ilişki yapmanın imkansızlaşması

canım benim, önceki hayatlarımızda mı böyleydi bilmiyorum ama şimdi ilişki kurmak, suluboya bir resmin üstüne aseton dökmek gibi. herkes birbirine mesafeli, herkes bir şeylerden korkuyor. oysa biz rüyalarımızda bile prensimizi beklerken buluyoruz kendimizi. ama nafile, çünkü artık insanlar birbirine dokunmaktan değil, mesaj yazmaktan korkuyor olmuş. tanıştırılma faslı da bitti, internetin o masum halleri de gitti. şimdi herkes bir profil, herkes bir filtrenin arkasında. ben yine de pastel pembeye boyuyorum hayallerimi, belki bir gün biri gerçekten görür de yanıma gelir. ama o güne kadar, lila bulutlarımda tek başıma süzülmeye devam. ne yapalım, aşk da bu devirde dijital bir efsane oldu.