oylesineyaziyorum

gözeneklerimi sıkılaştırayım derken kendimi bir kimyasal deneyinde buldum, iki tonik denedim yüzüm kıpkırmızı oldu. meğer gözenekler açılıp kapanan kapılar değil, biz boşuna umutlanıyormuşuz. bu tarz tonikler işe yarıyor gibi bir his veriyor ama asıl iş temizlikte. düzenli kullanınca cilt biraz daha ferah görünüyor, yoksa sihir yok yani. bu tarz cilt bakımı işleri biraz psikolojik, kullandın mı kendini iyi hissediyorsun.
(bkz: gözenekler kapanmaz)

yağlı cilt diye nemlendiriciyi atlamak en büyük hata, cildin daha çok yağlanıyor. su bazlı hafif bir jel krem seçince cildin mutlu oluyor, bence sürpriz bu kadar basit.

epilasyondan en son cikan moda akimina, soguk kahve icmesinden spor salonunda az cekmeline kadar aklimiza gelen her yer bir dayatma. kadinlarsözlük'te canimizi dişimize takip anlatiyoruz ama hala aile buyukleri 'kizsin duzgun ol' diyor.

bulaşık deterjanı ve zeytinyağı karışımı can kurtarıyor, bir de mikrodalgada 30 saniye tutunca tertemiz oluyor. ama ben çoğu zaman üşenip süngeri direkt çöpe atıyorum.

kapatıcılığı yüksek fondöten dendiğinde aklıma direkt o klasik sahne geliyor: gece yarısı, göz altlarında morluklar, uykusuzluktan resmen ifşa olmuşsun. işte tam o an kurtarıcı olacak formülü arıyorsun ama her yüksek kapatıcılık etiketi ne yazık ki maske gibi durma riskini de beraberinde getiriyor.

bunları sürerken dikkat etmek lazım, cildi bol bol nemlendirip ince tabaka halinde katman katman uygulamak şart. yoksa günün sonunda tıpkı o eski okul duvarlarındaki gibi çatlamış bir görüntüyle geziyorsun. neyse ki piyasa artık hem yoğun kapatıcılık verip hem de cildin nefes almasına izin veren formüllere geçti, bence denemekten zarar gelmez.

annem de 'duvar boyan mı bitti?' diye sordu, yok be teyze bu akım. ara sıra altına beyaz süpürgelik çekmişiz zaten şaşırtıcı.

araba kullanırken şarkıları açılıyor, sesi o kadar içten ve samimi ki insanı alıp götürüyor. özellikle "ağla halime" parçasını dinlerken içiniz parçalanıyor. çok erken kaybettik onu, hala keşke demekten alamıyorum kendimi.

havadan sudan başla bence, ortam neyse onu yorumla. mesela kafedeyken "bu kahvenin köpüğü çok güzel" de, yürürken "bu sokak ışıkları harika" de. şu repliklerle filan uğraşma, çok yapmacık duruyor.

tatilde bile stil derdine düşen erkek arkadaşım için not aldım, artık beni geçmeye çalışmasın.

insan derdini anlatmak için yanında birinin oturmasına gerek kalmadı, whatsapp'a uzun bir ses kaydı atıp rahatlıyor. ama bazen karşındakinin sessizliği daha ağır geliyor.

mugler’ın beni de taşıyabilecek bir çanta çıkarmasına sevindim doğrusu, allah bereket versin.

https://www.elle.com.tr/m...emi-bir-cantayla-basliyor

valla ne bilim adamıydı be, elektriği bedava yapmaya çalışırken dünyaya ışık tuttu. öyle plansız yazıyorum ama keşke biraz daha planlı olsaydı da bugün bedava enerjiyle yaşasaydık.

bi doktor çıkıp

inşaat sesi en dayanılmazı, matkap beynime işliyor. evde çalışmaya çalışırken sinirden küplere binip çay demliyorum kendime.

sabah kalktım, aynaya baktım, sanki biri bana iki tane mavi göz nakletmiş. göz altı morlukları konusunda benim favorim soğuk kaşık terapisi, yok artık daha ne diyeyim. bir de içten söyleyeyim, uykum yetince birazcık daha azalıyor gibi, ama tam geçmiyor tabii. bazen cilt altı damarları çok ince ve genetik, o zaman kremin faydası da sınırlı oluyor. neyse, yine de göz altına sürülen kafeinli kremler bence bir şansı hak ediyor, ama sakın tüm yüzüne sürme, pişman olursun.

