o kadar para döküp aldığımız, şişesi bile benden havalı duran yüksek fiyatlı markalar maalesef cildimi bebek poposu yapmadı kızlar. suratımdaki o deliklere harcadığım parayla küçük bir ege kasabası satın alırdım, hala şantiyeye dönmüş suratımla aynada bakışıyoruz.

neyse ki sonunda asitli masitli o meşhur kırmızı şişeyi denedim de biraz insan içine çıkacak kıvama geldim. cildim resmen alev attı ama sabahına o portakal kabuğu görünümü biraz olsun blurlanmıştı, yoksa fondöten bile o çukurlara dolup harita gibi duruyor, bu çile bülbülüm çilesi resmen.

wanda'nın o toksik pençesinden kurtulup bana gelse yemin ederim cildine renk, yüzüne nur gelirdi. adamdaki şu sabrın ve sadakatin onda biri benim eski sevgilimde olsa şu an ikinci çocuğumuza hamileydim.

adam eve gelip pijamasını giydiği an tüm cazibesi bitiyor, sanki nikahta keramet değil de lanet varmış gibi yemin ederim. flört ederken dağları delen herif şimdi çay doldurmaya üşeniyor, ben de salonda dekor niyetine oturuyorum. hayal ettiğim romantizm bu değildi, bildiğin açık cezaevi simülasyonu yaşıyoruz resmen.

ilk haftadan evlilik hayalleri kurdurtan, sabah akşam sanki dünyada sizden başka kadın kalmamış gibi davranan o toksik tiplerin uyguladığı duygusal tacizdir aslında. adam öyle bir gelir ki hayatınıza, beyaz atlı prensin navigasyonu bozulmuş da sizin kapıya düşmüş sanırsınız. hediyeler, iltifatlar havada uçuşur, siz de sazan gibi bu peri masalına inanırsınız.

ama o maske düşünce altından çıkan o ilgisiz, kaba saba herifi görünce şok olursunuz tabi. sizi tavlayana kadar oscarlık performans sergileyen bu adamların pili bitince geriye sadece hayal kırıklığı ve boşa geçen zaman kalıyor. yemeyin bunları, gerçek aşk öyle aceleci değil, sindire sindire gelir.

buz başlık dedikleri şeyin aslında cehennem ateşiyle harlanan bir ütü olduğuna yemin edebilirim ama ispatlayamam. seanstan sonra pürüzsüz bacak yerine nar gibi kızarmış derimle eve dönerken verdiğim paraya mı yanayım çektiğim acıya mı bilemiyorum.

adamın evdeki varlığı bile o kadar ağır gelmeye başlıyor ki sanki sırtında çimento çuvalıyla geziyorsun bütün gün.

hele o 'kumanda nerede' diye soruşu yok mu, tırnaklarınla yüzünü parçalamamak için zor tutuyorsun kendini.

kullandıktan sonra duşakabini buz pistine, beni de zoraki artistik patinajcıya çeviren garip ürün. hani vaadi zaman kazandırmak falan ya, duştan çıktıktan sonra o yağlı tabakayı fayanslardan kazımak için harcadığım eforla üç posta hamur yoğururdum herhalde.

hayır bir de durulan durulan gitmiyor vücuttan, sanki üzerine yapışan o kaygan hisle sonsuza kadar yaşaman gerekiyormuş gibi bir darlaması var. yumuşacık cilt uğruna banyoda düşüp kafayı gözü yarmak isteyen adrenalin tutkunu kız kardeşlerime tavsiye ederim.

annelerin tinderı resmen, tek farkı eşleşmeyi kısır yerken yapıyorlar. o kadar süslenip kahve taşıdıktan sonra karşında göbekli birini görünce gelen o ağlama isteğini nereye kusuyoruz kızlar.

eskiden starbucks'ta ismimi söylerken bile kalbim ağzımda atıyordu, baristayla göz teması kurmamak için tezgahın tozunu inceliyordum resmen. o kadar kasıyordum ki kendimi, sanırsın atomu parçalayacağım alt tarafı bir latte alıp köşeme çekileceğim.

