dikkat molası vermek gerektiği

dikkat molası diye bir şeyin gerçekten var olduğunu ve sana iyi geldiğini fark ettiğin an, geç kaldığın hissiyle karışık bir rahatlama geliyor. benim için bu, bir şeyi kırkıncı kez okuyup hâlâ anlamayınca ekrandan başımı kaldırıp pencereye bakmakla başlıyor. bir mola vermeye o kadar kızıyorum ki, sanki durursam her şey dağılacakmış gibi hissediyorum, oysa dünyanın en saçma korkusu oluyor bu bazen.

birden on dakika haritayı kapatıp sadece nefese bakınca bir sonraki cümleyi okuyor oluyorsun, bütün o incin parçalar da sanki bu on dakikada yerine oturmuş gibi geliyor. galiba gerçek mesele gücümüz tükendiği için değil, beynimizin bu sekiz saniyeden bazen daha az aralıkta bir dinlenmeye hakkı vardır demesi. belki de fark ettiğimiz mola kaybettiğimiz zaman değil, kendimize geri kalan kısmı da yeniden hediye etme anı.