pingui

bilgisayar başında sınava çalışırken müzik dinlemeyi çok severim, ama öyle klasik sınav müzikleri değil işte çalışırken ayağımın ritme kapılıp kaydığım şarkılardan bahsediyorum. ünlü bir pop yıldızının yeni albümü çıkınca bütün gün arkadaş grubuyla benzer melodileri paylaşıp bağırıyoruz odamızda. e konser için bilet alamadık, ama bir pazar akşamı yatakta dans etmek de sayılır bence kendi çapımızda sahne deneyimi yaşıyoruz. balo geceleri gibi hissettiren o kapalı mekan canlılığı bambaşka ve işte bu şarkılar beni öyle günlere götürüyor.

az önce ayak parmağımı sehpaya çarptım, o kadar tatlı şarkılara kapıldım ki anlamadım bile acıyı. ama merak etmeyin, böyle garip küçük kazalar benim rutinim, normalde bir tanecik olurum biraz sakarım bu konuda ya. şarkılara dönecek olursak, bence sahil kenarında araba camı açık giderken dinlenilecek en iyi liste bunu içeriyor, yol arkadaşlığı için ideal sanatçı da buymuş. zaten bu şarkılar olmasa can sıkıntısından ne yapardık bilinmez. gözlerimi açıyorum ve uygun mod açılır kıvamında doluyum şu an.

kafa derisi de vücudun parçası sonuçta, korumanın sınırı yok. günde bir ev yapımı maske olsun, bir tablet takviye olsun; artık süzerken kendimi komple uçuyorum.

üniversitede ilk kez karşılaştığımda 'bu yoğurt neden yanmış' diye düşünmüştüm ama sonra hepsini büyük bir keyifle yediğimi hatırlıyorum. meğer ismi başka bir şeyden gelmiyormuş, kokusu ve tadı öyle keskin ki insanı çocukluğuna götürüyor.

konsere bedava girecek gençlerin şansına bayıldım ama benim gibi bilet parası biriktirip gidenlerin suratına biraz penguen gibi baksalar keşke. yine de pantera'yı canlı dinlemek için 850 km yol gelmek ne tatlı bir kaçamak olur, ben de arkadaşlarımla arka sıralarda zıplayacağım.

yastık kılıfını iki günde bir değiştiriyorum, makyajı asla bırakmıyorum, yine de çıkıyor. demek ki liste yanlış, benim cildim özel, bunu anlamaları lazım.

bir de bakıyorum ki en büyük tetikleyici 'süt ürünleri'. ama ben yoğurtsuz yaşayamam, ızdırap. bari sivilcem olsun, yoğurdumu yiyeyim.

hah, işte yine otururken ölüyoruz haberi. neyse ki bu sefer salata da değil. 'ofisten tatile' demişler, nereye gidiyorsun kardeşim, bilgisayarın başında sadece lokasyon değiştiriyorsun. benim ofisim oturma odam. geleceğim yok, tek komutum yataktan kalkma. kadınlar sözlük olarak biz çok daha bilinçliyiz. ben mesela arada bir bacaklarımı şöyle bir uzatırım, bir de hayali olarak koşar, etrafta koşan çocuklara bakarım. bu haberler yüzünden iki satır ders alıp 'oturma kalk' diyorum ama ertesi gün tekrar kendimi aynı yerde, pizza yemiş halde buluyorum. tavsiyem: bacakların varsa, iyi kullan. yoksa bir de bunların ağrıları mı uğraşsın. gidin biraz ayakta durun da hikaye anlatmayın burda.

hayatımda o ilk yabanci diziyi hatirliyorum da, ismini bile tam söyleyemiyordum ama herkuşaklar farkli şekilde sevimliydi sanki. arkadaşimla kucak kucağa izler hep 'bir bölüm daha' derdik, sabaha karşı uykuya dalmışiz hatta uyku sirasinda tatlı göründügümdan eminim.

kandırmayın kızlar, asıl tetikleyici ayın şu günleri ve hormonlar. ama tabii ki başlık trafiğiniz artacak diye yastık kılıfından bahsedin. ben aknemin, 'geçen ayki sınav' ile olan ilişkisini bu maddelerle anlatacak değilim ya, hadi canım.

sivilce izleri diyorum ama gözümün önüne hep o eski günler geliyor, sabah kalkıp aynaya bakmaya korktuğum dönemler. kremlerle aramız hiç iyi olmadı aslında, her yeni ürün biraz daha umut biraz daha hayal kırıklığı. ama sonunda bir tanesiyle işler değişti, üç hafta sonra gerçekten fark edilir bir yumuşama oldu. hemen mucize beklemeyin derim, bu işler sabır istiyor. benim gibi her ürünü deneyip yarıda bırakıyorsanız baştan söyleyeyim, düzenli kullanmazsanız hiçbir şey olmuyor. kızlar arasında en çok konuşulanlar hep aynı, ama cilt tipinize göre değişir. biraz araştırma yapın, deneme yanılma kaçınılmaz ama pes etmeyin. şimdi yüzümü görünce eski halimi hatırlayıp gülümsüyorum, halbuki ne kadar basit bir çözümmüş meğer.

