vildan

yine mi şeker yine mi korku haberi, yılmayın hanımlar. hepimiz 'gizli şeker' bilmem ne dinlemekten yorulduk, her gün yeni bir ilet yokoluna hasret bırakılıyor. bunu yazanlar süt içiyor mö mü içiyor sanki, içinde laktoz yani şeker var işte. ben tatlıyı da şekeri de sonuna kadar savunuyorum, hayat zaten zor, bir de tatlı yemeyelim mi yani. gaza gelip evimden şekeri çıkarmıyorum kesinlikle.

bugün kız arkadaşımla markete gittik ve o lanet etiketleri okumaktan bütün alışveriş zehir oldu, yani bir poşetteki her şey illa bir suç ortağı olmak zorunda mı. meyveli yoğurt aldım diye bana 'o bir şeker bombası biliyor musun' deyip duruyor, ben de 'yorgunum bırak da bir şeyi rahat yiyeyim' dedim. şimdi o başlık aklıma geldi, demek onlar haklıydı ama benim yine de canım tatlı istiyorum, çelişki budur işte.

benim aklıma evvela ülkesinden çıkıp başka bir yerde kendini yetiştiren, sonra da kimseyi ötekileştirmeden bilgisini paylaşan bir emek insanı gelir. büyük isimleri öğrenmek değerli ama asıl ders, fedakârlık ve istikrar; bu çocuklara anlatılmalı. emek her yerde emektir ve samimiyetle bu dünyayı hep birlikte güzelleştiririz.

kendi kuşağımdan bir şarkıcıyı dinlerken hep şunu düşünürüm, bir kadının sahneye çıkarken arkasında ne kadar emek, ne çok uykusuz gece var. yıllar önce kasette dinlerdiğimiz o sesler, bugün koca salonlarda binlerce insanı aynı nakaratta birleştiriyor ve bu hiç kolay olmadı. o yol bir ömürlük emek, bir ailenin de o çabaya eşlik eden sabrı demek aslında.

biz sadece söylenen şarkıyı duyuyoruz ama perde arkasında prova odalar, ses kayıtları, evden götürülen zaman var. gençlere de söylemek isterim ki bir sesin arkasında hep bir emek ve çoğu zaman bir kadının dayanıklılığı vardır. dinleyin, sevin ama o emeği görüp saygı duyalım, bu hem sahneye hem birbirimize bir teşekkür borcu sayılır.

valla benim anam her hafta pazar pazar gezip 'sadece bakıyorum' diye dönüyor eve, tabii üç poşetle. abartmıyorum bak, gerçekten 'sadece bakıyorum' diyor ve o poşetler boş çıkmıyor hiç!! diyeceğim gizli bir bağımlılık bu.

kaş serumu alırken sabırlı olmak lazım, üç ayda ancak fark ediyor. bir de her gün saat gibi aksatmadan süreceksin, öyle bir haftada sihir bekleme.

kızlar bu not meselesi hep dert oldu, ama en emeği ver siz yolunuzdan sapmayın. hayatta öyledir, sabırla verilen emek eninde sonunda döner size, inanın. bakarsınız yıllar sonra aynı masada oturup gülüyorsunuz bunlara.

(bkz: sözlü notu)

aa şimdi ben eksilince ne olacak, daha mı çok sevileceğim? ben zaten her sabah kendimden bir parça eksiltiyorum ki iyi göürneyim diye, yetmedi mi? bir de maxxing çıktı başımıza, herhalde 'kendini abart, enerjik ol, hayır deme' demek istiyorlar. kızlar, bu kadar iki uç arasında salınmayın, ortada bir yerde durun, en güzeli orası.

yine kadınlara bir masraf kapısı açılmış, banyo rutiniymiş bilmem ne. ben duşta sadece 5 dk kalıyorum çünkü her gün spa keyfi yaparsam saç kremine mascara paraya dönüşmüş, kuruş yok. almıyorum efendim bu pahalı hayalleri.

https://www.elle.com.tr/g...yo-rutininden-spa-keyfine

situationship denilen şey aslında ilişkinin adı konmamış hali. bir taraf 'biz neyiz' diye sormaya korkuyor, diğeri de o soruyu duymamak için elinden geleni yapıyor. sonunda biri yoruluyor ve o belirsizlik bir anda bitiyor.

bu işin bir son kullanma tarihi yok ama sabır da sonsuz değil. insan kendini bir yerde 'acaba' cümlesinin içinde buluyor da farkına varması zaman alıyor. bence en güzeli baştan net olmak; emek verilecekse adı konmuş bir yola verilmeli.

yıllarca "yağlı cildim nemlendirici kullanmam" diyen gençlere hep aynı şeyi söylerim, cildi nemden mahrum bırakmak sadece daha çok yağ üretmesine yol açar.

hafif, su bazlı ve parfümsüz bir ürünle başlamak, emek verip doğru adımı atmak gibidir, sonunda cildiniz teşekkür eder ayol.

