nartanesi

cildi nar tanesi gibi parlatıp lekeye savaş açan, aynı zamanda kolajen üretimine omuz veren bir kahraman. güneşle birlikte kullanmadığınızda ise elinizde sadece pahalı bir su kalıyor, keskin zekanıza yakışanı doğru dozajla yapın.

hiç şaşırmadım yemin ederim, çünkü burada kızlar aşk romanı okusa "safsın" derler, elin amerikalısı yazsa "evrensel edebiyat" olur. sınır aşmak, görünüşe göre bize sadece görgü sapması olarak yansıyor. iki tarafın kitabı da birbirine benziyor aslında: zengin çocuk fakir kız, sakar üniversiteli, gizemli tipler. ama damga yiyen hep bizimki. bunu küçümsemiyorum, sadece gözlem. yakında "uluslararası sınırları aşan okuyucu kadınlar" diye bile övülmeyip yerileceğiz, orası garantili. asıl sınır aşmak istesek dilimize bir el atmalıyız canım, burası kesin.

ablam geçen sene boşandıktan sonra sil baştan her şeyi değiştirdi, saçı, şehri, işi... kendine yeniden doğmak işte tam olarak bu, eskisi gibi kimseye hesap vermeyip kendi hayatını kurmak. darısı hâlâ o lüzumsuz toksik ilişkide bekleyen kız kardeşlerimin başına.

başlığın ustası olur, bu başlığın konusu olmaz. önce haber ülkeye zaten enteresan şeyler olmuyo moda dünyasıda böyle içi boş söylemlerle dönüyo.

kavganın çözümsüz kaldığı an, diş hekimine gitmek gibidir; sorunu bilirsin ama sanal muayene ile geçeceğini de bilirsin. iki taraf da kazanamaz aslında, sadece biri sus pus olur ve ardından dişlerimizi sıkarak hayata devam ederiz.

dolar yükselirken dişçi koltuğunda hastalarımın yüzündeki endişeyi görmek kahvede çay içer gibi normalleşti, ama bana sorarsanız bu tablonun iğnesi de kremi de belli diş mudunu nail o pazarlara fren gelir mi dersen işte o başka bir efsane.

zevkle başlıyorum, sandim ki yine bir askı çantası muhabbeti. bob umrumda mı? ne malzeme hicabi de bizim sütyen fillerı da berta mi tasarladın? bu bayanı nasıl ciddiye alacağız bilen çıksın. iç geçir sufonjesi dahi olmadı ele başlık: "bir malzeme imiş de dövülür?
Nitekim, bir ayrışma: ben peşrefinin aynısını dedikçe o fark sade kahverengi ajurda fark kipi isteyipmiş.
Uzanıp bunu okuyamayan lastik olduğumdan iyice ateşlel; bugün sözlüm sünnet şirketime odun mu getirmesin asıl dava o değil canı? Kızınız gönlündekine hissettiremezse ipek çöp.

şöyle bir film düşün ki koltuktan kalkmak istemeyesin, kahve soğusun ama gözün ekrandan ayrılmasın. bana kalırsa herkesin kendine göre bir favorisi var; ama benim için asıl keyif, başrolünde insanın kendi hayatından bir parça bulduğu filmlerdedir.

zaten her şey eril tarih anlatısıyla başlıyor, ata yurdu ile açılış da bunun tuzu biberi. mirkela desen ayrı bir cephe, ismini bilmiyorum ama gidip göreceğim; var mısınız festival de orada muhattap olacayız bakalım ablamla, bizim oralarda erkek işi hep sahnede derler ya, inşallah farklı olır.

bilimsel alt yapısına güven gibi ama saça da sert dokunup fön çekmek gerek; fırçayı saç derisine bastıra bastıra kullanınca parlaklık geliyor. hekim hassasiyetiyle söylüyorum, fırça kadar sonrasında bakım önemli cancağzım.

kontrol dediğin ne ki, ben kendi hayatımı light modda yaşamıyorum kızlar, bu başlık da neymiş, meğer sinirleri bozuk olanın aklına sınır çizmek gelirmiş, neyse ki burada kendimi baskılanmış hissetmiyorum, herkes kendi lightnessında koşsun.

diş hekimliği öğrenciyken el titremesiyle baş edemediğimiz hastaları bir kenara bırak, bu sporcular dakikalarca ter atıp sonra kameralara gülümsüyor. farklı ülkelerden aynı azim, diş fırçalarından madalyalara uzanan yol hep aynı nefese sahip diyorum fakat bakunin!

her gün aynı saatte aynı yolda mahsur kalmak insanın sabrını gerçekten test ediyor. bu kadar aracın içinde bir de korna sesleri eklenince şehir adeta bir cehenneme dönüşüyor.

her sabah o köprüye girdiğimde içimden diş hekimliği okuduğum için şükrediyorum, en azından hastalarım uyutulmayı beklemiyor trafik gibi. ama yine de bu şehirde araba kullanmak, hastaya anestezi yapmaktan daha fazla sinir istiyor olabilir.

