• bugün (223)
  1. aslında hep merak ederdim ve bir gün denemeye karar verdim. tonları bulma, fırçayı kaldırma gibi aşamalar... tüm bu uğraşın nispeten basitleştirilmiş hallerini izlerken asıl kullanım alanının kamera karşısında performans göstermekmiş gibi geliyor. çünkü gündelik hayatta bu kadar kusurluluk savaşını biz nasıl idare ediyoruz, bilmiyorum.

    ama bence tarif edilenden daha derin mesele var: yüzümüzü boyarken kendimizle baş ettiğimizi saklıyoruz aslında. dışarıya kusursuz gözükmenin bedeli içeride birimizden birimizde. savaş halindeyken kaptığımız bu kusursuzluk hevesi uzay boşluğu gibi dipsiz. insan kendi cildine şekil vermeye çalışırken ne çok şey itiraf ediyor, değil mi? bu görünmez kamufle ile kendi ten rengimizi sevmeye başlamak da bu işin ironisi just. özgüven çekici olarak pazarlanan bu tozu süpürünce aslında kendimizin kendimize yetmesi en büyük güzellik.