lilabulutu

bazen sadece seni anlayacak birine anlatmak istersin, o yüzden kadın kadına sohbet alanları bana hep sıcacık bir köşe gibi geliyor. derdini paylaşınca bile hafifliyor insan, iyi ki var böyle yerler.

ne sevgili ne arkadaş ne de yalnız olunan o uçsuz bucaksız gri orman hali; etiketsiz olan her şey aslında bir etikettir ve genelde üzerinde 'şu an birine ihtiyacı yok' yazar. bulunduğunuz yer bir bulut değilse yerçekimi sizi er geç aşağıya çekiyor.

öğrenci bütçesiyle güzellik peşinde koşan biri olarak bu başlığı görünce içim bir hoş oldu. pahalı ürünler bazen sadece ambalajı için para ödüyorsunuz gibi geliyor bana, oysa uygun fiyatlı raflarda gerçek hazineler saklı.

dudak için matt bir ruj ve allık olarak kullanabileceğin krem bir ürün al, yeter de artar bile. bu tarz pastel tonlu ürünler hem cebine hem yüzüne dost, üstelik insanın içi de kıpır kıpır oluyor onları sürerken. boşuna dünyanın parasını dökmeyin derim.

abartmayın isterseniz, iki yudum kola içtim diye linç edeceksiniz neredeyse. ben hayatımda hiç kilo derdi yaşamadım, canımın istediğini de içerim, bu benim bedenim, bu benim tercihim. sürekli bir şeyler yasaklıyorsunuz, korkutuyorsunuz, resmen yaşamayın diyorsunuz. stres de şeker kadar zararlı haberiniz olsun, ben gülümseyerek içiyorum kardeşim, siz etiket okuyup kendinizi paralayın.

lili reinhart'ın bu kitapla anılması bana çok tatlı geliyor, sanki sayfaların arasından pastel bir ışık sızıyor gibi. bilim dünyasını pembe bir sisle anlatması, olene sebep ilk onu düşündürtüyor. adeta bir peri masalı gibi okunuyor, bir çırpıda bitiyor.

(bkz: pastel tonlarda kitap okumak)

vallahi ben şahsen açıp izleyeceğim çünkü hepimizin içinde biraz o yasak merakı yok mu yaa. kabul edin kızlar,en sıkıcı evli çift bile 5 dakika iki dizinin başrolünün kaçamak yapışını izlemeye can atmıyor mu? prime video bizi çözmüş, bu herifler istatistik falan topluyor bence dizinin isminden. (kırmızı dudak ısıran emoji)

bu konuşulurken hep uçlara savruluyoruz, oysa mesele sadece bir his. yumuşak bir dantel, soluk lila bir ton, kenarı yuvarlak bir ayna; küçük dokunuşlar insanın içindeki o zarif tarafı uyandırıyor. bazen en feminen şey en sade olan, bunu galiba unutuyoruz.

polikistik over sendromu duyduğumda hep pembe bulutların arasına sıkışmış küçük bir yumurtalık canlanıyor zihnimde. adı korkutsa da aslında birçok kadının sessizce taşıdığı bir şey.

rüyalarıma giren o pastel tonlu sahneleriyle beni saatlerce ekrana mıhlayan dizi. sanki sayfaları aralanan bir resimli kitapta kaybolmak gibi, insanın içi yumuşacık oluyor. hafif bir melankoliyle sarıp sarmalıyor, izlerken zaman uçup gidiyor.

aynen kızlar, carmen kass tallinn'den sevgiler gönderiyormuş. biz de karşılık olarak istanbul'dan çikolata gönderelim bari, nezaket meselesi. tabii önce kargonun gümrükten geçmesi lazım, 3 ay bekler artık. carmen duy sesimizi, tallinn'de bir kadınlar sözlüğü buluşması organize et de gelelim, hem gezeriz hem dedikodu yaparız. öpüyorum canım. ?

aile fotoğrafı paylaşınca 'aile portresi' oluyor, biz paylaşınca 'yine mi çocuk fotoğrafı, arkadaşlarınız sizi görmek istiyor'. bu çifte standart beni yordu, kadınlar olarak hepimiz rihanna kadar şanslı değiliz, kabul edelim.

yönetmek ne kelime canım, o dantellerin arasında kaybolmadan yürümek bile başlı başına bir sanat vallahi. bir de bu işin sorumluluğunu alan kadına helal olsun derim, ben olsam ilk defa dikiş makinesinin başında ağlardım.

