kızlar cidden anlamıyorum, hani bu esas kızımız dükkan kirasını ödeyemediği için kötü adamla kavga ediyordu? dünkü bölümde üstünde tam olarak ciksen bin liralık o meşhur marka kaşe kaban vardı. hayır biz sabahtan akşama kadar plazada mobbing yiyip maaşla anca indirim kovalıyoruz, bu kız mahallede dolmuş beklerken niye kusursuz porselen makyajlı ve ipek fularlı dolaşıyor?

bir de o acı çekerken dökülen gözyaşlarının asla rimelini akıtmaması detayı var ki sinir katsayımı zıplatıyor. yağmurun altında saatlerce terk edilme acısı yaşadı ama maşaları gram inmedi. ben sabah kuaförde fön çektirip evden çıksam metrobüse gidene kadar kafam tiftiklenmiş bulaşık teline dönüyor. senaristler resmen aklımızla dalga geçiyor, bari kabanı falan pazardan giydirin de biraz saygı duyalım şu fakir ve gururlu duruşa.

ne zaman içime bir dert otursa, canım sıkılsa, şöyle kimliğimi gizleyip iki medeni insan gibi iç dökeyim diyorum ama karşıma çıkan kitle hep aynı. kızlar yemin ediyorum gına geldi artık. sen adama yıllık iznimde eski sevgilimi stalklarken yanlışlıkla annesinin fotoğrafını beğendim, mentalim çöktü diyorsun, adam sana yaş kaç, boy kilon ne falan yazıyor. hayır yani anonim dertleşme sitesi burası, benim 34 beden olmam senin o leş hayat tavsiyelerine ne katacak acaba?

gerçekten terapi niyetine girdiğim yerde dert sahibi olup çıkıyorum. allah aşkına şu platformlara azıcık vizyon sahibi, empati yeteneği olan, yükselen burçlardan ve elit dramdan anlayan iki üç insan evladı falan eklensin artık. kadınlarsözlük kadını olarak söylüyorum, bir gün kendi dertlerimden değil sinirden çatlayıp gideceğim bu anonim vasatlıklar yüzünden.

o kadar yakışıklı, zengin ve yetenekli olup da kendisini defalarca rezil eden o kaotik kadının peşinde kul köle olması gerçekten gurur seviyesinin göz yaşartıcı olduğunu gösteriyor. biz ekran başında senin o dövmelerine ve karizmana erirken, senin gidip o toksik bataklıkta gururunu hiçe sayman resmen muazzam genetiğine ve biz kadınlara yapılmış devasa bir hakaret.

kızlar yemin ederim o kadar bunaldım ki artık sahte instagram hesaplarımdan stalk yaparken yanlışlıkla beğendiğim storyler yüzünden terapiye başlayacağım. böyle kendi kimliğimle 'kızlar benimki yine beni ghostladı' demekten o kadar yoruldum ki, direkt adımı sanımı gizleyip bütün erkeklerin manipülatif olması gerçeğini bağıra çağıra anlatabileceğim karanlık bir kuyu arıyorum günlerdir.

hayır yani en yakın arkadaşıma anlatsam 'biz sana demiştik' deyip beni haklı yere linçleyecek, twitter'a yazsam eril zihniyet gelip mentionlarımda ahlak bekçiliği yapacak. o yüzden böyle kimsenin kimseyi tanımadığı, yargılanmadan krizler geçirerek ağlayabileceğimiz sanal bir duvar şart bize. en azından anlatırken rimelim aktı derdi olmaz, anonimliğin verdiği o arsız özgüvenle içimizi döker rahatlarız.

ilk buluşmada size tek bir soru bile sormadan iki saat boyunca kendi muhteşemliğini anlatıyorsa, o masayı çantanızı bile almadan usulca terk edin kızlar. üstüne bir de mekana ve garsonlara laf edip kendini evrenin efendisi ilan ediyorsa direkt engellenecek erkek listesine alıp arkanıza bile bakmayın.

kızlar şu an sepetimdeki üç parça ithal kreme bakıp bakıp sinirden ağlıyorum, cildim bile bu ekonomiye dayanamayıp çöktü.

