önce sabahlara kadar salya sümük ağlayıp kendinizi harabeye çeviriyorsunuz, sonra o uğruna aldatıldığınız paçoz kızı stalklayıp bulduğunuz an içinize inanılmaz bir özgüven doluyor. 'bu çapsız varoş için miydi onca yalan' diyerek o sinirle kuaföre koşup bambaşka bir afet olarak çıkıyorsunuz. erkeklerin o iğrenç zevksizlikleri resmen yeryüzündeki en iyi kişisel gelişim ve güzelleşme sponsorumuz falan olabilir.

o kadar çileye ve olaya rağmen gidip yine o kadının dizinin dibinde bitmesiyle bana erkeklere olan inancımı baştan aşağı sorgulatmıştır. yemin ederim ekran başında wanda nara#039 nın şansı diye sinir krizleri geçiriyorum, bu adamdaki toksik ilişki bağımlılığı resmen beni benden alıyor.

kızlar adam bildiğiniz sarı saçlım mavi gözlüm fantezisinin vücut bulmuş hali ama gidip kimlerin elinde harcanıyor, cidden inanılır gibi değil.

kızlar adamın yüzünde kendi orijinal kıkırdağı kalmadı hala yakışıklıyım diye kasılarak ortalarda geziyor, yemin ederim benim makyaj çantamda bile bu adamın suratından daha az dolgu malzemesi vardır. hande erçel'in bunu yıllarca nasıl çektiğine inanmak gerçekten mucize ötesi bir olay.

kızlar adam o kadar zeki ki sırf birine bağlanmamak için icat falan çıkarıp bütün ömrünü güvercinlere adamış, resmen dehasını sorumluluk almaktan kaçmak için kullanmış yürüyen koca bir red flag.

şununla iki gün aynı evde yaşasanız o temizlik takıntıları yüzünden cinnet geçirirsiniz, cidden iyi ki otel köşelerinde yalnız ölüp hiçbir kadının başını yakmamış.

ilk buluşmada masaya oturur oturmaz sadece kendi muhteşem vizyonundan ve eski sevgililerinin ona nasıl kafayı taktığından bahsediyorsa faturayı ona kitleyip anında oradan topuklayın kızlar.

size iltifat ederken bile cımbızla çekip dolaylı yoldan kendi zevkini övmenin bir yolunu buluyorsa geçmiş olsun, büyük bir illüzyonun tam ortasına düştünüz. o çok klişe seni kimse benim kadar sevemez yalanını duyduğunuz saniye arkanıza bile bakmadan kaçın.

zaten yüzüm daha yıkadığım an zeytinyağı fabrikasına dönüyorken, üstüne o kremleri sürüp pavyon topu gibi parlamamı beklemeyin kızlar. bizim değişmez kaderimiz cildimizi pudrayla boğup o mimiksiz gerginlikte acı çekmektir.

(bkz: parlamaktan kör etmek)

kızlar inanın bana bu işlem dermatolog ofisinden ziyade bir simya laboratuvarından çıkmış gibi. cildim pürüzsüzleşsin, o sivilce lekelerim gitsin diye o kadar para bayılıp yüzüme bildiğiniz asit sürdürdüm. ilk başta tatlı tatlı karıncalanıyor falan dediler, külliyen yalan. bildiğiniz suratımda mangal yaktılar, üç gün boyunca aynaya her baktığımda korkudan çığlık atıp geri kaçtım.

sonrası daha da bir trajedi, o yüzümün pul pul dökülme evresini size anlatamam. ofise bildiğiniz deri değiştiren bir piton gibi gittim, klavyeme dökülen derilerimden yeni bir ben yaratabilirdim yemin ederim. hayır sonuç bebeksi bir cilt evet ama o bir haftalık asitle dağlanmış ve sürekli suratı soyulan bir yaratık gibi gezdiğim utanç dolu günlere gerçekten değer miydi, hiç emin değilim. güzellik uğruna çektiğimiz çileler gerçekten bitmiyor.

yüzümdeki kraterleri geçtim, hayatımdaki tüm hataları tek pompayla porselene çeviren bu beton harçlarını üretenlere kesinlikle nobel verilmeli. o kadar kalın ve kalıcılar ki akşam makyajı temizleyip kendi gerçek yüzümü görünce ufak çaplı bir kimlik bunalımına giriyorum.

kızlar allah aşkına iki damlası için asgari ücreti gözden çıkardığınız o fondötenler yüzünüzde cila atılmış mermer gibi duruyor mu sanıyorsunuz gerçekten.