sonra bir gün dank etti, millet kendi derdinden burnunun ucunu görmüyor ki benim kıpkırmızı olan suratıma baksın. rezil olma korkusunu bir kenara bıraktım, şimdi kasiyerle havadan sudan konuşup arkamdaki milleti sırada bekletiyorum, özgüven patlaması yaşadım resmen tutamıyorum kendimi.

kızlar bu kızın enerjisine bayılıyorum ama o saç rengini o kadar terleyip nasıl koruyor çıldıracağım. ben boyatsam iki yıkamada soğan kabuğuna döner, kız maçta smaç basarken bile parlıyor resmen pes yani. hırsı falan tamam güzel de o kadar zıplayıp saçı bozulmamak nedir, kuaförünü acil bulmamız lazım.

o kadar keseledim ki yakında derim incelip kemiklerim görünecek sandım ama nafile, lazer harici hepsi koca bir yalan. üç kuruş fazla olsun gidin lazere kökten çözün, yoksa ömür boyu bacaklarınızda harita metod defteri gibi desenlerle gezersiniz ortalıkta.

o kadar influencer övdü diye gaza gelip aldım, banyoya girmeden aşağıdan yukarı hart hurt giriştim bacaklara. resmen ölü deriler havada uçuşurken odayı toz bulutu kapladı sandım, derim pancar gibi kızarınca durabildim ancak. selülit melülit kalır mı bu işkenceye bilmem ama resmen yılan gibi deri değiştirdim, yumuşacık oldu her yerim.

kızlar en temiz yöntem o paçozun bütün hediyelerini yakıp küllerini balkondan savurmaktır. zaten o arınma enerjisiyle ertesi gün küt diye hayatının aşkı karşına çıkıyor, tecrübeyle sabit.

yemin ediyorum bu şehir beni yaşlandırıyor kızlar, dur kalk yapmaktan debriyaj bacağımla vücut geliştiren badici kası yaptım resmen. az önce aynaya bakayım dedim, stresten suratımda çıkan sivilceye navigasyon açsam üçüncü köprüden bağlanır. yan şeritteki adam da süzüp duruyor, bilse ki az sonra sinir krizim gelince arabayı üstüne süreceğim, kaçacak delik arar.

o kadar parayı minicik bir şişeye bayıldıktan sonra her sabah aynaya yapışıp kaşları saymak tam bir delilik belirtisi. sonuçta çıkan üç tel tüy için bu kadar tantanaya ve yapış yapış yatmaya değer mi gerçekten emin değilim.

matlaştırıcı vaadiyle kandırılıp aldığım kremi sürdükten yarım saat sonra suratım yeni cilalanmış bowling topu gibi parlamaya başlıyor. o kadar parayı yüzümdeki bu yağı besleyip büyütmek için vermedim herhalde, sinirden delireceğim.

ay şekerim hiç sorma, yine o lanet his bastırınca direkt kendimi buzdolabının önüne attım. elimde koca bir kase dondurma ve fonda çalan damar şarkılarla resmen kendi kendime tribe giriyorum şu an. kedim bile yüzüme acıyarak bakıyor, vallahi bu erkek milletinden çektiğimiz nedir bizim ya.

ay bunlar hep böyle anacım, nefes almayı bile lütuf sayan evlerden ırak tipler işte.

valla içine öküz kaçmış bunların, yont yont bitmiyor ömrümüzü çürüttüler.

ikinci buluşmada ruh eşimsin diye ağlayıp üçüncü gün ortadan kaybolan o toksik erkeğin en sinsi taktiğidir. kanmayın aşklarım o çiçekler böcekler hep manipülasyon, direkt engelleyin geçin.

bu başlık altında yazılanları okuyup gaza gelmeyin kızlar, o yüzlerce lira bayıldığınız yüksek moda markalarının maskaraları bildiğiniz örümcek bacağı efekti yapıyor. kirpikleri tek tek ayıracağız derken resmen mikrocerrahi uzmanına dönüştüm ayna karşısında. gidin o bilindik drugstore markanın pembe şişelisini alın, kalan parayla da bir kahve içip kendinize gelin zira aradaki farkı sadece cüzdanınız anlıyor.

