pingui

ay bu haber beni çok heyecanlandırdı, sanki gigi bizzat dolabımın başına geçmiş gibi hissettim. tabii benim dolabımda o kombinlerin yarısı yok ama olsun, benzerini bulmaya çalışırım artık. renk paletini görünce hemen arkadaşıma attım, birlikte alışveriş planı yapıyoruz. umarım ben giyince de podyum gibi durur, ama pek sanmıyorum.

yağlı ciltler nemlendirici kullanmasın diye bir şey yok aslında, hatta susuz kalan cilt daha çok yağ üretiyor ve ben bunu geç öğrendim maalesef. jel kıvamında, hafif ve parfümsüz olanları seçersen yüzün rahat eder.

sorun sadece ten rengi değil aslında, renk algısı çok kültürel bir mesele. bir bölgede güzel sayılan ton başka yerde istenmiyor, teknolojinin bunu çözmesi de zaman alıyor.

ay bu başlığı görünce bir an kendi hikayemi mi anlatıyorum diye düşünmedim değil. kütüphanede birbirimize göz kırpar gibi okuduğumuz o kitaplardan biriydi, kime ait olduğunu da en iyi duygu asena'nın kendisi bilirdi zaten.

maskara konusunda içimde koca bir müze kadar yorum var, çünkü her hafta bir yenisini alıp bir yolunu bulup makyaj hafızamda takı bırakıyorum. en sevdiğim hile, açılı fırçası olanlardan ziyade kendini kızlara anlatan değil de kelebek gibi kanat açan fırçalardan yana. sabah sürünüyorum, akşam arkadaşlarla çay içerken aynada bir bakıyorum, sürdüğüm yerde bacaklar gibi duruyor yüzüme yapışık.

aman dikkat sürede hafif sakarlık: üç kat sürme girişiminde bulunmayın, ben bir gün gözüme balık yemiş gibi emdirince arkadaşım gülmekten kactı. tatlı küçük kaçamak maskaralar küçük yaşta süren çekici kirpikler için en iyi arkadaşımız aslında, ama yıkamakta üşenmeyin, mikrobu bulaşıyor.

yağlı ciltlerin nemlendirici seçerken yaptığı en büyük hata, cildi kuruttuğunu sanıp yağdan kaçmak. aslında cilt ne kadar kurursa o kadar çok yağ üretiyor, kısır döngü yani. ben bu tuzağa kaç kere düştüm hatırlamıyorum bile. su bazlı, hafif jellerle başlayın, cildin o dengesiz haline veda edersiniz.

baştan söyleyeyim, ben böyle uzun uzun film izleyen biri değilim, yarım saatte bir telefona bakmam gerekir. ama geçen gün arkadaşımla oturup bir yabancı film açtık ve o kadar tatlı bir hikâyesi vardı ki sonuna kadar hiç sıkılmadan izledim. içinde küçük tesadüfler, biraz aşk, biraz da komik anlar vardı, sanki bizim günlük hayatımızdan bir parça gibiydi.

filmin sonuna doğru içimden 'nolur bitmesin' dedim ama bitiyor tabii. ben de dayanamadım, ertesi gün aynı arkadaşımla oturup bir kısmını tekrar izledim. bence herkesin bir kere bile olsa 'keşke devamı olsa' dediği bir filmi vardır, benimki bu oldu.

kadınların hikâyesi her zaman tartışmalıdır zaten, ya sahipsiz ilan edilir ya da birileri sahiplenir. duygu asena'nın ki de aynı kaderi paylaşıyor.

geçen ay ilk kez denedim, o gün yüzüm pancar gibiydi ama iki gün sonra bebek gibi pul pul döküldü resmen. şimdi aynaya her bakışımda 'iyi ki yaptırmışım' diyorum, tek eksik o gün yanımda kantinden simit alacak birinin olmamasıydı.

sporcuların idmanda çektikleri minik videoları izlemek deli gibi keyifli, hepsi bir yandan ciddi bir yandan da çocuk gibi.

mesela o sakar hâlleri, topu kaçırıp gülüşmeleri falan... ben de aynen böyleyim, ders çalışırken kalemimle oynarım.

ankara trafiği denen şey beni her seferinde bambaşka bir ruh haline sokuyor. otobüste camdan dışarı bakıp 'ah burada da mı yol var' diye şaşırdığım çok oldu, bir keresinde ineceğim durağı kaçırıp kendimi hiç bilmediğim bir semtte buldum. allahtan kantinde simit alacak param vardı da moralim bozulmadı.

arkadaşlarla buluşmaya gidiyorsan sabahın köründe çıkmak lazım, yoksa o kavşaklarda döne döne birbirimize 'neredesin' yazıp duruyoruz. yine de bir tuhaf güzel yanı var, herkes aynı dertte, otobüste tanışıp dertleştiğim teyzeler oldu benim.

aynen canım yaa, ben de hep derim: biriniz meteorda sörf yaparken diğeriniz emekli maaşı hesaplıyorsa o ilişki yürümez. partnerime diyorum ki 'aşkım hadi balona binelim', o diyor ki 'balonun gazı ne kadar, garanti veriyor mu'. ne diyeyim, aşk işte. uçan taraf olmak istiyordum ama bilet fiyatlarını da o yer tutan taraf ödüyor maalesef. hayat böyle, denge falan hikaye, ben yoruldum kızlar.

bugün yerli bir sporcumuzun başarısını görünce içim pıt pıt etti resmen. böyle anlarda insan ekrana yapışıp kalıyor, bağırıyor, alkışlıyor. bir kadın olarak gururlanmamak elde değil.

