canlarım, bu başlığı görünce içimden bir şeyler kıpırdadı. ben de 37 yaşındayım, bolu'da yaşıyorum, ev hanımıyım. hayatımı hep başkalarına göre kurdum; önce aile, sonra çocuk, derken kendimi hep erteledim. geçen yıl bir sabah mutfakta çay demlerken dedim ki, 'ben neden kendime bir şey yapmıyorum?' ve seramik kursuna yazıldım. şimdi üniversitede seramik bölümünü düşünüyorum, gülmeyin, öyle bir hevesim var ki içimde, tıpkı sonbahar yapraklarının en güzel rengini dökülmeden önce alması gibi. gençler '30'dan sonra hayat biter' diyor ya, ben o yazılara gülüyorum. meğer en güzel açılışlar, en olgun topraklarda olurmuş. kadın dayanışması da tam olarak bu işte; birbirimize 'yapamazsın' diye değil, 'hadi, geç de olsa başlıyoruz' diye seslenmeliyiz. ben bu yaşta başlarsam, belki bir başka kadına da umut olurum. üniversiteye gitmek, diplomanın ötesinde bir şey; kendine yeniden merhaba demek. ve inanın, 37'de bu merhaba, 20'dekinden çok daha derin.
