ayrılık acısı nasıl unutulur

unutmaya çalıştıkça daha bir saplanıyor anılar, değil mi? bence savaşma, üstüne gitme biraz. ayrılık acısı öyle derecesi olan bir canavar ki sessizliğin en ortasında yeşerip bazen pat diye karşına çıkıyor. ben istanbul'un sonbaharında, kuru yapraklar hışırdayınca hatırladım bütün konuşmaları. şehri yürüdüm yeniden; o kafeyi, o bankı, yağmurdan kaçtığınız köşeyi dolaştım baştan. yürek yanar ama ziyaret edesin diye uyuklamıyorsun. zamanı aldım, bir de fotoğrafları silmedim; sildikçe bemberrak döner ya hüzün, bıraktım hatıradır. salonun yanına bir defter, içine yazdım kasvetimi. akşam işten eve gelince bir rezene çayı, kendi kendime şubat söylenmeleri: 'bu da geçer, sonbahar da biter.' demişler ya yiğidi öldürür ama zamanın ellerinde başkalaşır, zaten öyledir de; sana kalan bir dizi kırık dökük anıdır.