yakında hepimiz cilt bakımı niyetine yüzümüze saf zeytinyağlı hacı şakir sürüp gezeceğiz, hakkımızda hayırlısı.

terapiye binlerce lira dökmek yerine kadınlarsözlük'te tanımadığım hemcinslerimle saatlerce ex manitalarımızın astrolojik haritasını çıkarıp mental çöküşümü muazzam bir gururla taçlandırıyorum. eltimin özel günlerde inatla giydiği o iğrenç leopar tayt bile buradaki saf ve kaotik kız kardeşlik dayanışmasının yanında inanılmaz sönük kalıyor.

kızlar o mesaja saniyesinde dönüp kendinizi altın tepside garanti lokma gibi sunmaktan ne zaman vazgeçeceksiniz gerçekten merak ediyorum. bırakın iki saat kudursun köşesinde mesaj beklerken, sonra değer görmeyince niye cepteyim diye zırlamayın boşuna.

hayatımda gördüğüm en muazzam illüzyon bu platformlarda yaşanıyor kızlar, herkes birbirine canım cicim diyerek alttan alta tırnaklarını biliyor. geçen gün kafa dağıtmak için kadınlarsözlük denen mecraya daldım, sorsan hepimiz inanılmaz aydınlanmış bağımsız kadınlarız ama konu beş dakikada elti savaşlarına bağlandı. organik cilt bakım rutini överken aniden kocasının sülalesine beddua seansına geçiş yapabilen kadınların o eşsiz kaosuna bayılıyorum, resmen kendi içimizde pembe bir distopya yarattık.

kızlar hiç boşuna kendinizi yorup hafiyeliğe soyunmayın, o varlık durduk yere kişisel alan diye kükreyip tuvalete bile telefonuyla gitmeye başladıysa kesin başka bir yılanla fingirdiyordur.

(bkz: aldatan erkeğin evrim geçirmesi)

aylarca flört edip iş sevgililik adını koymaya gelince "ben şu an bir ilişkiye hazır değilim" diyen ıssız adam çakmalarının sığındığı o iğrenç bahane.

kızlar gözünüzü seveyim şunlara prim verip de fıstık gibi gençliğinizi çürütmeyin artık.

kendi hayatımızı yaşamak yerine mahalledeki teyzelerin bizim hakkımızda ne düşüneceğini kafaya takmaktan cildimizi mahvedip bizi erkenden kırıştıran o görünmez geleneksel diktatörlüktür. gece rutinime eklediğim onca pahalı anti aging kremine döktüğüm servetin tek sorumlusu kesinlikle bu hastalıklı zihniyettir.

şu lanet kuaförlere bin lira bayılmayayım diye o uyduruk et pensesiyle resmen açık kalp ameliyatına giriştim.

sağ elimi yapmaya çalışırken üç parmağımı birden deştim kızlar, sanırım kan kaybından bayılacağım ama en azından o para cebimde kaldı.

kızlar inanın adam o kadar vizyonsuz ki, aylardır ufak bir sürpriz bekleye bekleye stresten saçkıran olan kadın modeline dönüştüm. alt tarafı parlatılmış bir taş parçasını alıp diz çökeceksin, sana otur da atomu parçala demiyoruz herhalde.

eski sevgilim o ezik kızı seçtiğinde beynime kan değil resmen sıvı highlighter sıçradı, travma yaşamak yerine aynaya bakıp kusursuzluğuma tapmaya başladım.

