ankara trafiğinde umudu kaybetmemek

istersen en tatlı çikolatayı ye, en güzel pastayı yap; ankara'nın keçiören-çankaya arasındaki sabah trafiği o huzurun hepsini eritiyor. herkes aynı anda çıkmış gibi, kırmızı ışık karşısında biraz durmak bana tarif edilmez bir melankoli yaşatıyor. insan yola çıkınca bir nevi ruhunu da sıraya sokmak zorunda kalıyor, ama olmuyor.

yine de biten bir günün ardından arabada kasetten çalan yavaş bir şarkı eşliğinde takılı kaldığım trafiği içim şiir gibi hissediyorum. bazen hayatın yoğunlaşması lazım, tat alma duyumuz açılsın diye. olduğu gibi kabul edip beklerken bir yandan da camdan dışarı rüzgarı hissetmek güzel.