bizim evde babamın en büyük işi kumandayı bulmaktı, şimdi erkeklerden süpürge bekleniyor, nostalji yapıyorum resmen. hadi canım, bir robot süpürge alın da mutlu mesut yaşayın, bu kadar zor mu?
90'lı yıllarda büyüyen bir çocukken evde en büyük ablaydım ve ev işi bana yapıştırılmıştı. sanki yemek yapmak, bulaşık yıkamak benim kaderim ve içime işlemiş bir refleks gibiydi. fakat bugün 'erkekten ev işi bekleyen kadın' başlığını görünce diyorum ki; ben itiraz ediyorum. eşitlik fiilen bir yana, hayat artık böyle değil.
sizin de başınıza geliyor mu bilmiyorum; akşam eve geliyorum, erkeği salonda telefonla buluyorum. 'açım, bir şeyler hazır mı? bir şeyler bulurum senin yaptıklarından.' bu cümleleri duydukça içimden elektrik süpürgesini ona uzatmak geçmiyor değil. ev işi kadın işi değil, insanlık işi diyorum ben. hatta ütü yapmayı, bulaşık yıkamayı öğrensinler ki; biz kadınların hayatında aslında ne kadar çok iş var, onları da görsünler. çocukken annemin o sese 'ev hanımı' denmesine çok bozuluyordum. şimdi biliyorum ki; ev kadını olmak, asgari ücretin üç kat eder. kadınlar bunu artık daha iyi fark etti bence.
