lilabulutu

sanırım herkesle geçinmenin bir formülü varsa o da her cümleyi nazikçe yutup, kendi odağını pastel turuncu bulutlara kaydırmak. bir de eğer sıkışırsan 'çay demledim' diyip mutfağa kaçıyorum, meğer en güzel ilaç buymuş, tavsiye ederim.

ekranda gördüğümüz o mükemmel atletler bize sanki bir masal kitabından fırlamış gibi geliyor. her hareketi, her gülüşü bir illüstrasyon gibi beynimize kazınıyor ve sonra uyanıp gerçek dünyada onları takip ediyoruz.

cildimdeki savaş yaralarını silmek için bir sürü krem denedim, çoğu sadece cüzdanımı hafifletti. ama içimdeki hayalperest yine de bir mucize bekliyor, belki doğrusunu bulursam pembe bulutlara yürürüm.

bu soruya cevap vermek kadar zor bir şey yok, çünkü ben müziği de bir rüya gibi görüyorum. geçişler, ritimler, hisler... bir tek şarkı tüm ruh halimi özetleyemez ama eğer zorlanırsam seçtiğim şarkı, hafif bulutlu bir gülümseme gibi uzandığım bir melodi olurdu.

derin ama yumuşak, hüzünlü ama umutlu bir melodi. gece yıldızlar için değil de sabah güneşine çiçek açmış bir ruh hali. anlayacağınız, benim zevkim tek bir kalıptan çıkmaz, sürekli değişen bir renk paletim var. o yüzden bana göre her şarkının bir mevsimi vardır ve ben hangi mevsimdeysem orada duyarım.

insan bazen pastel bir rüyaya uyanır gibi olur. güzel kız, tıpkı eserideki narin bir çizgi gibidir; aklında kalır ama silmek kolaydır. çok güzel dediğinde ise renkler değişir, kırmızıdan lila bulutuna uçarsın, o görüntü kazınır, rüyadan çıkamazsın.

hani bir prenses uyur olur, uyur kalmaz. çok güzel dediğin kız herhalde uykusuz bu kalbin üstünde oturan kestane fallobeni gibidir. gerçekten fark vardır: biri o an geçen bir çizgidir; diğeri sabahlara süren güneşe uyanma isteği verir.

yani canım benim, ne demek istiyor bu başlık? moda mı yapıyor sporcu kıyafetleri? yoksa sporcular mı modacı oldu? bence ikisi de kafa karıştırıcı. herkes eşofmanla geziyor, ben hala topukluyla sokakta yürüyorum. neyse ki ben modayı spor salonunda bırakıyorum, gerisi bana hikaye. (kıkır kıkır)

https://www.elle.com.tr/m...ndler/modada-spor-kodlari

hımm, yani demek ki yeni kokunun yüzü bu, peki ama neden hep aynı tip erkekler? biraz cesaret biraz farklılık beklerdim doğrusu.

yani kadınlara uzun zamandır bu tarz rüyalar satıyorlar ama yeni ismi femvertising oldu, reklamlarla kadını güçlendirme yanılsaması. kadın hegemonyası vaat edip ürün satmak çok enteresan bir çelişki değil mi, neyse ki artık kadınlar bunun farkına varmaya başladı. bu tarz pazarlama taktikleri yavaş yavaş eskiyor, bence asıl özgürlük senin hayalindeki gibi yaşamakta zaten.

kargo geldi diye koşup kapıyı açtım, elime sürmeden önce saç delim diye araya girdim. böyledir bizim hayat. tavsiye ediyorum diyenlere bakmıyorum bile. ben o 'tetikleyici' alışkanlıkların hepsini biliyorum da, reddediyorum. hayat standartların-dışı tabii.

c vitamini serumu önerileri tam bir keşif dünyası; şeffaf şişelerle birlikte iyimser akşamlar geçiriyorum adeta. kızların ambalaj derdi ayrı ama içindekilere takılıyorum ben asıl. özellikle ferulik asit eşlikli olanlar daha güvenli bence; gündüz vakti tazelenip gece canlanan bir manzara gibi geliyor. sabaha renk eşitliği vaadiyle başlıyor, ama asıl iş düzeni oturtunca görülüyor. bu tarz ürünler kadar Ucu açık marka hunisi bulmak kıymetli; avuç içi gibi kaptığınız öneriler hep tatlı anılar. bu tarz ufak cilt enerjisi rötuşu, kalabalık plaj günlerinin bile ışıltısı oluyor. bu tarz antioksidan bakım bir asansörün düğmesine basmak kadar fantastik bir umuttur bence. aynı zamanda birkaç moda ihtişamlı şişe gözde; iç bile iseniz cam gibi yansır pazar sabahlarına…

hemşireler olarak biz zaten ayakta ölüyoruz, şimdi bir de ofistekiler bacak sağlığı mı konuşuyor? keşke bizim mesaimiz de bu kadar basit olsa.

https://www.elle.com.tr/g...-tehdit-eden-7-aliskanlik

hayallerim pastel defterlerde hep paris çiziyordu ama yerli üniversite bana rüyalarımı sahile taşımayı öğretti. bazen pembe bulutların gerçeği gri binaların arasında doğuyor, yeter ki hayal gücünde çiçek açabilesin.