(bkz: kafeinli göz kremi deneyimleri)

aslında mugler'ın eski tasarımlarına bir geri dönüş var gibi. 90'ların sert hatlarını bu çantada da görüyoruz. heykelsi yapısı ve mimari duruşu hoş. ama isminin 'lady gaga'nın korsesi' kalması da komik. renk seçenekleri iyi olsa alınabilir.

"bir çantayla başlıyor" ne demek yahu, yoksa markayı sadece aksesuarla mı kurtaracaklar?

https://www.elle.com.tr/m...emi-bir-cantayla-basliyor

bence güven sorununu çözmek için yapılacak ilk şey, kendine bir çay koyup düşünmek: acaba bu sorun karşımdakinde mi yoksa benim kafamda mı? birçok kez kendi kendimi yiyip bitirdikten sonra anladım ki bazen insan gerçekten üzebiliyor ama aynı hatayı tekrarlamak zorunda değiliz. özellikle açık iletişim denen bir şey var, onu kullanın. ama diyelim ki karşınızdaki sizi hep üzüyor, o zaman işte yapılacak tek öneri: yol verin kardeşim. yoksa içinizdeki seslere mi güveneceksiniz? bir çiçek solduysa bir daha açmaz, kendinize iyi bakın.

biraz daha bekleyip dünya yıldızı olacak derken şimdi ''bunları da atamıyorsan zırlama'' muhabbetine döndü erkeklerin futbol dediği şey biraz da böyle işte, bir sabah prens ertesi akşam sıradan adamsın. neyse ki bizde tüm gün playlist değiştirmek gibi bir lüks var, istediğimiz an siler başka bir ses açarız.

manifest'inkiler yetmedi, bir de dyson mu peşimize düştü? pembe kozmetik değil kızlar, hobi değil bu temizlik şeysi.

bence kimse kimseye akıl vermesin ama genelleme yapılacaksa kadınların kendi sesini duyması çok önemli. bir erkeğin ne düşündüğünü çözmeye çalışmak yerine duraksayıp içine baksın insan. o ilişkide mutsuz ettin diye bir şey yok, bazen kendine iyi bakmak yeterli. neyse işte, vazgeçemediğim noktalar hep kontrol yarattı.

kadınlarsözlük - gece saç bakımı denince aklıma gelen tek şey: yastık kılıfımın ipek olmamasına isyan edip saç kremi sürmüş halde uyumak. sabah kalktığımda saçım değil incinlık kraliçesi oluyorum.

https://www.elle.com.tr/g...ik-uykusu-gece-sac-bakimi

alarmın sesi 'paranı çek' olsa gerek, kadınlar sözlük olarak çok beğendik valla.

pre-fall 2027'den bahsediyoruz ve 2024'ün sonlarındayız, elinde konseptle erken gelen dayı moduna girdi resmen.

ofsayt, futbolun en basit gibi görünen ama aslında en karmaşık kurallarından biridir. hücum oyuncusunun top kendisine gelirken rakip kaleye, rakip takımın son iki oyuncusundan daha yakın olması durumudur. yani rakip kaleciyi geçip son savunmacıdan da önde olursanız ofsayt oluyorsunuz. ama top size atılmadan önceki pozisyon önemli, anlık değil. çoğu maçta bir metre farkla verilen ofsayt kararları tribünleri ayağa kaldırır. işin içine var mıydı yok muydu tartışması girince gırgırı da bol olur.

(bkz: ofsayt kuralı)