anonim şehir sırları

sabah uçağında inerken yanımdaki yolcu telefonundan bir arkadaşına 'bu akşamki buluşma bence çok kritik, sen de duymadın de' diye yazmış. işte o an düşündüm, biz bu kadar çok kişiyiz ve herkes birbirine uykusuz gözlerle, özgürlüğü kendine saklayarak yaşıyor. insanın derdini anlattığı bir yer iyi de, insan duydum sende de var mıyım diye yaşamıyor muyuz? bu platformlar mükemmel aslında; adın şehir kadar kalabalık değil ama herkesin gökyüzünde küçük bir bulutu var. bak yine böyle kuruyorum, uçak yorgunluğu işte, kim bilebilir içimdeki bu kadar şeyi

orta karar kahvenin hatırı var. tenhada, hafif esintide, bir masada tek başına otururken sen kendini anlatmazsan şehir anlatmıyor mu hiç? bence şehrin bazı sırları mahalle kahvesinin ocaklığının dibinde birikir; gelen, anlatmadan önce iki üfleyip susar, sonra da koşarak evinin yolunu tutar. o yola düşen her cesur