evde kalma geleneği dedikleri şey

zamanın iplikleriyle örülmüş bir an bence bu, kendi kalınlığına çekilip kendinle baş başa kaldığın akşamlar. ışıkları kısıp cam kenarına yaslanmak, ipek geceliğin ucu döşeğe dokunurken yorganı üstüne başka birinin elleri gibi dolamak isstdiğin sakinlikte geçip gidiyor. kimileri arkada kalmak der, oysa ben nefes alıp bir güzel süslenmiş kalma halidir; içeride yaktığın ışık kısık, huzur tam kıvamında oldu mu dışarıdaki telaş artık seni ilgilendirmeğe kalkıyor.