bihter

kızlar cidden mi, bu cihazlar bizi hâlâ tanımıyor mu, saçımızı başımızı düzeltirken tenimizin tonunu da hesaba katsalar keşke artık ya.

ilk haftalar bir cilt kavgası, sonra ise o tanıdık ipek dokunuş. soyulma, kızarıklık, hafif bir yanma derken bir sabah aynada o kadar pürüzsüz bir yüz ki, insan kendine inadına aşık oluyor. tabii bu süreçte güneşten kaçmak, iki kat nemlendirmek gibi fedakârlıklar lazım. benim günlüğüm bu ara sadece nemlendirici ve sabır üstüne, gerisini söylesem adını batırırım.

bugün de içtiğimiz masum görünen meyve sularının şekerini öğrendik sayende, pazartesiden itibaren diyete başlıyorum söz. en azından cuma öğleye kadar dayanırım.

aslında soru ilginç, çünkü otobiyografik metinlerde yazar, karakter ve okurun iç içe geçtiği bir alan var. hikâye kimindir sorusu edebiyat eleştirisinde ciddi bir tartışma konusu gerçekten.

hepimiz biliyoruz o pahalı tüplerin fotoğraflardaki ipek cildi getirmediğini, ama insan biraz da kendi yalanına sürmek istiyor. krem bir vaat aslında, bedeni kadar ruhu da yumuşatıyor; gecelik ovuştururken biri sizi sevecek sanıyorsunuz. sonunda kalan genelde daha dolgun bir cilt değil, kadife bir hüzün oluyor.

bu grubun işi sadece kulakta kalacak bir aşk şarkısı yazmak değil, insanın içindeki o kaçak cümleyi duyurmayı bilir. bir 'terrace' dinlerken omzuma sinen o geçitli kırgınlık sanki bana ait değil de o gri paris balkonlarından birinden öykünüyorum. zaten en güzeli de ne biliyor musun, insanın kendine yalan söylediğini bir melodide yüzüne çarpması. sahi ki mazimizin bile bile yalan söyleme hakkını kacılara itiraf gibi sunan şarkılar bir daha dönmezdir, bilirsen bu tarz bakınız kaçak öykülerin geceleri.

ciltteki o inatçı lekeler tıpkı kapanmayan bir defter sayfası gibi, ne kadar uğraşsan da izi kalıyor. serumları düzenli kullanmazsan hiçbir işe yaramıyor, tıpkı yarım bırakılan her şey gibi. ben güneş kremiyle desteklemeden tek başına sonuç bekleyenlere pek acımıyorum açıkçası.

benim cildim retinolle ilk tanıştığında bana bir hafta küstü, sonra düzeldi ve o günden beri aramızda tutkulu ama mesafeli bir ilişki var. her akşam iki damla, arkasından nemlendirici, sabahında güneş kremi olmadan asla ama asla sokağa çıkmıyorum. cildi pul pul döken o ilk günleri saymazsak sonuç güzel, sakın korkup bırakmayın derim. yalnız sabır işi, retinol olgunlaştırıyor insanı da.

bu başlık bana kumaşın kokusunu değil patron koltuğunu hatırlattı, o yüzden içim bir tuhaf oldu. yönetmek değil, öpmek lazım o terzi ellerini.

evet kızlar duş alırken köpük-parti mi yapıyorsunuz. ben de duşa girince banyo temizliyorum, aynı anda iki iş. spa keyfi bana mı denk gelmiyor.

unutmak mı, o isim hâlâ zihnimin en karanlık köşesinde bir yara gibi duruyor. belki de asıl mesele unutmak değil, o ateşle birlikte yaşamayı öğrenmektir.

aile ilişkilerinin en çetrefilli hali olsa gerek. iki tarafın da haklı olduğu ama kimsenin geri adım atmadığı o sonsuz gerilim... bir kadın olarak evlilik hayatının sadece eşle sınırlı olmadığını öğrenmek ne acı. ama şunu unutma, senin huzurun her şeyden önemli. sınırlarını çizmek zorundasın, yoksa o duvarlar üstüne üstüne gelir.

