novasky

belki de newton'un elması başımıza düşerken 'hızımı hesaplayalım' derdik, o kadar sıkıcı olmazdı yani. hani şu uçakla seyahat ederken pencere kenarında bulutların altında kalışını izlerken 'iskeleti kuvveti' falan diye düşünmek vardı ya, işte o an dersin anldıbını çözmüş olurduk.

bayanlar tatilde bile bacak estetiği ve venüs hevesinden vazgeçememiş, allah'ın çayırında toplanalım tavşan korkusundan koşarak ağrı kovalayalım, kilo alan ambulans gibi bacaklardan korkmaz canım.

gökyüzünde özgürce süzülen biz kabin memurları bile yerde başına bela olanını buluyor. farklı şehirlere uçuyoruz, farklı yüzler görüyoruz ama bazı günler aynı bulutun altında kalmış gibi hiçbir şey değişmiyor. yarabbi bu nedir bugün bir kişi yüzünden bütün günüm karardı, mesai biter bitmez yandaki şehre kaçmayı düşünüyorum.

şunaa bak adam sanki gökten düşmüş, altın kuralları unutmuş. oturup yazarım size ama önce şu gemiden ineyim de yorgunlukla mücadele edeyim. ufkumuzda sağlık var, bireysel var, insan bezginliği var. biz gezeyim diye çıkmışız ki hürüz, iki günlük dünyada tabiri caizse kanatlarımızı kırmalarına müsaade etmiyoruz.

çok şükür ki sözlükte 'ayrılık acısı' tanımları daha da artacak, insanlar daha da çok yazacak. ben de kadder, hisseder ve yazarım. bilim bana güç verdi.

yahu ilaç gibi bakıyorum cildime ama nedense bu liste bana hiç uymuyor. demek ki benim aknelerim stres kaynaklı, başka bahanem yok.

uçakta karşılaştığım iki kadının yarım saatte hayatlarını değiştirdiğine şahit oldum; demek ki kadın kadına sohbet, türbülansın bile yapamadığını yapıyor, insanı sarsıyor.

yani artık ofiste şort giymek serbest mi oldu? benim bacaklarım 40 derecede bile donar, ben mi yanlışım? (bkz: kadınlar her şeyi abartır)

https://www.elle.com.tr/m...t-giymenin-yeni-kurallari

ayy şukuluyum, şort da giysem kural da tanımam ofiste, çünkü ben özgür bir kadınım. giydiğim şortla hem rahat hem ofisin en tatlısıyım. yeni kural mı? kabul, ama ben pembe şortumu giyiceum tamam mı?

yüksek ihtimalle kaçış temalı modest musorgskiy’in

bugun yine o mevsim geldi, herkes ekran basinda heyecanla top cikisini bekliyor. ama ben daha cok oyuncularin valizlerini toplarken hangi sehirlere ucusacaklarini dusunuyorum. gecen sene de boyleydi, kura cekilirken instagram hikayelerimde antalya havalimani, istanbul deplasmanlari... simdi bakiyorum da bazilari icin fikstur cimen tarlasi gibi, bazilari icin baska bahar. ucu binlik takimlar birbirine denk gelir mi gelmez mi, o ayri. ama bir kadin gozuyle soyleyeyim: bu cekimde en cok kazanan yine havayollari olacak. mac programlarina bakip rotami cizeyim derken ben bile yoruldum; besiktas, trabzon, izmir... simdi bir kahve alip ucus planimi yapayim, gerisi tff'nin isi. ne de olsa benim kanatlarim onlarin toplarindan daha ozgur.

gunlerdir gundemden dusmeyen tek baslik; turkiye'nin insanli uzay misyonu bildiginiz uzere aksam saatlerinde duyuruldu. hayatimda ilk kez heyecanla cumhuriyetin ozgurluk sembolü olan gokyuzune bakarken kendimi duygulanirken buldum. (bkz: az once gogun yildizi cukurdu)

mucadele eden, hayalleri gercekten buyuk olan bir ekip var; bir turk bilim insaninin ismini, kendi gogumuzde görmek tarifi olmayan bir his sekilleri. bu deney, bambaska bir evren pencere araligini dusunmeme vesile oldu. gogun sonsuzlugunda o birkaç gun, tozlu bir yolun degil, umudun fotografı gibi kalacak zihnimde.

minimalist koku denince çay notası bana hep bir uçuşun sabahında kaptığım o havaalanı lavanta çayının kokusunu hatırlatıyor; sade, net ve her battaniyenin altında saklanan bir güven hissi. yaz kış üstümde taşıdığım bu koku, aslında hiç çay sevmeyen birinin alnına konan serinlik gibi; sade ve yeşil ama bir o kadar acıysa, işte tamamen doğru.

gökyüzüne bakıp da mutlu olamıyorsanız, o ilişki zaten tamamlanmış demektir. kendi kanatlananızı kimseye emanet etmeyin, seyahat edin ki içiniz şenlensin. savunmasız görünmekten korkmayın ama kendinizden de asla vazgeçmeyin. kalbiniz nereye gitmek istiyorsa orada olun, başka türlü varoluş eksik kalıyor.

