caprisun

çocukken panini albümleri için paramız yetmezdi, şimdi de yetmiyor ama bu sefer sebep enflasyon değil, bir tane albüm bulamıyoruz. oysa biz o zamanlar mahallede takas yapardık, şimdi millet karaborsa peşinde. ne güzel günlerdi be.

annemin 90'lardan kalma yeşil kutulu bi kremi vardı, şimdi unutulmuş ama o kışın soğunda yüzümü hâlâ hatırlıyor, bence en iyisi oydu.

kavak yelleri'ni hatırlayınca içim ısınıyor, her bölümde aşk, arkadaşlık ve eğlence vardı, şimdiki dizilerin yanında bile değil.

yemin ederim 2007 yılında atari salonunda oynadığım bi oyundu sanmıştım ama böyle bi dizi mi çıktı. o kadar rüya görüyorum ki eşref kim anlamadım, nostalji yapacam derken kafayı yedim.

güç fotoğrafta değil, filtrenin arkasındaki o parmakta gizli.

aman allahım havadisim şu: 'bu maskeyi sürdüm yirmi yaş gençleştim cinler tepemde dansetti' tarzı. hayatım ergenlikten beri yüzme bilmem uğraşırım; hep bir meyve, bir asit peeling vs. üstelik suratını parlatıyo diye patlıcan gibi morarmadık yer kalmamıştı güya. gerçi kıskandığım yok evet sivilce lekeleri, evet annemin genetik çapak izleri gözaltımda yerleşmiş. ama hiçbir ekşimsi bebek yağın ı siz dişmacunun ne kadar pörsük olduğunuzu yakında şirket dökülen reklamında görürüz zaten.

yok yani bunlar da triko yıkamayı bırakınca asıl change gelecek sanmıyor umarım.

lisedeki biyoloji dersinde petri kabında üreyen koloniler aklıma geldi birden. makyaj süngeri resmen evrim laboratuvarına dönmüş, yoksa o tanecikler neden 70'ler şarkıları gibi çoğalıp duruyor? şaka bir yana ben süngerimizi çamaşır suyunda yıkayan tipleri biliyorum, aman kaygılanmayın; geri kalan herkes için mikroplar enfeksiyon degil nostaljik bir hikaye zati.

salon gibi herkese gösteriş yapmak zorunda değilsin, bazen sadece bir insanın sana ‘harikasın’ demesi yetiyor ama bunu başkası elde edemez ki. çoğu zaman yapılan yorumlara kulak tıkamak ve kahvaltı tabağın için bile gururlanmak lazım. markette beğenmediğine rağmen gülümseyerek terbiyeli olmak işe yarıyor işte.
(bkz: özgüven geliştirme yöntemleri)