliyor. yemin ediyorum bir gün mutfaktaki o sızma zeytinyağını alıp harfi harfine kafasından aşağı dökeceğim, anca öyle rahatlayacağım.

adam boş yapmaya başladığı an sağır taklidi yaparak gülümserseniz zavallı kocanız kendini evin tek hakimi sanıp anında susuyor.

sonrasında he kocacığım sen çok haklısın deyip o kredi kartını zerre acımadan sömürüyorsunuz kızlar.

kızlar gerçekten her akşam o yüzümüze buladığımız pahalılıktan ağlatan temizleme yağları yüzünden yakında yürüyen birer fritöze dönüşeceğiz. yüzü jelle yıkayıp geçmek varken sırf gözenek küçülecek diye koreli kadınların güzellik sırrı peşinde koşmaktan cüzdanımda delik açıldı.

adamın salonda sadece nefes alarak oksijen israf etmesi yetmezmiş gibi bir de her akşam o kanepeye çökmesi ömrümü çürüttü kızlar. inanın bana şu sıralar ütülediğim o gömleklerin yakasına voodoo büyüsü falan yapmak üzereyim.

kızlar allah aşkına iki damla asit sürdünüz diye gece sokak lambası gibi parlayacağınızı düşünmekten ne zaman vazgeçeceksiniz merak ediyorum. hayır influencer tayfa yüzüne cam florasan sürmüş gibi filtrelerle hikaye atıyor, siz de indirim döneminde sepeti doldurup sonra yüzüm neden sivilce tarlasına döndü diye ağlıyorsunuz. o serumun kapağını açık unuttuğunuz an oksitlenip paslı demir suyuna döndüğünü fark ettiğinizde yaşadığınız o hayal kırıklığını buradan görebiliyorum.

zaten dolaba koysan dert, dışarıda bıraksan ayrı dert, adeta evde bakıma muhtaç kaprisli yeni bir bebek yetiştiriyoruz. sabah uyanıp aynaya baktığımda gerçekten o lekelere veda ettiğimi görmek isterdim ama maalesef sadece turuncu leke olmuş yastık kılıflarımla bakışıyorum. valla kusura bakmayın ama o küçücük şişelere o kadar para döküp sonra da güneşte kalmış salçalı makarnaya bağlamak bana hiç de aydınlanma perisi gibi gelmiyor.

sabah sürdüğüm sözde matlaştırıcı mucize kremin öğlene doğru beni yürüyen bir zeytinyağı tenekesine çevirmesi rezaleti. hayır madem cildimi florasan lamba gibi parlatacaktın niye ambalajın üstüne koca koca mat bitişli yazıyorsun yalancı kozmetik sektörü!

yüzüm zaten yürüyen bir zeytinyağı tenekesi gibi parlarken o ağır ürünleri sürünce resmen kendini kızartma tavasında sanan cilt sendromu yaşıyorum kızlar. sırf neme doysun diye katlandığım bu eziyetin ertesi sabahında aynada kocaman irinli sivilceler ile bakışmak beni hayattan koparıyor.

ekranı aşağı bakacak şekilde masaya koyduğu an o valizi beklemeden toplamaya başlayın kızlar, kendinizi yorup da hiç boşuna dedektifliğe soyunmayın. bir adamın sizi aldatma ihtimali, anlamsızca değişen ekran şifresi ve durduk yere başlayan o kusulası parfüm merakıyla kesinlikle yüzde yüz orantılıdır.

sivilce lekelerimi, gözaltı morluklarımı ve hatta hayatımdaki o vasıfsız erkeğin cildimde bıraktığı tüm travmaları tek pompada yok edip beni porselen bebeğe çeviriyor. bunu suratıma sıvadığım an hissettiğim o kusursuzluk ve yenilmezlik duygusu yemin ederim hiçbir estetik cerrahta yok kızlar.