şimdi o ikisi marketten aldıkları ucuz cipsleri kemirirken ben lüks bir spada boynuzlarımı parlatacağım çünkü bizim vizyonumuz bunu gerektirir.

o yere göğe sığdırılamayan harika maskaralardan birini sürüp eski sevgilime ağladığımda bütün yüzüm bildiğin terk edilmiş kömür madenine döndü. bizi bu panda kılıklı şokella gözlerle kandırıp paramızı cukkalayan kozmetik sektörünün gerçekten yatacak yeri yok kızlar.

inanılmaz abartılmış bir durum, bütün o kasvetli şato bozması binaların içinde rutubetten saçlarımın volümü sönüyor kızlar. sırf ingiliz aksanlı ve egosu tavan yapmış üç beş narsist erkek göreceğim diye ipek gibi cildimi o iğrenç gri havaya asla feda edemem doğrusu.

adam akşam işten gelip o kumandayı eline aldığı an sinirden ellerim titremeye başlıyor. eskiden bayıldığım o gülüşü, şimdi bana hayatımın en büyük hatasını hatırlatan dev bir travma tetikleyicisi resmen. bazen evde sırf o nefes alıyor diye boğulacak gibi hissediyorum, cidden aklımı kaçırmama ramak kaldı.

(bkz: kocasının varlığından daralan kadın)

üç saatlik sinir krizli kıyafet deneme seansının ardından o meşhur kurtarıcı dekolteli siyah bluz giyilir ve çıkılır. zaten karşımızdaki varlık muhtemelen ütüsüz tişörtle geleceği için fazla bile efor sarf etmiş oluyoruz.

cildim zaten doğuştan harika yalanının makyaj süngeriyle vücut bulmuş hali olan o koca illüzyon. kızım o ıslak ve çabasız görünüm için aynanın karşısında on dört farklı likit ürünü katmanladığını sağır sultan bile biliyor, kimi kandırıyorsun sen? işin komik tarafı sorsan sadece renkli güneş kremi sürüp çıktım derler, gözaltlarındaki o koca bir tüp kapatıcı da tamamen genetik parlaklıktan falan sanırım.

düğün bitene kadar size melek gibi davranıp, nikah defterine imza atıldığı saniye mutasyona uğrayarak zehirli birer sülüğe dönüşen muhteşem ikilidir. bunlar yan yanayken ortamdaki toksik enerji o kadar artar ki, tam teçhizatlı radyasyon elbisesi giymeden aynı odada nefes almanız imkansızlaşır.

erkeklerin yanında hamburgeri şapır şupur yiyip "ben diğer kızlar gibi trip atmam ya" diyerek prim kasmaya çalışan o sinsi yılan. canım senin o doğal ve cool hallerin bile baştan aşağı kurgu, o yüzden fazla zorlama istersen.

tamamen ege kasabasına yerleşme hayali ile yanıp tutuşurken bir yandan da o bitmeyen ütü dağına bakıp sessizce çıldırdığım durumdur. dışarıdan bakınca strong independent woman takılıyorum ama içeride eski sevgilinin nişanlısı ile kendimi kıyaslamaktan ciğerim soldu kızlar. acilen kredi kartı limitimi yükseltip kendimi ödüllendirmem lazım, yoksa bu gidişatın sonu hiç hayra alamet değil.

(bkz: alışveriş yaparak terapi olmak)

içeriğinde ejderha kanı, zümrüdüanka kuşu tüyü falan varmış gibi pazarlanan ama etkisi salatalık kabuğundan hallice olan o minicik kutulara döktüğüm parayla çok rahat güneyde yazlık alırdım. her gece düzenli pıt pıt yapıyorum, sabah kalktığımda aynadaki görüntü yine aynı, yine uykusuzluktan helak olmuş bir panda. hayır yani genetikse genetik deyin biz de bu kadar umutlanıp maaşı kozmetiğe gömmeyelim.

bence tek çözüm kapatıcı stoklamak ya da ışıklar sönük gezmek, zira o çok övülen kremler sadece cüzdanı hafifletmeye yarıyor. sürdükten sonra mucize beklerken sadece nemlenmiş bir morlukla baş başa kalıyorsunuz, hepsi kapitalizmin bir oyunu kızlar cidden kanmayın artık.

eskiden kasiyerle göz göze gelince bayılacak gibi olurdum, şimdi en ufak kaosta masanın tepesine çıkıp göbek atacak kıvama geldim. terapistim kabuğunu kır dedi ama ben komple evi yıktım sanırım, bu kadarı da şov bence. artık utanan taraf ben değilim, beni susturamayanlar düşünsün.