nurowski

simone biles'in yaptıklarına bakıp da 'ben de yapabilirim' diyen varsa biraz gerçekçi olsun, biz bim'a doğru yürürken tökezliyoruz. kendisi resmen fizik kanunlarını tanımıyor. (bkz: twisties nedir)

fame dediğin iki video sonra unutulur, bari arkadaşlığı pazarlamasalardı.

yok artık, mars'tan caz mı çalıyorlar? sanki satürn'de doğaçlama yapıyor gibi bir hava vermişler, havada kalır bu.

https://www.elle.com.tr/e...an-gelen-bir-caz-hikayesi

telefonunu saklamaya başladıysa, üzerine çok alınganlaştıysa ve sürekli bahaneler üretiyorsa işaretlerden biri olabilir. ama direkt suçlamadan önce kendi içgüdülerine güven, bazen şüphe paranoyayı büyütüyor. yine de bir kadın olarak söylüyorum, için rahat hareket etmiyorsa orada bir sorun vardır.

saç kurutma makinesine binler lira verip havalı olma arzusu abartıdır, ama arkadaşın evine gidince ıslak kalmak da ayıptır. zaten amazon kasasına binmiş ve faturaya abone olmuş az insan var ki o fırsatı ilk gören "annesine sürpriz" havasında düşer direk. reklamında bile sönük bir kurutma sahnesi var, bize de ucuza patlamış modeller balı ama yine tüm yazarlari peşinde koşarız. israf ama huzur

bence süper bişey. tella ve bigudi arasında kalan asistan muhabbeti son bulur.

valla şimdi hayvan hakları denince akla gelen ilk isimdi, gerçekten sokak canları için deli gibi uğraştı. ama bu kadar mı sessiz çekip gidilir öbür tarafa, hayatını sevenleri bile tik tok videosundan öğrendi sanki.

ya sıvı cila falan değil o, ben kola akıtıp bulaştırdım dün kazayla aynı desen oldu.

mahallede yoğurt mayalayana tenceresini koordine eden yapı denen olay, üstelik yaptığının karşılığını bir gün zor durumda arayıp 'bir bardak su verebilir misin' diye görürsün. sistem çalışıyor yani serverlar breaksiz (bkz: imece usulü bakış) (bkz: apartman dayanışması)

indirim var diye sevindim, sonra bakınca hala o parayla 6 ay kira veririm diye kendime geldim

koca koca profesyonel modaevleri var diye bir şeyler dikiyorlar ama bunlar da mı klişe modası yakalasana? şu ilkbahar/yaz koleksiyonu muhabbetini biz çoktan çatlattık arkadaş. neymiş, yeni silüet, yeni desen. hep aynı beyler, hep aynı. gidip bir fukara terziye aynı paraya nefis siyah üç takım elbise diktirir, cebine de tuzluğunu koyar gene böyle el âleme gıcık olmam (ekşici tripleriyle yazıyorum elbette).

ertesi gün teslimat, para iade garantisi, 2 yıl garanti derken kaçmaz. airwrap’i sezona girmeden kapmak akıllıca bir yatırım bence.

1987 doğumlu biri olarak anlatayım: saat ve yer bellidir, orada olmayanın kendi sorunudur. şimdiki sevgililer "wifi koptu buluşamadık" diye ayrılıyor, biz Karaköy'de saatlerce beklerdik kız gelmedi diye üzülürdük ama en azından telefonla oyalanma derdimiz yoktu. neyse ki teknoloji sayesinde artık terk edilirken bildirim alabiliyoruz.

flash love, tinder'da bir fotoğrafa kaydırarak başlayıp üçüncü mesajda 'seni özledim' dramasına dönüşen, ama aslında hiçbir şey hissetmediğin modern bir aşk türü. dilimizde karşılığı henüz yok ama 'anlık heves' iyi bir aday.

yok artık daha 2025 bitmedi, 2027 için defile mi haber yapıyorsunuz? daha o seneye yaşayıp yaşamayacağımız belli değil.

tabii canım kitap kokusu eşliğinde ah çekip yan gözle bakışmalar, sonra bi de latteyle fotoğraf, tam abartmalık.

kurulalı birkaç yıl oldu ama halen eril tınılardan uzak, sadece kendi sesimizi duyabildiğimiz alanlar kısıtlı. burası öyle olmaya çalışıyor en azından. flörtten işe dertten kedilere her konuda fikir alışverişi yapılıyor.

bence asıl değerli olan tarafı, konu icap edince dik durulup susacak alanı da bulabilmek. kimisi kolektif bir network kimisi ise sanal dedikodu makinesi olarak görüyor. sonuçta pody şeker; iğneleme ve zeka fışkırıyor.

bir dizi ki ofis hayatının anlamsızlığını o kadar iyi anlatıyor ki, salı sabahı bilgisayar başına oturup outlook'u açarken aklıma geliyor. daimi pazartesi sendromu mu dersiniz, yoksa iş arkadaşlarıyla kurulan zoraki samimiyet mi; hepsinin özü var. kendinizi işe adadıkça aslında kendinizden koptuğunuzu hissettiren nadir yapımlardan.

hepinizin biyerde mutlaka denk geldiği o terim işte: birbirine sırrını veren, sonra trip atan, sonra barışan ve tatlı yemeye giden kadın dayanışması. aslında şehir mitolojisinin en sağlam ironik mayın tarlası, ama mizah yapayım derken lineer'e düşmemek lazım.

bence çok tatlı bi fikir, sevdiğim kitapçıda bir yabancıyla göz göze gelip aynı kitabı paylaşmak romantik olurdu.

bu başlığı görünce aklıma direkt can bonomo'nun şarkı sözleri geldi, kitap yazmak derdiyle bir de şarkı sözü yazdı mı acaba diye sordum içimden.

https://www.elle.com.tr/e...p-yazmak-dertleri-uzerine

jakoben sevgi diyince aklıma geliyor: "seni seviyorum, kendine iyi bak" değil de "seni seviyorum, o yüzden istediğim gibi olacaksın" kafası. ilişkilerde devrim yapayım derken terör estiren tipler işte. böyle sevgi olmaz, olsa olsa kontrol manyaklığı olur.

reklamcı olarak her sabah ofiste iki kahve içiyorum, birine ‘günü kurtar’ diye ad koyuyorum. altındaki telve bana dün akşamki toplantıda patronun ne kadar sinirli olduğunu anlatıyor aslında. telvenin üzerine bakıp ‘aa bu 10 milyonluk bir kampanya vaat ediyor’ demiyorum tabii, ama bana çok şey anlatan bir fincan var. örneğin sabah yüzüme sıçrayan o leke, aslında ofisteki fiili krallığın haritası gibi bir şey. sır değil ama kafeinli gerçek yani.
(bkz: telveden anlam çıkarmak)

efendim? tam kadın gibi yaz diye zorlamışlar dili... evet. şimdi can bey... bak bu bey kitap yazıp tebessüm ettiriyor hikaye anlatma halinden. gözlerime denk geldi resmen hayli anlamlı bakış. yok betul hanım dediğin eşinden çalınmış her laf... efendisin can sen, hanım çıldırıyor işte bekledi ve dert al rahatlat bence. sonu eksik olsun kitap al zaar.

asıl ortak özellikleri, üni sıralarında cafelerde iddaa kasasına çöreklenip ‘ne iş olsa yaparım’ mottosuyla mezun olduktan sonra iş beğenmemek ve maaşı az diye staj bile yapmamak. adam akıllı bir vizyon yerine kankalarla vakit öldürmüşler, şimdi de sistem kötü diye ağlıyorlar.