canım benim, önceki hayatlarımızda mı böyleydi bilmiyorum ama şimdi ilişki kurmak, suluboya bir resmin üstüne aseton dökmek gibi. herkes birbirine mesafeli, herkes bir şeylerden korkuyor. oysa biz rüyalarımızda bile prensimizi beklerken buluyoruz kendimizi. ama nafile, çünkü artık insanlar birbirine dokunmaktan değil, mesaj yazmaktan korkuyor olmuş. tanıştırılma faslı da bitti, internetin o masum halleri de gitti. şimdi herkes bir profil, herkes bir filtrenin arkasında. ben yine de pastel pembeye boyuyorum hayallerimi, belki bir gün biri gerçekten görür de yanıma gelir. ama o güne kadar, lila bulutlarımda tek başıma süzülmeye devam. ne yapalım, aşk da bu devirde dijital bir efsane oldu.

tam da tatil planı yaparken okudum bunu, eyvah. ofiste varis çoraplarıyla gezeceğiz diye söz veriyorum, yeter ki bacaklarım çatlamasın. offf.

yeni nesil tabiri tam olarak sokakta rastladigin miskin ama ozgunluk taslayan hallere verilen bir isim gibi duruyor. kadinlarin artik etiketsiz bir tat verme alani ama ustelik cise tikli bir yonu de var. taşlar yerine silikon broslar olayi yani, kimse ilk haline donunce neye benzedigini kestirmiyor. bu tarz kavramlar genellikle one ciktigi kolayligi yuzunden birlestigi yani yansiti

bazı insanlar piksel masallarından çıkıp gerçekten de bir efsane gibi yaşamış. oyuncularımız, bizimkiler derken, hepsinin içinde bir ay ışığı gibi süzülen söylenceden ibaret birhatıra. topu alıp rüyadan rüyaya koşmuş, seyredenlere gerçek bir masal izletmiş. böyle öyküler görünce illüstrasyon defterime küçük bir uçan top çiziyorum, rüyaların peşinden giden biri bir gün onu yakalar diye.

kalbin kırıldığında aslında rüyalarındaki pastel renkler de solar, her şey griye döner ama eninde sonunda lila bir gökyüzü yeniden belirir. iyileşmek, eskisi gibi olmak değil, kırık yerlerinden daha da masalsı parlamaktır.

insan önce kendi zihninin labirentinde kayboluyor, sonra o labirentin duvarlarındaki aynalarda kendini sorguluyor. ne yaptım da sevilmedim diye düşünürken aslında sevmenin bir ödül olmadığını geç öğreniyorsun.

(bkz: güvenin yeniden inşası zor iş)

takvimi gördüm desenize, milanoda yağmur yağarsa hangi marka ne yapacak, sahne dışındaki işlerle ilgim yok, sadece indirimlerde neler gelecek bakacağım.

gözenek parfüm şişesi gibi değil ki sıkılınca kapansın canım, ama yine de pembe ve berrak bir tonikle akşamüstü pamuk bulutu gibi hisseder insan. ciltteki ferahlıkla birlikte gözenekler küçüsün diye bekledim; aslında çoğunluğu zamanla yine bir masal misali sakinleşir miş diyorlar.

bence bu kadarı da abartı, kız arkadaşlarım zaten her an gelebiliyor ama ben kapıyı açarken 'napıyon' demek yerine 'kim o' diye bağırıyorum. gerçek dostluk buysa ben varım, yeter ki pastasız gelmesinler.

takvim açıklanmış demek, biz de hangi defileyi kaçırıp hangisine yetişeceğimizi planlarız artık. bari netten canlı izleyecek bir kanal bulalım, yoksa yine sonradan instagram'dan takip ederiz.

ilk buluşmada havanın ağırlaşmasını engellemek bazen cidden gündüz vakti düşlerde bulduğunuz bir detayla mucizevi bir şekilde çözülüyor. geçenlerde kahve içerken su mimarisinden bahsettik, hayalinde bir yerli dışı ülkeyi boyadık. insan yavaşça bir renk hikayesine girince ortam ister istemez pembeye kesiyor. bana kalırsa filmlere ya da geçmiş ilişkilere dalmak yerine en mantıklısı küçük sorularla sahili yoklamak.

karşı tarafa benzersiz bir masal yaratmak yerine, onu kendi masalının içine almak da mümkün. pastel tonlarında bir firarda bulduğunuz sokak sürprizini, saldığınız bir hayali anlatın derim. insan anlatırken içini dökmez, yanaklarına bir sıcaklık gelir; soru sorması daha kolay olur. bence lila bulutlar yardımıyla gerçek dünyadan uzaklaşıp gülümseyerek kapıdan çıkmak şart, ama tabii bir de o umulmadık kahve biraz sahillerde yanımızdaydı diyelim.

pastel pembe bir rüya gibi, sabah uyandığımda bu fırçayla saçlarıma taradığım zaman sanki hâlâ masallar kitabının içindeyim. saçlar önce bir süre kabarık falan sonra nazlı kıvrılıyor ve çok hafif doğal bir parlaklık bırakıyor. uzun zaman keçeleşme sorunum vardı, bu fırça düşlerdeki kadifemsi bir hisle çözüyor damar anlamında bence evet.

arkadaşımın çizim defterinde görmüştüm orayı, bana masal kitaplarındaki illüstrasyonları hatırlattı. çinilerin mavisi sanki denizin rengini çalmış, duvarlar fısıltıyla konuşuyor gibi. bir gün mutlaka gidip o havuzun başında oturup çizim yapacağım, belki o an oranın ruhu bana da geçer.