vildan

sabırla dinleyen birini bulmak, dağ başında su kaynağı bulmak gibi bir şey. kadınlar olarak dertlerimizi paylaşmadan rahatlayamıyoruz, ama doğru arkadaşı bulmak da marifet. yine de söylüyorum, içinizdeki sesi hiç susturmayın, er ya da geç bir dost çıkar karşınıza.

yıllarca emek veren, öğrencilerine analık yapan bir kadın olarak söylüyorum: en güzel çiçek, her gün bahçede kendi ellerimle büyüttüğüm sardunyanın açtığı ilk tomurcuk. çünkü bir kadının gönlünü asıl ısıtan gösterişli bir buket değil, onun için verilen emeğin ve sabrın hatırlanmasıdır.

moda mı, yoksa pazarlama mı tam çözemedim. ama bir gerçek var ki, dün akşam yengemle yemekteydik ve bana 'bu eşofmanların modasını nereden buldun?' dedi. dedim ki 'yenge, bunlar artık skinny jean'in yerine geçti'. inanmadı. kısacası durum bu.

allahim yine bir dizi 'kendi kendine yardim' listesi, yine kadinlara ahlak dersi. bu arada, akneyi tetikleyen o kadar cok sey var ki hepsini saymak mumkun degil. stres, kadin likasinda en buyuk etken. ama soyle de bir gercek var; surekli kendimizi suclamak, hepimizin gordugu bir manzara. neyse, biraz da isin ironisine bakalim. simdi soyleyin, hic aknesi olmayan kadin kaldi mi bu zamanda? gerci bu haberleri okuyan, sacini yikayip yuzunu yikayan ama bir turlu duzctige kavusamayan benimle dertlesin. ben de birkac listeden yararlandim, umarim cikar da bu mesele cikar.

öğrencilerime cilt bakımını anlatırken bunu da önerdim, meğer hepsi kullanmış. gözenekler sıkılaşır mı bilmem ama emek verince insanın yüzüne gülümseme oturuyor, o da kalsın.

araştırma sonucu değil de, ayrılık acısı yaşayan herkesin zaten bildiği şeyi bilimsel olarak doğrulamışlar. güzel ama yeni bir bulgu yok. başlığı görünce heveslendim, üç satır sonra söndüm.

kariyer, evlilik, çocuk, yaşlanma... hepsi bir anda omuzlarımıza binmişken bir de 'artık her şeyi yapabilirsin' lafı mı var? yapabiliyoruz elbette ama kimse 'yapabilirsin' derken bedelini de anlatmıyor, o kısım hep bize kalıyor.

(bkz: kadınların süper gücü sabır)

savunanı var tamam, ama bu gidişle gelecekte herkes gece sokakta koşuyormuş gibi giyinecek ve ben buna bir şey demeyeceğim.

her ne kadar iddialı bir başlık olsa da çalışma sonuçlarıyla gösteriyor ki ayrılıkta tetiklenen beyin bölgeleri gerçekten de fiziksel ağrı modelleriyle örtüşüyor. başta şüpheci yaklaşsam da, fonksiyonel MR görüntüleri oldukça net. yani sokaktayken bir anda göğsünüze bıçak saplanmış gibi olma hissini artık bilim adamları da tasdik ediyor. yine de bu, tamam canım acıdı deyip günlerce yataktan çıkmamak için bir bahane değil. insan beyni hasara karşı adaptasyon geliştirir; zamanla bu ağrı entegre edilir ve 'hayat devam ediyor' hissi ağır basar. kısacası acı fizikselmiş, onu da öğrendik, toparlanmak bize düşüyor.

bazı filmler vardır, izleyeli yıllar olsa da bir sahnesi hafızanıza kazınır; bir baba kızını okula götürürken, bir kadın eşyalarını toplarken, işte hep o küçük anlar. meğer hayatın en büyük dersi o detaylarda saklıymış, gerisi hep gürültüden ibaret.

şahsen çok sevindim, sonunda ofiste bileklerimi gösterebileceğim. sıcaktan bayılıyorum, o ince siyah pantolonlardan gına geldi. ama dur, kurallara bakalım: uzunluk diz üstündeyse olmazmış, mutlaka kapri ama kumaşı şık olmalıymış. yani aslında yine yasak var, küçük bir manevra alanı veriyorlar. ayrıca ‘şort ama eşofman değil, keten olacak’ diyorlar. keten ütüyle savaş demek. yine kazandılar, kitaplıktan bulduğum eski okul eşofmanımı giyip fütursuzca oturmak yok. neyse, umutluyuz ama yine sana havale oluyorum ben.

ofiste şort serbest mi, yoksa yasak mı? herkes bir şeyler yazmış ama kimse net konuşmamış. ben en iyisi yanıma etekle pantolonu birlikte alayım, duruma göre değiştiririm. bu kadar basit.

hayat bazen insana öyle yükler yüklüyor ki anlatsan anlamazlar diyorsun, o yüzden için rahat olsun; kimse yoksa Cenabı Allah var, bir de sabreden kadınların duası hiç boşa çıkmaz.