ayol bu neyin hırsıdır, neyin savaşıdır anlamadığım kozmetik ürünleridir. sürüyorsun suratına, cildindeki o sivilce izi falan geçtim, direkt karakterin siliniyor, yüz hatların kayboluyor. hani fondöten değil mübarek dış cephe kaplaması yapmışlar, güleyim desen suratındaki katman çatırdıyor, resmen mimik yapma yasağı getiriyor insana.

zaten o kadar yoğun ki akşam eve gelince yüzünden kazımak için ispatula lazım olan makyaj kategorisine girer bunlar net. hani pürüzsüz görüneyim derken bildiğin plastik mankene dönüyoruz, nefes alamayan gözeneklerim içeride eylem yapıyor. cildim azıcık kusurlu kalsın ama en azından canlı görünsün be kardeşim, ruhumuzu teslim ettik porselen cilt uğruna.

bu işin piri olarak söylüyorum, eğer acı eşiğiniz düşükse ve güneş kremi sürmeyi unutacak kadar sorumsuzsanız o asidi yavaşça yere bırakın tatlım. yüzde yirmi beşlik asidi suratına boca edip sonra yüzüm yandı diye ağlayanları görünce fenalık basıyor, ben yıllardır yapıyorum ve suratım cam gibi parlıyor ama bedeli var. o surat cayır cayır yanacak, deri değiştiren yılan gibi pul pul döküleceksiniz ki alttan gelen o taze bebeksi dokuya kavuşasınız.

öyle sürüp hemen podyuma çıkmak yok, bir hafta evde zombi gibi gezeceksiniz, aynaya bakmaya korkacaksınız ama o kabuklar düşünce gelen o ışıltı paha biçilemez. güzellik acıdır ilkesini benimsememiş olanlar gidip salatalık kabuğu koysun suratına, bizim gibi kimya severlerin işine karışmasın.

aman tanrım, hayatımda izlediğim en estetik, en ruhumu darlayan ama bir o kadar da beni benden alan sanat eseri olabilir. hani bazı filmler vardır ya, sırf renk paleti için bile izlenir, heh işte bu o. yönetmen ablamız kamerayı alıp resmen şiir yazmış, erkek yönetmenlerin asla anlayamayacağı ve beceremeyeceği o female gaze olayını iliklerimize kadar işletmiş. yemin ederim iki saat boyunca sadece kadınların birbirine bakışını izlemekten gözlerim kurudu ama değdi mi? sonuna kadar değdi.

filmin her karesini durdurup yağlı boya tablo diye salonun baş köşesine asmak istiyorum, abartmıyorum ciddiyim. aşkın o yakıcı, o yok edici gücünü o kadar naif anlatmış ki, izlerken yan koltuktaki heriften tiksinip 'sen de sevda nedir bilir misin be' diye iç geçirdim. hele o son sahne yok mu, vivaldi çaldığı an benim için hayat durdu, gözyaşım pıt. gidin izleyin, ruhunuz biraz sanat görsün, biraz alev alev yanmak neymiş öğrensin bacılarım.
(bkz: celine sciamma)

panoptikon hapishanesinin anadolu şubesi olan, cia ajanlarının bile yanında stajyer görümce statüsünde kaldığı o görünmez tarikat. sırf komşu teyze radarına yakalanmamak için ideal gelin rolünü oskar'lık performansla oynamaktan ciğerimiz soldu resmen. bu örgütü hafife alıp kendi hayatını yaşamaya kalkanın vay haline kızlar, aman diyeyim.

(bkz: hayatı başkaları için yaşamak)

kızlar sakın ola bu basit numarayı yemeyin, tamamen breadcrumbing denilen o sinsi manipülasyon taktiğini uyguluyor şu an size haspam. amacı barışmak falan değil sadece boşta kalıp kalmadığınızı kontrol edip o sönük egosunu şişirmek, yoklama çekiyor aklınca. o bildirimi gördüğünüz an telefonunuzu yavaşça yere bırakıp bir detoks suyu için ve sakın etkileşim vermeyin.

(bkz: toksik ilişkiden kurtulma yolları)