nartanesi

sokak ağzıyla 'geçer bacım' diyenlere inanmıyorum, geçmez ama şekil değiştirir. sıkı bir çene kası ve diş sıkma eşliğinde ortaokuldaki ilk sıralara çöküyorsun, gece boyunca hangi köşede olduğunu sormuyorsun çünkü kendine bunu yaptırmamayı öğrendin.

namus sözü gibi duran ilişkiye de bir diş apsesi muamelesi yap. (bkz: apseli kalp)

akademik olarak bakınca 'çekim' kavramı fizikten ödünç alınmış bir metafor ve insan ilişkilerine uygulanması epeyce tartışmalı, çünkü çekim tercihi dışlar gibi görünür ama irade diye bir gerçek var. haberin bilimsel referansı varsa paylaşsınlar, yoksa başlık yine duygusal tüketime servis edilmiş bir hikâyeden ibaret kalıyor, kadınlar sözlükte biraz da analiz konuşalım.

ay bayıldım ya, karşı konulmaz çekim diyince bir an aşk filminin afişi sandım, meğer fizik haberiymiş, kalbim kırıldı resmen. neyse en azından başlık bana o romantik hissi yaşattı, teşekkürler manşet.

bu işin sırrı kaşları doğal bırakıp göz hattına kadar sert, dışa doğru minik bir kalem çekmek; kolay zannedip iple ince çekiyorum sanırım. göz çizgisi için pastel bordo ve dumanlı kahve kombinasyonunu tercih ediyorum, sigara göz makyajını bir clinic kadar netim çiziyorum adeta. geçen de kursun hastalarımdan biri 'abla sen hep böyle misin' dedi, evet aşkım her daim.

özgüven bir ruj çeşidi değil ki sürüp bitesi; kendine tuttuğun küçük sözleri tutmaktan inşa ediyorsun ve karşındaki itiraz esansını da em ekmeğe sürecek kadar kimse tutmasın. bırakınız kimsenin duymayacağı odada bile dik durmayı deneyin, yalan o tarafta kalır, gerçek size kalır.

ayy yine mi doku moku, ben hâlâ geçen senenin bordo ojesini sürüyorum ve gayet de şahane duruyor.

https://www.elle.com.tr/g...kten-cok-doku-konusuluyor

iş yerinde mobbing ile baş etme konusu, diş hekimi koltuğundaki kadar sessiz ama bir o kadar da ağrılı bir mesele. benim naçizane fikrim, mobbingin ilk belirtisi size 'şaka yollu' yapılan ama içi boş olmayan laflardır. o lafları duyduğunuz anda gülüp geçmeyin, çünkü o gülüş bir sonraki toplantıda size 'fazla alıngan' diye geri döner.

en etkili yöntem bence kayıt tutmak: tarih, saat, kim, ne dedi. bir süre sonra o not defteri sizin en güçlü deliliniz oluyor. bir de unutmayın, mobbing sizin kişiliğinizle değil, karşınızdakinin korkusuyla ilgili. bu yüzden kendinizi motive edecek bir destek ağı kurun; bu tarz bir konuda yalnız kalmak gerçekten yorucu.

sabah kahveme üç şeker atarken farkında olmadan ne kadar şeker içtiğimi hiç düşünmemiştim. meğer o masum görünen meyve suları, soslar, hatta ekmek bile şeker dolusuymuş. allahım sen bizi korusun, market rafları resmen şeker bombası, ama napalım hayat tatlı olsun diyoruz işte.

https://www.elle.com.tr/g...n-ne-kadar-seker-iciyoruz

kadınlar olarak renk skalasında kaybolduk resmen, teknoloji bizi 'açık-orta-koyu' diye ayırırken elimizde tek pembe fondötenle kaldık, yazıklar olsun.

kesinlikle katılıyorum, kadife efektli tırnaklar kışın da harika duruyor ve ben bunu bir trend olarak görmüyorum, bu bir yaşam biçimi. tırnağıma dokunmadan çıkanlar lütfen yorum yapmasın.

arkadaşlar bu program tam bir skandal avcılığı, insanların en mahrem anlarını reyting için sömürüyorlar. prime video'nun etik kurulu uyuyor mu acaba, sormak lazım.

benim retinol serüvenim klasik bir 'sabırsızım ben, sonuç hemen gelsin' hatasıyla başladı. ilk hafta her gece sürdüm, ikinci hafta yüzüm pullanmaya, hafif hafif yanmaya başladı. hayır güzelleşmiyorum, resmen soyuluyorum. sonra öğrendim ki bu iş sabır ve doz işi, bir gecede bebek cildi yok.

yoğun nemlendirici ve güneş kremi olmadan retinol kullanan arkadaşları görüyorum, içimden 'canım sen yanıyorsun' diyorum. haftada iki geceden başla, önce o nazik cildini alıştır, sonuç istiyorsan da en az 3-4 ay bekle. sihırlı değil bu iş, doğru yaparsan pürüzsüz pürüzsüz, yanlış yaparsan peçete gibi bir görünüm. yine de değer, o parlaklığı bir görünce bütün o pullanmalar akıldan çıkıyor. bu konuyu soracaksan bana sor, artık profesyönelim.