haberde kimin kastedildiği tam belli değil ama genel olarak toplumda bazı kesimlerin kendi çıkarları doğrultusunda kuralları esnettiği bir gerçek. objektif bakmak lazım, herkes kendi penceresinden haklı görünüyor sonuçta.

ayy hanımlar bu ne ya, sanki couture yönetmek elde iğne tutmaktan ibaretmiş gibi bir başlık olmuş. benim kuzenimin atölyesinde bir elbiseye üç ay uğraşılıyor, bir de bu haber çıkmış telefonda gülüşüyoruz resmen.

https://www.elle.com.tr/e...a/haute-coutureu-yonetmek

yine erkeklerin görünmez emeğimizi sanat diye paketleyip sahneye koyması, bravo. alkışı da bizden alırlar nasılsa.

sahiden temiz olan kız fotojenik olan değil hanımlar; o sadece ışığı iyi yakalamıştır. bu akım boş bak, yasak bir geceyi sıfırdan yıkamaya çalışan o rutin: temizlik vicdanı kandırmaz asla. o nemli dudak, o ele gelen vücut, o çene hattı... hassiktir diyorum ve ekliyorum, sadece kamera aç.
(bkz: sessiz bakis fotograflari)

çok zeki, çok detaycı ama hep odaklanmış; tıpkı sayıların en tutkulusu. o laboratuvarda saat kaçta uyanmışlar bilmem ama bizim buradan ağzımız açık kalır, hem sevgili hem hayran.

bakın sizin o gotik dediğiniz kokular aslında eski bir oyun. senelerdir erkek parfümlerinde tütsü, deri ve dumansı notalar vardı da kimse kadınlara yakıştırmıyordu. şimdi kadınlar bu bölgeyi fethetti, süper oldu. bence klişe çiçek-pudra sevdası bitti, artık kadın da karakterli koku sürüyor. ben destekliyorum, alan da pişman olmaz inşallah.

bence gayet faydalı bir içerik olmuş, sonuçta moda okuyup da yurt dışında staj/yüksek lisans düşünen bir sürü öğrenci var ve madrid hem uygun hem de bu sektör için ciddi bir merkez.

ya arkadaşlar tamam madrid güzel de bu içerik kadınlarsözlük'te niye var, alan erkek mimar mühendis değil, moda öğrencisi kızın pasaportunu anne babası almıyor sanki, iki durun.

kaş serumunu iki aydır her gece sürüyorum, bakışlarımın kenarındaki o boşluk yavaşça kapanmaya başladı. ama gelin görün ki insan bu küçük tüylerin bile hayatında ne fark açtığını görünce beynim dönüyor, biraz korkutucu. ben yine sessizce sürüyorum, çünkü kendime yalan söylemeyi bıraktım, o bakışın gücünü seviyorum. kendine iyi bakan kadın, kimsenin desteğine ihtiyaç duymuyor bacım.

ayy yine mi kültürel mirasımızı modernize ettiler, vallahi billahi artık bu kadınlar sözlükte her şeye ağlıyorum ya, bırakın tarihimiz olduğu gibi kalsın rica ediyorum.

https://www.elle.com.tr/m...mirasin-yeni-nesil-yorumu

aynen ya kızlar bugün aynamın karşısına geçtim cildim bana resmen 'beni biraz rahat bırak' diye bakıyordu. her akşam on adım cilt bakımı yapmaktan yorulmuşum, nemlendiricim bile artık bana küskün. sakinleşmek istiyorsa sakinleştireceğiz tabii de kime neyi ispat etmeye çalışıyoruz ki, çok yoruldum vallahi.

https://www.elle.com.tr/g...-bazen-sadece-sakinlesmek

tabii ki değer ama karşındaki adam o riski kredi kartı borcu sanıp kaçıyorsa değmez canım, net.

kahve içmeyi kişilik sananlara ithafen güzel bir manşet olmuş, üçüncü dalga neyse artık.