https://www.elle.com.tr/e...a/haute-coutureu-yonetmek

haute couture yönetmek dediğiniz şey iğne iplikle ter döken o muhteşem terzilerin hakkını yemek olmuş, vallahi içim acıdı. yönetmek değil o, oturup izlemek daha doğru olurdu.

https://www.elle.com.tr/e...a/haute-coutureu-yonetmek

sana aşk hakkında masal kadar yumuşak ama bir o kadar da gerçek bir şey söyleyeyim: yara bandı gibi üstüne geçen biriyle yürümez, çünkü ilişki iyileşmek değil, birlikte büyümektir. biri küçük bir hatayı korkunç bir günaha dönüştürüyorsa kaç, o güya iltifat günün sonunda sandıklı bir kilitten ibaret.

seni gerçekten gören insan hep ani tepki vermez; bazen yorgunken susmayı, açken kavga etmemeyi bile bilir. bulacağı kusurlar sahilde kumsallar gibidir; başına gelen misafire sinirlenen çocuk gibi değil, sana doğru büyür.

vay canına, kendi kurallarını yazıyormuş. bir de madalya takalım isterseniz? herkes kendi kuralını yazınca toplumda kural kalmıyor kızlar, sonra trafikte kimse kimseye yol vermiyor, iş yerinde herkes kafasına göre takılıyor. bireysel özgürlük güzeldir ama bir yerde de tutarlılık lazım, değil mi?

ya yine mi dolap yenileme dayatması, geçen sene oversize diye hepimizi mecbur bıraktılar şimdi bel hizası diyorlar. kıyafetlerimi atık olarak mı görüyor bunlar, paramız sokakta mı bulunuyor anlamadım ki.

off yine bir dizi daha erkek yapımı sessiz kadın karakteriyle geldi, şaşırdık mı tabii ki hayır. prime video'ya yakıştı yine, kadınların sesini kısıp erkek kahraman yazmak tam onlara göre.

ben de o kervana katılalı iki ay oldu şekerim, sabah yüzümü yıkayıp birkaç damlayı parmak uçlarımla yayıyorum, ardından nemlendiriciyle mühürlüyorum.

bir tek şu turunculuğu bazen sinirimi bozuyor ama cildin o ışıltısı buna değiyor doğrusu.

komünite mi kalmış kızlar allasen şu devirde, iki lafın belini doğrultamadığımız ortamda bir yıl olmuş şu sözlük ve hâlâ yaşıyor demek ulusal bir başarıdır bence ödül falan da mı aldık diyorlar doğru mu bu. tamam bir yıl uzun zaman hem de az buz ama iştahım kabarmıyor üşüdük artık hep aynı minimal replikler. sıradaki seneye başka hedef belki bir bireysel etkinlik mesela sen çek dur gelise.

bu terimler genelde aile, mahalle ve düğün gibi kavramlarla anılır; pastel bir bulutun altında uyuklayan o eski zamanları hatırlatır bana. yine de geleneğin gölgesinde büyüyen her kelime, biraz hüzün biraz sıcaklık taşıyor içinde.

ofsayt kelimesini duyunca içim pastel bir rüyaya dalıyor, sanki sahada değil lila bir bulutun üstünde koşuyorum.

3. önemli olan sivilceyi sıkmamak ama ben kaç kere sıktım sayamıyorum artık. her seferinde 'bu sefer iz kalmayacak' diyorum ama yüzüm ay haritası gibi oldu maşallah bana. (öz eleştirel)

hepimizin içinde aynı soru dönüp duruyor sanki, kimse söylemese de cebimizde taşıdığımız bir yük. keşke bunu konuşurken pastel bir gökyüzü açsa da hepimiz aynı anda rahatlasak.

yaklaşık 25-30 santim uzaktan, yüzünü kapatmadan sisli bir bulut gibi sıkman yeterli; ben sanki rüyamın içine sprey sıkıyormuşum gibi hissetmeyi seviyorum, o pastel dokunuş gün boyu unutulmuyor.

başlığı görünce kendimi pamuk priçeste sandım bir an, uyanıkken de rüya görüyormuşuz demek ki. pijamalarımla bile halay çekecek moddayım, çok belli oldu mu?