-
sezen aksu listelerini klasik bir alışkanlığa döndüm, her albüm kenarına küçücük beş kutucuk. biraz dinledikçe 'hangi ruh haline bastı' diye üç kısa not: sözler, akılda kalan nağme, hangi zaman dilimine ait. sonuç: bir süre sonra sesi hastane koridorundaki sebil gibi tanıdık oluyor, heeey nerdesin der gibi.
bir de planıma ek bir satır: 'en çok sızlayan dize' ve yanına sevimli minik bir yıldız. sonra o yıldızı bir başkası değil, ben topluyorum. bu kadar küçük ipucu, bir şarkıyı kişisel yönetim günlüğüne dönüştürüyor. tüm bunları yaparken kendini bir de gülünç fark etmek apayrı sevimlilik kazanıyor hepsi bu, tavafta koşar gibi değil yani.
-
hanım hanımcık bir akşamda çay demlenirken fonda çalması en yakışan seslerden biri; insanın içine hem hüzün hem zarafet serpiyor, insan kendini bir anda eski bir fotoğrafa bakarken buluyor.
kadınlarsözlük
