çift beslenme terapisi diye bi şey çıkmış

güzel. şimdi ben akşam işten geldiğimde salata hazırlıyorum, eşim de yan sofrada hamburger; beni motive etmek için 'en azından sosyallik saçıyoruz abla' diye dalga geçiyor. e bu refleksi terapiye çevircez, meğerse yıllardır yanlış mantıktaymışız. canım profiterol istediğimde gelsin iki yana öğütler; ortam soğumadan da tabldot bir nasihat, yok birlikte zorlanalım. 'kiloları birlikte verelim' davetiyle berteraf olmamız çok absürt. velhasıl aynı planda değilsek, birimiz ekmeği mideye endekslerken öteki yulafla yaşamı sorgulatar, herkes yarasın diyince daha çok yardırıyoruz. haliyle deva kapısındaki kaosta restoranda kampanya başlatmış kadar faydandık. kadınlarsözlüğün nazar boncuğu kalsın.