kasa arkası indiriminden kaptığım isimsiz kapatıcımla sabahtan beri mona lisa tablosu gibi pürüzsüz geziyorum. vallahi siz sırf marka amblemi için parayı çöpe atmayı hobi edinmişsiniz. ben cebimde kalan paramla gidip buzlu kahvemi yudumlarken, size o vergi dairesi gibi kabaran lüks makyaj faturanızla mutluluklar diliyorum.

kızlar allah aşkına yapmayın ya. adam oraya ismini bile yazmamış, karanlık profil fotoğrafıyla "dinliyorum anlat" yazmış. siz de gidip üç senelik travmanızı, narsist eski sevgilinizin size yaptığı psikolojik şiddeti falan çarşaf çarşaf döküyorsunuz. iki tane "kıyamam sana", "çok güçlü bir kadınsın" dedi diye de gelinlik modelleri bakmaya başlıyorsunuz. gerçekten bazen bizim hemcinslerin beyninin tamamen pamuk şekerinden falan yapıldığını düşünüyorum.

hayır illa dertleşmek istiyorsan gir yaz buraya mis gibi, en azından amaci sadece dm düşürmek olan toksik bir alfa müsveddesinin ağına düşmezsin. adam o anonim kalkanının arkasına sığınıp ertesi sabah ghosting atacak, sen de "ama beni ruh eşim gibi dinlemişti" diye ağlayacaksın. kızım o adamın dinlediği tek şey senin düşmek üzere olan gardın, silkinip uyanın artık şu pembe dizilerden lütfen ya.

kızlar allah aşkına yüzümüze resmen bir katman inşa ediyoruz ve sonra cilt nefes alsın diye mucize bekliyoruz. sabahın köründe o inşaat harcını yüzüme bir sürüyorum, yemin ederim genetiğim değişiyor, kimliğimdeki kişi olmaktan çıkıyorum. hayır yani altındaki o sivilce tarlası ve uykusuzluk morlukları hala orada duruyor, akşam yüzümüzü yıkayınca gerçeklerle yüzleşecek olan insanlara cidden acıyorum.

yine de o porselen bebek hayali için gerekirse cildimi havasızlıktan boğmaya son hız devam edeceğim. akşam makyajı silerken pamuktaki o çamur birikintisini görmek ağır bir travma olsa da kusursuzluğun bir bedeli var sonuçta. napayım yüzümde iki kilo badana malzemesiyle gezmeyi seviyorum.

(bkz: dış cephe mantolama için kullanılan fondöten)

kızlar allah aşkına o cam gibi cilt dedikleri şeye inanıp da maaşın yarısını salyangoz sümüğüne gömmeyin artık. yüzümüze sürdüğümüz o kore menşeili mucizevi kremler yüzünden yemin ederim sivilce tarlasına döndük. o parlaklık da bakımdan falan değil, ring light ışığında yaldır yaldır parlayan filtre güzeli vloggerlar sağ olsun.

nakit parayla kahve alınca aslında hesaptan düşmediği için hiç para harcamamış sayıldığımız o muazzam üst düzey mantık sistemidir. indirimden kazandığımız kâr payıyla gidip üç tane daha parlatıcı alarak global ekonomiye yön vermemizi eril zihniyet asla kavrayamaz.

kızlar üstüne düştükçe kendini brad pitt sanan şu varoş sürüsünü acilen kendi haline bırakıyoruz, kaçan kovalanır klişesi maalesef evrensel bir doğru.

bırakın o dar vizyonlarıyla kafalarına göre takılsınlar, siz o sırada gidin oje renginizi falan değiştirin inanın hiç değmez.

kızlar yemin ederim o meşhur at kılı fırçalarına ve asitli toniklere maaşın yarısını yatırmaktan ciğerim soldu. sanki bacak değil çilek tarlası mübarek, ne yaparsak yapalım o siyah noktalar oradan sinsice sırıtmaya devam ediyor.