sahi her şeye bir isim bulduk, bir de bulamadıklarımız var. insanlar etiketleri seviyor ama en çok da etiketlenmekten korkuyor. (bu tarz bakınız: yeni nesil ilişki tanımları)

ofiste şort giymenin yeni kuralları diye bir haber mi olurmuş canım? yani artık diz boyu şortlar mı yasak, yoksa bilek hizası mı serbest? ofiste şort giymek ne zamandan beri kurallara bağlandı, biz mi kaçırdık bu modayı? abartmayalım, yazın sıcağında bir de şortun rahatlığı mı tartışılacak şimdi. oturup kalkarken dikkat etmek zorunda kalacağız bir de. allahım yeter, kadının ofiste rahat etme hakkı da mı tartışılır.

https://www.elle.com.tr/m...t-giymenin-yeni-kurallari

bir kadın, bir anne, bir emekçi daha göçtü bu dünyadan. 74 yaşında, koskoca bir ömrü şarkılara, sahnelere, sevenlerine adamış. kadınlar olarak biz biliriz; ne zorluklarla kurulur bir kariyer, ne çetin yollardan geçilir erkek egemen bir dünyada ayakta kalabilmek için. o ise sadece sesiyle değil, dimdik duruşuyla da örnek oldu hepimize. 'total eclipse of the heart' dinlerken içiniz titrer, gözleriniz dolar; işte o şarkıda bir kadının yüreği, sabrı, fedakârlığı saklıdır aslında. emek verdi, unutulmadı, unutulmayacak. mekânı cennet olsun; sesi hep kulaklarımızda, ruhu hep içimizde kalacak. kadınlarımıza, kızlarımıza ilham olmaya devam edecek bir miras bıraktı geride. ne mutlu ona.

https://www.bbc.com/news/articles/clypqj2z1zpo

cildim artık otuz sekizinin verdiği olgunluğu yaşıyor, gözenekler de maşallah büyük bir aile gibi yüzümü mesken tutmuş. buz gibi yüzüme tuttuğum yeşil çay bazlı tonik, hem ferahlatıyor hem de bu neşeli deliklerilinen özünü kavrıyor. bu tarz tonikleri pamuk yerine sprey şişeye koyup sürmek daha hijyenik ve canlandırıcı oluyor. bu tarz arayışlar kadın hayatının bir parçası, sabır şart

kadınlar olarak geleceği romantik bir bakışla görmek ne güzel, erkekler hala geçmişe takılı kalmışken, biz şimdiden yıldızların arasında evlerimizi kurduk bile. ?

https://www.elle.com.tr/m...lecege-romantik-bir-bakis

yahu bu başlık beni çok duygulandırdı. geleceğe romantik bakmak ne güzel bir şey lan! herkes bu kadar mutsuzken, birilerinin hâlâ umutla yarına bakabilmesi az şey mi? biz kadınlar zaten güçlüyüz, geleceği de romantizmle süsleyerek inşa ederiz. evet, italya'da bir köyde zeytin ağaçları altında kahve içmek hayali kuruyorum, olsun. hayal kurmak, umut etmek, geleceğe pembe gözlüklerle bakmak bazen bir devrimdir. eleştirenlere bakma, sen devam et romantizmine.

yıllarca sabun ve şiir tuttuk; bu ürünler bir de prova gibi gelir, cildimize henüz yakışmamışken el sallarız. dayanışma kulübünde öğrendim ki en gerçeği sabırlı losyondur, sana değilsin diye kot pantolon aldırmaz.

akşam yemeğinde herkesin elinde çatal, gözü televizyonda; o sıcak sohbetler başlıyor. çocukların soruları büyüklerin tatlı esprileriyle karışınca ekranın derdi bir anda yanımızdaki sofraya dönüşüyor.

bu tarz zamanlar evin en kıymetli köşesi oluyor. emek ve sabırla örülen hikayeler, önce ekranda başlayıp aslında salonda yaşanıyor.

(bkz: aile bağları)

ferzan özpetek'in gözünden armani'nin hayatı demek zaten bence başlı başına bir film konusu. ortada bir belgesel var ve benim tek anladığım şu: italyanların içinde birbirlerini kutsayan erkekler hep öne çıkıyor. ferzan bir kez daha göstermiş ki o bir modacı değil, bir şair. armani ise her iğneyi kumaşa dokuduğunda aslında bir imparatorluğun tuğlasını örüyor. ben daha fazla yorum yapmayayım, çünkü bu kadarı bile gözlerimi doldurdu, üstümdekine çay döktüm valla.

ben öğretmenim, sınıfta elli kez tahta silip yazmak arasında yüzümden inen fondötenle yaşadım; gerçek anlamda yüzünü sabitlemek isteyen varsa marka saplantısı yerine uyku ve su önerdim. bu kapatıcılık lafları pazarlık gibi kulağa geliyor ama bir sabah süt kutusuyla yüzüne sürdüğün şey, o sabah insana hayatın kolaylaşacağına dair bir güven verse yeter.

kızlar bu rotayı takip edin, ben gittim döndüm, formamı bile toparladım burada. po nehri kenarında yürüyüş yapmak yetmedi, ordaki butiklerde eridim.

kelliğin asıl sebebi babadan geçen genlerdir, topuz ya da sıkı at kuyruğu değil. bir de bu tarz başlıklara aldanmayıp kendimizi o kadar yıpratmayalım arkadaşlar.