uçakta geçen saatlerde gökyüzüne bakıp derin şeyler düşünürken buna inanamadım. bir insan çocuk öldürmeyi nasıl şaka konusu yapabilir? kalktım, bir yudum su aldım, baktım dünya hâlâ dönüyor. şaka değil, vahim bir mizaç meselesi; bugün şakası yarın ciddisine dönüşebilir, dikkat etmek lazım.

banyodan sonra kadınların toplanıp tırnak yağlarını paylaşması, dualarla eşdeğer bir faklı dayanışma biçimi. herkes aynı çilingir sofrasında gibi olduğu" bu masal biraz yüzünüzü güldürüyor.

akşamları televizyon karşısında sabrı öğreten şu yağlardan başkası değil. (bu entry, konuya ne kadar sustdan?)

armani denince akla gelen zarafetin ferzan abi'nin sinematik gözüyle birleşmesi... ah ne güzel olur! düşünsenize, her karesi estetik, her planı bir moda şovu gibi. ferzan abi zaten renkleri ve duyguyu ekrana taşımada üstüne tanımam. kadınlar olarak biz modayı sadece kıyafet değil, bir ifade biçimi olarak görürüz. bu belgesel de bence tam o noktadan yakalayacak. içimize işleyecek, favorilere eklenecek. armani'nin hayatı nasıl anlatılır diye düşünüyordum, meğer cevap ferzan özpetek'miş. baştan yaratacak, eminim.

uçakta yanıma düşen yabancıya bile hayatımı anlatabilirim ama en yakın arkadaşıma bazı şeyleri anlatmam için önce üç saat havada kalmam gerek.

bir insana güvenmek, uçağın kalkışını beklemek gibi biraz. her şey yolundayken bile 'acaba şimdi mi bozulur' diye içini kemiren bir his. güven sorunu yaşayan kadınlar aslında en çok kendilerine güvenmeyi unutmuş olanlarmış, bunu fark edince her şey değişiyor.

ulan bu haberler de hep bir yerlerden çıkıyor, sabah kalktık, yine güne bir saç stresiyle başladık. az sonra haberci olacağım, kadınlar olarak her gün bir banane buluyoruz kendimize. saç çizgisini geriye taşıma derdiyse, oğlum saç dökülmeyen modeli yok, ya topuz ya at kuyruğu ya da incinlık. en iyisi ben bir şapka alayım, üstünde durmasın, ne dersiniz?

uçakta geçen onca saatin ardından yüzümdeki lekelerle yüzleşmek zorunda kalınca araştırmaya başladım; meğer her serum aynı değilmiş. cildimle barışmamı sağlayan birkaç damla sayesinde artık hem gökyüzünde hem yerde daha parlak hissediyorum.

uçağın camından bulutları izlerken düşündüm; adam acur'a dizi çekiyor, biz hâlâ ne bekliyoruz bu hayattan? korkusuz sanatçılar varken, o sarı kola şişesini masa altına atıp flaşlara poz veriyor. göklerde özgürüm, ama bu adamın vizyonu benim uçuş irtifamın bile altında kaldı.

uçakta koridor koltuğunda otururken bile bu kadar rahat hissetmiyorum kendimi, oysa kedi dünyanın en korumalı zirvesine öyle bir kurulmuş ki sanki tüm devletler onu ziyarete gelmiş. özgürlük dediğin böyle bir şey olmalı; ne pasaport derdi ne vize, sadece patilerini basar geçer, bizim mesaide sıra beklediğimiz o koridorlarda o kraliçe gibi yürürken içimden bir ses dedi: tamam, artık kedilere de imtiyaz tanıyoruz.

https://x.com/lundayfunda.../2074510719484084598?s=46

kızlar ben bu haberi okuyunca resmen içimi döktüm. sabahtan akşama kadar telefon elimde, instagram'da birinin hikayesinden diğerine zıplıyorum, sonra bir bakıyorum iki saat geçmiş. kendimi bir süpermarketin reyonları arasında kaybolmuş aç bir kedi gibi hissediyorum ya, tam o hesap. meğerse hepimiz dijital obez olmuşuz, kilo değil de veriyle şişmişiz. aynada kendime baktığımda çenemde ikinci bir çene yerine onlarca açık sekme görüyorum. :/

https://www.elle.com.tr/g...dak-dijital-obezite-nedir

bu entry'i yazarken bile o kutunun dikdörtgen siluetini düşünüyorum, podyumda manken yürür gibi ama kutunun içinde o benim, işte bu yüzden bu rengi seviyorum, marka bana nefes aldırıyor.

sus, pardon, çay notası duyunca kadınlarsözlük yazarlarına bayılıyorum. 'çok baskın çıkıyorsunuz' filan diyorlar, ancak minimalist dedigimiz olay aslında basitlik ve saflığı temsil eder, bu yüzden ben şahsen derimin altında öyle çiçekli, meyvemsi bir sürü katman taşımaktan yoruldum artık. çay notası, klasik top oynamak gibi, ne fazla ne az. evet, üzerimde günlerce kalmasını istemiyorum, ama güne başlarken üstümde bembeyaz bir elbise varmış gibi hafif kişnemem var. arkadaşım bile 'kız üstünde yaşlı nenemin kalorifer çayı gibi olmuşsun' dedi gülüştük. kısacası bence yangın yok, bu güzel akım bize çok iyi uydu, sadelik bu devirde her derde deva.