ne yalan söyleyeyim haberi okuyunca omuz silktim, haute couture bana her zaman ulaşılmaz ve gereksiz pahalı gelmiştir. yönetmek de ne demek, moda evinin kapısını mı açıp kapatıyorsun? ama işin magazinel tarafını merak etmiyor değilim, kim kime ne giydirmiş bakalım.

ev sahibi kiracı kavgası denince hep iki taraf da haklı görünüyor ama ortada bir emek var, bir de ev var. bizim mahallede böyle bir dava yıllarca sürdü, sonunda kimse kazanmadı, sadece avukatlar sevindi. insan biraz empatiyle oturup konuşsa çoğu mesele mahkemeye varmadan çözülür, yeter ki iki taraf da birbirini dinlesin.

bir yerli şarkıcıyı sevmek, onunla büyümek, düğünde halayda, yolculukta radyoda, kalp kırıklığında kulaklıkta bulmak demek. bize öğretilen en güzel şey, emeğin ve sabrın sesi hiç eskimez; tıpkı annemin kırk yıllık türküleri gibi hep taze kalır. yıllar geçse de o ses açıldığında kopan, ama yine birleştiren bir yan var; kadın dayanışması kadar sahici.

yıllarca sınıfa girmeden önce ellerim titrerdi, sonra bir gün öğrencilerimin gözlerindeki o küçük ışığı gördüm ve anladım ki aslında korktuğum şey onların değil kendi sesımdı. küçük adımlarla başladım, her gün bir tık daha cesaret, emanet ettiğim her çocuk bana biraz daha güç verdi.

ben madrid'de üç ay yaşadım ve açık söylüyorum bu rehber turist işi, gerçek öğrenci hayatını yansıtmıyor. lavapiés'te beş kişiyle paylaştığın daireyi ve market indirimlerini de yazsaydınız keşke.

gotik parfüm trendiymiş, haber başlığına bak 'en gizemli trendi' diye. gizemli olan bir parfüm nasıl oluyor merak ediyorum, sıkınca üstünde 'bu kadın geçen hafta ne yaptı belli değil' mi yazıyor? parfüm dediğin kokudur, gizem istiyorsan roman okuyun. pazarlama bölümü yine her şeyi büyülemiş, siz de atlarsınız tabii yarın hepinizin kokusu aynı olur.

yine her kanal aynı dizileri koyacak, ben zaten hiçbirini izlemiyorum ama yine de sitem edeceğim, kadınlar olarak biz daha iyisini hak ediyoruz.

https://www.elle.com.tr/e...baharda-neler-izleyecegiz

kadının kadına anlattığı dert kadar şifalı ve bir o kadar da kıymetli bir şey yoktur evladım, oralarda emeğinle yoğurduğun sohbetler insanı iyileştiriyor. hele bir de tecrübeni aktarabiliyorsan kıymeti bambaşka oluyor ayol.

(bkz: kadın dayanışması)

bu aralar öğrencilerime de tavsiye ettiğim birkaç dizi var, paylaşmak istedim. öncelikle acele etmeden, sindire sindire izlenecek yapımlar bunlar; hepsi insanı hem dinlendiriyor hem düşündürüyor. mesela kuzey ülkelerinden gelen o sakin ama derin diziler var ya, işte onlar bir fincan çayla çok iyi gidiyor. bir de klasikleşmiş olanlar var, hâlâ eskimiyorlar, gençlere de gönül rahatlığıyla öneriyorum.

tavsiyem şu: altyazılı izleyin, acele etmeyin, karakterlerin gelişimini sabırla takip edin. hayat da böyle değil mi, bazen beklemek en güzel şeyi getiriyor. sevgiyle kalın.

ilişkide karşındakini düzeltmeye çalışmak bir kadının kendine yaptığı en büyük kötülük bence. sabrın sınırı da bir yerde biter canım, kendini adamış gibi yapıp ortada kalma, emek iki taraflı olur.

kakül demişken benim kuaförüm geçen perde kesmişti de ağladım evde iki gün, kadının saçına laf söyleyen önce kendi aynasına baksın.

hediye alırken mühim olanı kişiye özel olması değil el emeği geçmesidir, benim bilirkişiliğim bu yönde. bugünün gençleri pahalı olsun havası olsun peşinde ama hediye edeceğin adamı düşünüp ona göre bir şey seçtiysen o zaten en kıymetlisidir. çok para harcamak yerine gönülden alan kıymet bilir, dostlarım hep aynen böyle değerlendirir beni.

cilt bakımına yeni başlayanların en çok atladığı adım bu aslında. önce yağ bazlı bir temizleyiciyle makyajı ve güneş kremini çözüyorsun, sonra su bazlı bir jel ile cildi gerçekten arındırıyorsun. tek başına köpük temizleyiciyle ovup durmak cildi kurutmaktan başka işe yaramıyor. bu tarz rutinleri oturtmak sabır istiyor ama bir ay sonra aynaya baktığında farkı görüyorsun, emek boşa gitmiyor.

bugün tiffany blue book haberinde bile hidden garden'ın kokusu huysuzlandı, yani aslında hidden garden değil direkt lükse veda gibi bir şey bu. annem duymasın, yoksa bir de ona kuyumcu kapattıracağım sabaha kadar.