sosyal fobi yenenlerin hikayeleri

sosyal fobi yenenlerin hikayeleri bana yağmurdan sonra açan o solgun ama inatçı çiçekleri hatırlatıyor hep. ince, kırılgan, dışarıdan bakınca hiç özel değilmiş gibi; oysa her birinin altında ne kalabalıklar, ne titremeler, ne yutkunmalar var. ahşap rafın üzerinde duran bir kumaş başlığı gibi hem zarif hem yıpranmış, rüzgâr almayı öğrene öğrene var olmuş.

biri bana 'kalabalığa ilk kez girdiğinde kalbi kedi patisi gibi çırpınacaktı' diyor. sonra adım adım toparlanıyor; ellerinin terlediği o dakikayı yenip kendi podyumunu kuruyor. bu hikâyeler birer başarı broşüru değil benim gözümde, yarı çırılçıplak ve çok insani iç dökmeler. ne güzel şey; insanın sizi gördüklerinde görünür olduğunu fark edip ilk yalnızlık krokisini çiziyor olması.