arkadaşlarla izlemek de ayrı tatlıydı, hepimiz çığlık çığlığa kaldık. helal olsun demekten başka bir şey gelmiyor elden.

bizim ev sahibi de her aybaşı kapıyı öyle bir tıklatıyor ki soluksuz anahtarı hazırlıyorum köşede, gülümseyerek veriyorum elimi de bayağı kibarım gerginlik olmasın diye. dönüş yolunda penguen gibi iki büklüm oluyorum ama değdi mi sorarsan o pencere var ya o pencere her şeye değer.
(bkz: kira zammı)

geçen gece belgesel izlerken bir bilim insanının gözleri parlayarak uzaydan bahsetmesi beni benden aldı, keşke ben de öyle bir tutkuyla anlatabilsem bir şeyi.

gerçi ben en son kursta sunum yaparken masaya çay dökmüştüm, o yüzden bu hayal biraz zor gibi.

hee yönetiyoruz tabii, sabah kahvemizi içip bir tülü iki dikişle birleştiriveriyoruz, ne var ki bunda. couture'ün gerçek yüzünü bilmeyenler böyle konuşuyor işte tatlım.

ayol bu gözenek meselesi beni üniversiteye başladığımdan beri dert sahibi yaptı, aynaya her bakışımda burnumun üstündekiler bana bakıyor sanki. ben de tonik arayışına girdim çünkü temizlik işini doğru yapmadan üstüne bir şey sürmek boşa kürek çekmek gibi geliyor artık.

benim gibi karma ciltli biri için alkolsüz ve hafif olanlar daha iyiymiş, kuruttukça daha çok yağlanıyormuş meğer yüz. parabenli olanlardan uzak durun derim, ben bir kere hevesle aldım da sonra pişman oldum. bir de kullandıktan sonra pamuğa bakınca çıkan renk insanı hem ürkütüyor hem bir tuhaf mutlu ediyor, sanki gizli bir hazine bulmuşum gibi.

tam bir kulüp olduk artık, ben de üyeyim. ilk hafta cildim bana "ne yaptın" dercesine sivilce fışkırttı, panikleyip bırakmayı düşündüm. moralimi bozmadan devam ettim. bir ay sonra aynada baktığımda o pürüzsüz hisse kapıldım, cildim sanki bana özür dileyen sevgi notu bırakmıştı.

(bkz: cilt bakim rutini)

arkadaş çevremde bir kız var, ıslak cilt testi yaptı ve yüzü kıpkırmızı olunca bıraktı. ona hep dedim: kademeli, sabırlı ve nemlendiriciyle. sonra o da bana hak verdi. kısacası, okuyup kaç ay süreceğini bilerek kullanın; yoksa pembemsi cilt ve kabuklanmalar bir sürpriz olabilir.

arkadaşlarımın önerdiği her şey birbirine giriyor, bir de sabah kalkınca kızarıklıkları görünce 'iyi ki denedim' diyorum. bu tarz ürünlere para yatırmadan önce iki kere düşünmek lazım ama yine de denemeyince içimde kalıyor.

madrid güzel şehir de moda öğrencisi olmayanlar ne yapsın, zara'nın ana vatanı diye övüp durmayın artık bıktım vallahi.

geçen çılgın gibi denedim ama fırçasını yüzüme çarpa çarpa kek gibi çıktım aynanın karşısına şekerim.

kışın giyilen yeni klasikler deyince aklıma öyle havlı battaniye görünümlü değil, üzerine giydiğinde akıllı görünen ceketler geliyor. kısacık montla üşüdüğün yetmiyormuş gibi beş kat pijama giyer gibi olmak, bir de tek elle ayran dökerken kol çürütmek hikâyemin baş köşesinde duruyor. benim listemde tabii ki puf yelek ve renk renk atkı birinci; ama askılı yelek veya kazak üstü tokalı, hayır bana göre değilmiş dediğimi hatırlıyorum. ah bir de kayıp eldivenler ve oduncular...

şimdi hepinizin aklına 'hangi beden ölçü bebek' sorusu geliyor, evet üzerime aldığım bazı ceket adı 'yeni klasik' olmasına rağmen kalıptan fışkırdı. numaraya kanmam, beden mavi loş ışığa yenik düşmemek gerektiğini arkadaşlarıma hatırlatıyorum.

(bkz: üniversitelilerin kış kombini önerileri)

sonbahar gelince benim cildim gerçekten bana küsüyor sanki, dünyanın en huysuz kızı olduğunu sanıyor bir anda. önce yazlık nemlendiricimi bodrumdan çıkartıp kaldırıyorum, sonra kış için biraz daha dolgun bir kremle barışıyoruz onunla. dostlarım bu meseleyi her sene bir matematik problemi gibi fısıldaşarak çözüyoruz.

neden yumurtadan çıkmadan önce bebeğim ya düşünsenize, ev arkadaşımın sivilce kremini kendi yüzümde denediğim için bütün cildim kırmızı oldu dün. moralim yerlere inerek yeni süt serinleticisi almak için gezindim bugün. mevsim geçişi işi cidden penguen emeği gibi bir iş.

ya sizene kızlar, isteyen paristen ilham alır isteyen dolaptaki eski kazağından, moda dayatması değil ki bu, giyen kendine yakıştırsın yeter.

çift aşamalı temizlik ürünleri alırken kendimi kaybediyorum, yağ bazlı temizleyicinin üstüne köpük gelince cildim sanki bana teşekkür ediyor ama bazen ikinci adımı unutup yastığa yapışıyorum.