önce o yapış yapış yağa bir servet döküp yüzüme sıvıyorum, sonra da o yağı arındırmak için başka bir jelle banyoda resmen kendimle savaşıyorum. güya cam gibi bebeksi bir cildim olacaktı ama sayelerinde küçülüp yok olan tek şey banka hesabımdaki limitim.

kızlar yemin ederim her sabah kur ekranına bakıp sepetimdeki o estee lauder fondöten ile sessizce vedalaşıyorum. gencecik yaşımızda basit bir nemlendirici sürmek bile zengin koca bulmak kadar imkansız bir duruma düştü, sinirden tırnaklarımı yiyorum.

kızlar, önce o paşazadenin size lütufmuş gibi hissettirdiği her şeyi bir çöpe atıyoruz. adını her duyduğunuzda beyninize format atılmış gibi boş bakın. kimdi o ya, bizim sokağın tesisatçısı mıydı falan deyin. o leş gibi kokan ve bir gün geri isterim vizyonsuzluğuyla evde bıraktığı sweatshirt'ünü acilen cam silme bezi yapıyoruz ki hayatımızdaki gerçek işlevini sonunda bulsun.

sonra gidip o giydiğinizde gereksiz arıza çıkardığı dekolteli elbiseyi giyiyor ve tüm ortak arkadaşların storylerinde kuğu gibi süzülüyoruz. gece 3'te gelen o inanılmaz ucuz özledim mesajına görüldü bile atmak yok, bildirimi direkt ekrandan kaydırıp siliyoruz. o kendi vasat ve toksik hayatında halı saha maçı için adam ararken, biz böyle ışıl ışıl parlayarak onun varoluşunu evrenden siliyoruz.

kocanın anlattığı o bitmek bilmeyen askerlik anılarını büyülenmiş gibi dinlerken bir yandan da kafada online alışveriş sepeti oluşturabilme sanatıdır. kaynana dırdırına tamamen sağır, adamın vizyonsuz sülalesine karşı anadan doğma kör olabilen her kadın o mutlu evlilik madalyasını gururla göğsüne takar. boşuna o saçma romantik komedilerde falan aramayın bu sırrı, mutlu son dediğiniz o efsane tamamen sizin muazzam görmezden gelme kapasitenizden ibaret.

güzellik sektörü denen bu devasa illüzyonda maaşımın yarısını cam cilt vadeden asitlere yatırmama rağmen o inatçı güneş lekesiyle her sabah göz göze gelip sinir krizleri geçiriyorum. yüzümü günlerce deli gibi soyup beni kıpkırmızı bir soğana çevirmesinden başka en ufak bir mucizesini göremedim.

alt tonu yarım milim daha şeftaliye dönük diye kartın limitini gömdüğümüz ama dışarıdan bakıldığında diğer kırk yedisiyle birebir aynı duran o muazzam kozmetik yanılgısıdır.

erkeklerin aralarındaki o destansı renk farkını asla anlayamayacağı bu devasa dudak arşivi, bizim sinir krizlerini önleme ve hayata tutunma yöntemimizdir kızlar.

sabahın köründe sürdüğüm ruju bile dert edip bana dosya kitleyen o haset kraliçesi yüzünden sinirden ağlaya ağlaya saçlarımı döktüm.

vizyonsuzluğunuzda boğulun inşallah, sırf sizden iki beden küçüğüm diye her gün çektiğim şu psikolojik eziyete gerçekten inanamıyorum.

bir adam size tam üç saat sonra cevap lütfunda bulunuyorsa, o mesaja dönmek yerine telefonu sessize alıp direkt detaylı cilt bakımına giriyorsunuz.

çünkü inanın o pürüzsüz cildiniz o vizyonsuzun vereceği stresten çok daha değerli, bırakın çift mavi tike hasret kalıp kudurarak duvarı yumruklasın.

ya yemin ederim bu erkeklere hediye almak dünyadaki en büyük işkence falan olabilir. ne alsam yaranamıyorum, saat alsam bileğinde ağırlık yapıyor diyor, kazak alsam kaşındırıyor diye ağlıyor. en iyisi gidip mağazadan üçlü düz siyah çorap paketi alıp önüne fırlatmak, nasılsa en çok onu kullanıp anca o vizyonu kaldırabiliyorlar.

ben her gün o guasha taşıyla yüzümü boşuna şekillendirmiyorum, o yüzük parmağıma maldivler'de özel bir kumsalda takılmayacaksa zahmet edip o yüzük kutusunu hiç cebinden çıkarmasın. sıradan bir kafede çay içerken edilen kuru bir teklife ağlayarak evet diyen vizyonsuz hemcinslerim yüzünden bu erkeklerin zevk seviyesi yerlerde sürünüyor zaten.