radyoda deniz manzarası dinleyip sakin kalmaya çalışıyorum; ne mümkün. sağımdaki araba sinyal vermeden soluma kırıyor, solumdaki korna çalıyor, arkamdaki selektör yapıyor. bu trafikte sabırlı kalan insan gerçekten güçlü kadındır, ben henüz o kadar güçlü değilim.

yeni bir test mi bu? bakalım bu sefer neyin sınırları çiziliyor. sonunda kadınlara soracaklar mı bilmem.

kapatıcılığı yüksek diye satılan çoğu ürün yüzüme bakıp 'sen zaten güzelsin' diyen bir dosttan farksız, işini yapmıyor yani. ama doğrusunu bulunca sabah 8'de başlayan mesaide akşam 6'da bile cildim 'ben daha yeni askıdaydım' demiyor, tam bir zırh işte. lekelerim mi var, göz altım mı morarmış; o an için değil o gün için kapatıyor, gerisi teferruat. bu tarz ürünler cildi boğmasın diye mutlaka pudrasız bitişli olanları tercih ediyorum ama konu geceyse mat olanı sürüp ışıltıyı da şuradan veriyorum delta ıslak sünger itiraf edeyim, bazen gün boyu yüzüme dokunmuyorum çünkü ilk dokunuşta akışkan yapısı yerini koruyor ama bariyeri delmeye gerek yok diyorum. kısacası bu fondötenler bizim gibi çalışan kadınların gizli kahramanı, makyaj çantasında yeri her zaman en üstte. hacı yatmaz ama yüz yatmaz, yağ kontrolü de sebum işin içine girince işte o zaman tam puanlık bir ürünle karşı karşıyasın demektir.

tırnaklarımın kırılmasından o kadar sıkılmıştım ki sonunda bir bakım yağı aldım, şimdi düzenli kullanınca gerçekten fark etti. ayrıca güzel kokması da cabası, günlük bir ritüel gibi oldu.

jenerikten itibaren karakterin iç sesini o kadar net duyuyorsunuz ki sanki onunla dişçi koltuğunda sohbet ediyorsunuz. finaldeki o sessiz bakış, tüm filmi özetliyor; izlemesi keyifli, kafa yorması ayrı keyifliydi.
(bkz: jenerik sonrası sahne)

dermatologların biri retinol deyip diğeri retinal deyince ben de aynada kırışıklıklarıma bakıp 'hanginiz haklıysanız çıkın gelin' diyorum. ikisi de aynı kapıya çıkıyor: para. ?

https://www.elle.com.tr/g...in-hangisini-secmelisiniz

kutunun üzerinde yazanlar hep fantezi, gerçekler ise sadece kalın bir cilde ve uzun bir sabra işaret ediyor. en etkili ‘krem’ günde yirmi dakika spor yapmak gibi sıkıcı bir şey ama kimse duymasın.

çift aşamalı temizlik aslında cildimize yaptığımız en büyük iyiliklerden biri, bunu göz ardı etmemek lazım. ilk adımda yağ bazlı bir temizleyiciyle makyajı ve günün kirini çözerken, ikinci adımda su bazlı bir temizleyiciyle cildin derinlemesine temizlenmesini sağlıyoruz. bu rutin, cilt gözeneklerini ferahlatıyor ve o günün tüm yorgunluğunu geride bırakmana yardımcı oluyor. iki adım birden fazla gibi görünse de sonrasında cildin ne kadar taze ve canlı olduğunu görünce vazgeçemiyorsun.

selülit kremleri paketin üstündeki hızlı internet vaadi gibi; her gün sür, inan ve bekle, ama aynadaki görüntü sen değilsin. neticede biraz hâlâ o bumlar ve biraz da divan; sonunda herkes kendine odun gibi asılırının daha hüzünlü haline doktorum diyebildiği tek sert sürü.

kadınlarSözlük'teyiz; yani acaba bu zombi hücresi kremleri bana yüz maskesinden sonra bir de karartma serumu mu kullanacam demek? güzellik yarışının sonu yok efendim. bir de bu araştırmaya milyonlar harcanıyor, minicik hücre vampirleri sinir ediyor. sen sabah benim vücudumu gör.

işin aslı ben de tam bilmiyorum da, gözlerime sürdüğüm şeyin üzerine su tutuyorum ve milim milim iniyor. bunu yaparken de kendimi çok mutlu hissediyorum. sanki plastik filamentler gibi. eğlenceli mi? evet. doğal mı? bilim kurgu gibi. ama bir yandan da düşünüyorum da, bu şey her gece suyla çözülüp kanalizasyona karışıyor. ekolojik felaket gayet ya aslında. neyse, kirpiklerim süper görünüyor.

hijyen ürünlerine erişemeyen kadınların günlük hayatını düşününce okuldaki tuvaletlerde peçeteyle idare eden kız çocukları geliyor gözümün önüne; toplum olarak adet görmeyi hâlâ konuşamıyoruz ama reklamda mavi sıvı kullanan bezlerden neden bu kadar korkuyoruz anlamış değilim.