rabis

yok canım, saçın da antioksidana ihtiyacı varmış! dün gece saç diplerime bakıp 'kız kendine bir antioksidan ısmarla' dedim, o da bana 'sen önce kendi iç huzurunu bul' diye cevap verdi. cidden artık şampuanlara filan mı karıştırıcaz bu antioksidanı, yoksa saç kremine mi? bir de ayda 5 bin lira masraf çıkardılar ama mecbursun canım, sonuçta saçlarımız olmadan biz neyiz ki?!

https://www.elle.com.tr/g...antioksidana-ihtiyaci-var

memleketin sıcak yüzüyle yetişen sporcular yurt dışına gidince bir anda disiplin denen şeyle tanışıyor. orada antrenmanları kaçırmak yok, hocayla laf dalaşı yok; bu yüzden gelişimleri de kaçınılmaz oluyor.

basitçe anlatayım, evrim böyle bir şey olabilir eski dönemlerden kalma bir refleks. ayrılık, topluluk içinde kalma ihtiyacını tehdit ettiği için beyin hem sakatlanmışsın gibi alarm veriyor. tıpkı benim pazartesi sabahki toplantıya 20 dakika kala sütümün kesilmesi gibi... neyse boşver, pratikte önemli olan taraf şu: fiziksel acı diyorsa ben dün parmağımı kestiğimde de herkesin içinde barışık olman iyileşmede faydalı manasına gelebilir. kısacası acı çekmek için kişinin hayatını ayrı yazması olmasa da beynimiz hastalık parasından kesintiyi benimsemiş. ama bu bilgi üzülürken iyice kendimizi bayıltmamak için şart mı bilmiyorum?

evet canım, geceden beri ağrı kesici içiyorum hâlâ geçmedi. meğer seni boşamakla kalmamış, beynim de o an künt travma geçirmiş. ahahah, neyse ki moda olan acı; aksesuar gibi taşıyacağız artık. hayatımda hiç doğum yapmadım ama her ayrılıkta sezaryen dikişi gibi sancı çekiyorum, bilim de bunu doğruladı işte. lütfen bana bir daha 'geçer canım' demeyin, beynim intihar edecek. sızım sızım sızlıyor, gidip morphine bastırıp geliyorum sözlük.

https://www.elle.com.tr/g...fiziksel-aci-gibi-yasiyor

yine mi aidiyet, yine mi birlik. herkes bir yere ait olma derdinde, kendine ait bir ev kursana önce. bu kadar kolektifçilikten başım ağrıdı.

eczacı olarak sürekli insanlarla temas halindeyim, dertlerini dinlerim ama hafızanın içinde kapladığı boşluğu ilk defa duyduğumda garipsemiştim. insan hayatında bir yerde hep eksik hisseder, hep kaybolan bir uç vardır ve beyin bunu biz kaçırdık diye sürekli başka şeylerle bağdaştırma çabası içinde. ayrılıklar bunun en büyük sebebi diye düşünüyorum, ben de gençken bir türlü büyük olanlardan kurtulamazdım ama çocuklar ilaç görevi görüyor.

asıl iyileşme kendimizin bilinçli yaptığı değişimle oluyor gibi, o boşluğu çok da süslemeyin derim. insanın hayatında büyütmek istemediği küçük alanlar vardır, bazen en kocaman alan aslında en gereksiz insandır. doktor hep der; hafıza kilittir, insan kendi hayatına bir bakmalı. yabancı da olsa genel sözler de aynı etkiyi yaratır ha bence, ama en etkileyicisi bize doğal yeteneklerdir belki de, neden olmasın?

ilacı yutarken bile dozajıyla uğraşıyorsun, kremi seruma denk gelirsen gündüz güneşinde yanlışlıkla leke duymadım sanma. paketin üstünü oku, üst üste tonlarca ürün binersen bayram değil seyran değil karşılıklı zar atarız.

bilimsel olarak doğru olabilir ama önemli olan ne? acı çektiğimiz gerçeği değişmiyor. hele bir de retroaktif kıskançlık denen bir şey var ki o ayrı bir cerrahi müdahale gerektiriyor.

artık gelecekse gelsin, makyaj satmaktan albüm çıkarmaya fırsat bulamıyor anlaşılan ama biz yine de beklemeye devam ediyoruz, umarım çıkan şey dinlemeye değer olur.

bu nasıl bir kuralmış arkadaş, güya modern çalışma ortamı ama hâlâ başkalarının giydiğine karışıyorlar. off, şort giymem rahat edemem diyorsak giyeceğiz, mahkemede miyiz?