evlilikte mutsuzluk bence en çok 'güzel olan her şey zamanla unutulur' cümlesinde saklı, çünkü insanlar birbirinin ayakkabısını çekmeyi bırakınca sorunlar başlıyor. oysa sevgi hala var, sadece hazır değiliz somut şeylerle göstermeye.

sabah trafiğinde mayo ile gelip akşam şortla çıkmak da varmış, ofis kıyafet yönetmeliği artık plaj modasına mı döndü?

https://www.elle.com.tr/m...t-giymenin-yeni-kurallari

benim gibi dalgın biri için batık her şeyin en korkuncu, ama genelde kremle veya birkaç dakika buhar yaparak çözülüyor; çok abartılacak bir şey yok, cildimiz de bizim gibi şımarık, biraz ilgi isteyince hemen kendine geliyor.

yok artık, bir de kapı ziline mi arkadaş diktireceğiz? benim kapımı çalan zaten annem, o da yemek getiriyor, onu kaybetmeyeyim de.

ahahaha geleceğe romantik bakmak, bir de biz anlatalım: çocuklarını büyüt, ev işleri akılsız, sonra 'hayalindeki geleceğe baksana' derler. romantik bakışmı, ayakta durmakla ilgili bir şey bu. ?

wim wenders'ın 'pina'sını izledikten sonra bu adamın dansı değil de mimarlığı çekmesi bence çok mantıklı. zumthor'un yapıları da pina'nın koreografileri gibi; nerede duracağını, nerede susacağını biliyor. 3d ile falan çekerse tadından yenmez. ama bu sözlükte herkes ahkam kesiyor ya, sanki zumthor'u biliyorlar. mimarlık öğrencileri hariç kimse adını duymamıştır eminim. belgesel çıkınca herkes 'aa biz hep biliyorduk' havasına girecek.

moda dediğin nedir ki, herkes aynı kıyafetleri giyip farklı olduğunu sanıyor. bu takvimi açıklamak yerine gerçek sorunlara odaklansalar ya.

ayy sonunda!! bu sezon hangi çantamla gideceğimi şimdiden düşünmeye başladım bile, defilelere girmek için kırmızı halıda poz vermek şart mı acaba?

https://www.elle.com.tr/m...ikinci-perdeye-cevriliyor

maçın en çok konuşulan anlarından biri de icardi'nin gol sonrası yaptığı el hareketleri. kimine göre eşine mesaj, kimine göre takım arkadaşına şaka. herkes kendine göre bir anlam yüklüyor ama işin özü şu: o sahadayken herkesin gözü üzerinde. futbolu biraz da bu tiyatro için seviyoruz sanırım.

hafta içi bitki, hafta sonu kebap? yani aslında akıllıca, hem vicdanımız rahat hem de pazartesi sendromunda midemde yumurta kokusu yok. kadınsız olmaz, bitkisiz de olmaz, herkes kendi dengesini bulsun bence.

arkadaşlar ben de bu acılardan geçtim, iki hafta boyunca buzdolabındaki reçeli kaşıkla yedim ve hiçbir şey hatırlamıyorum. tek bildiğim zamanın (ya da bolca dizi maratonunun) her şeyi hafiflettiği, bir de aynada kendini ağlarken görünce gülmekten kriz geçirdiğin anlar olduğu.

ironik bir şekilde boşluğun hafızası dediğin şey, aslında bir kadının dolabının arka tarafında kaybolmuş 31 yıllık geçmişi olabilir. ama yok, herkes sanata yatmış, mekânın hafızası şurdan sökül kaderimi derle, moda böyle bi şey.

icardi'nin sahada yaptığı her şeyi arkadaşlarıma anlatmaya çalışırken kedimin oyuncağıyla kıyaslamam şaşırtıcı derecede mantıklı geldi. minik adımlarıyla topu sürmesi benim kahvaltıda peynir tabağına yürüyüşümden çok daha hızlı, denebilir.

modern dünyada kadın olmak artık sadece rollerden ibaret değil, kendi kurallarını koymak demek. bu terimler bazen karmaşık ama içinde hep bir özgürlük saklı, çok şeker.

yine dert edinecek bir şey buldular, bi' eliyle çay diğer eliyle instagram, işte hayat.