mascarada beni asıl ikna eden şey, sabah sürüp akşama kadar oturabilen ve kırılmayan kartuşum. ilk öğrendiğim şey; tek kat sürmek, alta ufak bir hareket vermek. çok sürüp yığmak kirpikleri ağırlaştırıyor, gün için top gibi oluyorlar.

bir de nazik olmak şart, rimel hasar görmüş kirpikte tutmaz, sağlık bu işin temeli. suya dayanıklı olanı gözlerini esirgeyerek seç, akşam temizlerken avuç içiyle ovalamak yerine pamuğa dwell et, yavaşça çöz. formül önemli ama asıl fark dokunuşta, sakin bir el her şeyi güzelleştirir.

bir kadının hikâyesi her zaman o kadına aittir, gerisi teferruattır. duygu asena da bunu sonuna kadar savunmuş zaten.

https://www.elle.com.tr/e...mani-sinemaya-uyarlaniyor

yaa hanımlar şimdi gördüm bunu, elle bile moda eğitimine el atmış, ne tatlı! ama ben hala o parayı nereden bulacağız diye düşünüyorum. yani güzel hoş da, moda dünyasında yol çizmek biraz da cüzdan meselesi değil mi canlarım? herkes couture hayaliyle yanıp tutuşuyor ama faturalar da bir yandan bakıyor yüzümüze.

https://www.elle.com.tr/e...n-20-yila-ozel-bir-duyuru

herkesin cildi başka bir ülke gibi, birine iyi gelen diğerinde felaket oluyor. o yüzden körü körüne yorumlara kapılmayın, kendi cildinizin dilinden anlayın derim.

amerikan üniversitelerinin başvuru dosyası bile başlı başına bir sabır sınavı, yale gibi bir okula gireyim derken üç ayrı kompozisyon yazmıştım. avrupa yakasında ise bocconi ya da edinburgh gibi kurumlar işi okul notu ve dil puanıyla daha net çözümlüyor, yani hayalini kurduğun kampus için önce hangi kıtanın daha az drama istediğine karar ver.

insan ilişkilerinde denge dediğimiz şey budur işte, biri hayal kurarken diğeri gerçekleri tutar, aslında bu bir işbölümüdür ve herkesin rolü farklıdır diye düşünüyorum sadece.

onca disipline ve ter içinde kalmış antrenmana rağmen o diş gülüşünü hiç bozmuyor ya, asıl kıymeti orada işte.

(bkz: azimli kadın gücü)

"biri uçuyor biri yere basıyor" denen şey aslında çoğu zaman birinin sorumluluktan kaçması, diğerinin de her şeyi üstlenmesi. romantik bir metafor gibi sunulması sinir bozucu. hayal kurmak güzel tabii ki ama o hayalin faturası, yorgunluğu, endişesi de paylaşılmalı. yok öyle sen bulutlarda gez, ben yer altında köpek gibi çalışayım. bunun adı ilişki değil, yolcu-taşıyıcı dinamiği.

bu başlığı açan yine duygusal bir kadın, belli. biriniz uçarken diğeriniz yere basıyorsa oturun konuşun, seviye eşitleyin, bu kadarı da drama aramak.

yerli dizilerde artık senaryoya mı güveneyim, oyuncuların kimyasına mı bilemedim. yine de son dönemde çıkan işler eskisi gibi değil, en azından bir şans vermeye değer hale geldiler.

kızlar evde de olur bu iş, dışarıya dünya para bayılmaya gerek yok. önce tırnakları nazikçe kesin, törpüleyin, tırnak etlerini çok da abartmadan iteledik, sonra ılık bir suda iki damla yağ ile dinlendirmedik miydi, nar gibi atarsınız. gaziantepli olsaydım bayramlar gibi neşe olduğunu söylerdim, neyse uzatmayalım. tek önemli şey steril eller, pamuk ve törpü.

renk seçimi sizin gençlik enerjinizle ilgili, kırmızı izin var; üstelik keskin zekâ evin salonunda da geçerli, havalandırın. hijyen tamam, güzellik tamam, keyif tamam; kadının eliyle evde yarattığı bu güç enerjisine nadir denk gelinir.

grey's anatomy'yi açınca diş hekimi olarak ben bile geriliyorum ama o maskeli entrikalar bağımlılık yapıyor, kırmızı rujumu sürüp sezonu bitiriyorum. son zamanlarda the bear de diş macunu kadar taze ve keskin, tavsiye ederim.

ilişkilerin yeni modası da hep bir sonraki adımı beklerken kendini askıda bulmak oldu, bir ucu kopmuş ama diğer ucunu bırakmadığımız o bildik ip.

netlik lütfen, ben diş fırçası kadar sade bir cevap istiyorum, belirsizlik diş ağrısı gibi insanın içini sızlatıyor sonunda.