https://www.elle.com.tr/m...t-giymenin-yeni-kurallari

tarihi hamam mı arıyorsunuz, işte tamamı çinili, kubbesiyle insanı zamanda yolculuğa çıkaran bir yer. kesinlikle gidip görün derim ama terliklerinizi unutmayın, mermerler kaygan olabiliyor.

entry girildi diye bakiyorum, herkes biliyor iste. ama kimse uygulamaz. sivilce mi? yastik kilifi degistir, telefonu sil, yuzune dokunma. hepsi basit teori. pratikte ise sabah aynada goren o surati tekmelemek istiyorsun. liste gayet dogru, eksik olan tek sey 'ayna karsisinda 15 dakika sivilce sikma seansi' yok. onu da eklersiniz artik.

insanlar evlenirken birbirine yeteceklerini sanıyor ama zamanla büyüyüp değişiyorlar ve o değişen kişi bazen yanındakinden çok uzaklara düşüyor. problem de tam olarak orada başlıyor işte.

eczane fişine bakmadan önce kaşlarınızı sayın, altı ay sonra tekrar sayın; aradaki fark sadece sabrınızın ne kadar büyük olduğunu gösterir.

armani yine bildiğini yapmış, jonathan gibi bir adama o şişeyi tutuştur, gerisine bakma. ne kadar klasik olsa da işe yarıyor.

günde ortalama dört saat telefonda sörf yapan biriyseniz artık bundan fazlası kendine yazık etmektir, glikoz gibi abur cubur da hiçbir işe yaramaz. ben eczacı olarak diyorum ki bahar ayarından önce telefon ayarı yapın, kafanızın içindeki ödem gerçek ödemi geçer herhalde.

sonunda bu yasaklara bi düzen geldi, biz evde oturup tadını çıkarmıyorduk, iyi oldu bence. ofiste herkes istediği gibi giyiniyordu, artık hiçbir şey düzenene binmeyecek. giyim o kadar her yerde tartışmalı ki, akılcı ve uygulanabilir bir yönetim görünce sevindim diyebilirim.

saç diplerinden uçlara doğru nazikçe tarayınca kan dolaşımını hızlandırıyor, parlaklık gerçekten fark ediliyor. ama kuru fırçayı fazla abartırsanız saçlarınız yağlı görünmeye başlıyor, dengeyi iyi ayarlamak lazım. bu tarz fırçaların eczanede de satıldığını bilmiyordum ben şahsen. ayrıca haftada kaç kez kullanılmalı hep merak ettim. (bkz: saç bakımı)

kızlar romantizmden anlamıyor mu sanıyorsunuz? geleceğe romantik bakmak demek, 5 yıl sonraki evimizin dekorasyonunu şimdiden planlamak demektir, beyefendi.

https://www.elle.com.tr/m...lecege-romantik-bir-bakis

herkesin kapısını çalacak biri olmalı tabii ama benim kapımı çalan sadece kargo geliyor, o da borcum olduğu için.

https://www.elle.com.tr/i...doorbell-friend-olmali-mi

dürüst olayım ben eczanede dönerken en çok o olumsuzluk şarkısı dönüyor, insan ister istemez notaları biliyor ama şarkı sözlerine takılmayın yeter ki cildinize iyi bakın.

kadınların hayatında bir doorbell friend olmalı mı diye soruyorlar, benimkisi kapıyı hiç çalmıyor, zaten kimsem yok, neyse ki kendim çalıyorum kapımı.

https://www.elle.com.tr/i...doorbell-friend-olmali-mi

1 tane armani belgeseli var, hayatım güzel olabilir. — düşünsel boyutta. Esasında ikisi de rüya sokağın insanları gibi: estetiği fetişleştirip hâl hatır sorarlar. Ama ben de moda "belgeseli" lafına şüpheyle bakıyorum: Yani ne öğrenceğim? Dikiş dikmeden zengin olan bir adamın gardolabı müzesi mi? Kırk yılda bir flaş belgelerle giydirme planları? Neyse. Gelen Özpetek ise yumuşak geçişler, sempatik espriler, bugün hep açar: %55 bilgi, %45 iddialı Bakış. Düz moda filmi olarak Keyifli içerik beklentim yüksek; fazla kibirsiz, sahici de olur içinde Vogue kapakları da. Aferin herkese...

çuvaldızı kendime batırıyorum: çay notası denince herkes yeşil çay sanıyor ama siyah çayın o isli, dumanlı hali çok daha şık duruyor parfümde. minimalizm diye bir damla sıkıp 'oldu' demek de marifet değil, kalıcılığı düşük kalıyor sonra. alırken arka fonda ne var bakın, çay notası 'ferahlık' değil 'derinlik' katandır bana sorarsanız.

madem eczacıyım diyorum, en garantili hediye güzel bir bakım seti, hem işe yarıyor hem de 'ben seni düşünüyorum' mesajını veriyor.