ölüm fikrinin insanları çıldırtmıyor oluşu

kadınlar ölüm fikrine nasıl bu kadar sakin yaklaşabiliyor ya, gerçekten hayranlık duyuyorum. düşünsenize, bir gün hiçbir şey olmayacağız, toprak olacağız, hatıralarımız silinecek. ama millet kafede kahvesini yudumluyor, kıyafet beğeniyor, 'bugün ne giysem' diye dert ediyor. ben bu kayıtsızlığı gördükçe deliriyorum. illa herkesin kafayı sıyırması mı gerekir? yoksa ben mi fazla derin düşünüyorum, bilmiyorum. ama şu bir gerçek ki, bir kadın olarak ölümü düşünüp de aynaya bakıp 'hâlâ güzelim' diyebiliyorsam, bu ya tamamen delilik ya da muhteşem bir savunma mekanizması. tercihen ikincisi olsun, yoksa gece uyuyamam.