şu "kese yap geçer" diyen pürüzsüz genetikli şanslı azınlık da lütfen bir sussun artık, gerçekten sinirlerimi zıplatıyorlar.

gece sürüp yatınca sabah cam gibi bir cilt ile uyanacağımı sanarken aynada resmen kabuk atan bir sürüngen görünce ağlayarak bariyer onarıcı kremlere sarıldım. güzelleşmek uğruna kendimize bildiğin kimyasal silah sıkıyoruz, bari çektiğimiz bu çileye değse de iki sivilce lekesinden kurtulsak.

sürekli kendi hayatının ne kadar harika bir belgesel olduğunu anlatmaktan sizin adınızı bile hatırlamıyorsa arkanıza bakmadan kaçın kızlar.

iltifat ederken bile aslında kendi üstün zevkini ve egosunu övdüğünü anladığınız an o masayı koşarak terk edin.

biz buna eskiden ne istediğini bilmeyen ergen kaprisi diyorduk ama şimdilerde janjanlı paketlere sarıp adını situationship koydular. aylarca flört edip, sabahın köründe günaydın mesajlarıyla seni manipüle eden, ama iş ilişkinin adını koymaya gelince 'ben şu an bir etikete hazır değilim' diye ağlayan vizyonsuz erkeklerin en sevdiği yalan rüzgarı bu. hem sevgilinmiş gibi kıskanıp hesap sorarlar hem de zerre kadar sorumluluk almazlar.

buradan tüm kız kardeşlerime sesleniyorum, bu tuzağa nasıl her seferinde koşa koşa düşüyoruz gerçekten aklım almıyor. bu devrin adamları bırak evliliğe yanaşmayı, iki hafta sonraki pazar kahvaltısına bile plan yapamıyorlar bağlanma korkusundan. kızlar vallahi kendinize yazık ediyorsunuz, bu saatten sonra karşınıza böyle bir enerji emici çıkarsa anında engeli basın geçin, bırakın kendi küçük dünyalarında tek başlarına debelensinler.

o vasıfsız sadakatsizin gidip bulduğu o silik tipi görünce, ulan ben cidden kainat güzeli falanmışım da haberim yokmuş aydınlanmasıdır bu.

psikolojim çöker sanıyordum ama adamın vizyonsuzluğunu fark edince ego tavan yaptı, benden sonra net mağara devrine dönmüş kertenkele.

yere göğe sığdıramadığınız o mucizevi serumu sürüp yattığımda bebek gibi bir cilt ile uyanacağımı sanırken sabah aynada resmen timsah derisine dönmüş yüz ile karşılaştım.

kızlar allah aşkına cildimizi bildiğin kezzaplayıp güzellik uğruna acı çekmek felsefesinin dibine vurmuşuz da kimsenin gıkı çıkmıyor.

kızlar o süngerden akan kahverengi suyu gördükçe yüzüme resmen inşaat harcı sürüyormuşum hissinden bir türlü kurtulamıyorum. hayır yani her gün o leş gibi bakteri yuvasını cildime pıt pıt vururken hiç mi sivilce çıkacak korkusu yaşamadım aklım almıyor.

bundan sonra kalıp sabunla o süngeri paramparça edene kadar çitilemeyen de ne bileyim, gitsin yüzüne direkt sıvı asfalt döksün inanın bana çok daha hijyeniktir.

iki haftada selülit yok edecek yalanına inanıp bu koca şişeyi her gece bacaklarına boca eden saflar burada mı? o iğrenç yapış yapış hisle yatağa resmen mühürlendim, tenim gram sıkılaşmadı ama sinirlerim gerçekten fena gerildi.

adam salonda burnundan nefes aldıkça benim sinirden ömrümden on yıl gidiyor, o hevesle aldığım dantelli çeyizlerime bakıp bakıp ağlıyorum. yakında aynı evin içinde sırf benim oksijenimi tüketiyor diye adliyeye koşup boşanma dilekçesini basacağım.

bebek gibi bir cildim olacak hayaliyle yüzüme o asidi bastıktan sonra bildiğiniz üçüncü derece yanık hastasına döndüm. üç gün boyunca aynaya her baktığımda korkudan kendime çığlık attım, pul pul dökülen suratımı soymak için bütün kızlar resmen sıraya girdi. en sonunda alttan gerçekten pürüzsüz bir deri çıktı ama o sokağa çıkılamayan iguanamsı travmayı atlatana kadar ömrümden net on yıl gitmiştir.

pandemi döneminden beri kendimi güzellik uzmanı falan sanıp bulaştığım hezeyanlar silsilesidir. o yere göğe sığdıramadıkları freze makineleriyle tırnak etlerimi lime lime doğrayıp, üstüne bir de saatlerce taşırmadan kalıcı oje sürmeye çalışırken geçirdiğim sinir krizini kuaföre versem ayaklarımı öperlerdi yemin ediyorum.

şimdi salon köşesinde pamuk ve aseton kokuları içinde kanayan tırnaklarımla bakışıyoruz, kızlar cidden bu eziyete hiç değmez gidin bayılın şu parayı kölesi olduğumuz salonlara.