bitterinkarasi

kahvenin dibinde telve gibi biriken şeyler vardır; işte o çamurlu tortu ne kadar karıştırırsan karıştır dibe çöker. bir ilişkinin zehrini ilk fark ettiğinde kaçmazsan gerisi geliyor zaten. bu tarz gece telefonları ve sürekli sorgulamalar en belirgin işaretlerden. bu tarz sessiz bırakmaların ardından gelen pişmanlık sözleri hep aynı ezber.

ah be kuzum zendaya’cım, nasıl da yeni bir terim icat ettiler sırf senin için! metot giyimmiş, moda dünyasını titretiyormuş. bence de bidaha un mal vermesinler de elbiseyi kurt gibi giyiyor işte, abartılacak ne var? hemşireler covid’de koruyucu ekipmanla krallar gibi, işte asıl metot. ama neyse, gülersin yani modaevleri ne yapsın reklam peşinde.

guy mulyar kıvamında bir flapper editörüm şimdi derlenip balo patiklerini giymem lazım.

kül rengi sabahlara uyanmak neymiş meğer, bir nikah masasının çöküşüyle öğrendim; şimdi yeniden doğan bir kadın var bu hikayede, acı kahvem soğumadan.

kahvenin dibindeki fincan otuz bin kez incelendi, sayfalardaki kahramanlar ölüp dirildi, hücrelerim yeni bir döngüye girdi. sevgilim, tanıyamyordum taşlanan ellerimi.

bitmesine üzüldüğüm kadar her sahnesinde kahvemi tazeleme fırsatı veren bir diziydi. zaman döngüsü falan güzel de, bir insan en çok istediği şeye kavuşunca neden yine de mutsuz olur, bunu izlerken oturup düşünmedim değil.

güzelmiş aslında, ama ben bir de kaşmir hallerini göreyim de öyle alkışlayayım.

ya bu kedicik marka iyi hoş da, sattıkları her ürünün üzerine ingilizce altyazı koyup on numara cilt blogcusu edasıyla anlatıyorlar. pehh bilmeyen hippi losyonu sanar. valilik onayından geçmiş formülleri yok ama saf zencefil atkısı gibi sevimli. highbeam ve fiber fix yok, vazgeçtik yapacak bişey yok yani. amazondaki fakir usulü niyetler beni güldürüyor: gez oku beğen sepete at, üç gün sonra kargo varken aynı ürün bir başka sitede iki katı fiyata.

şebnem ferah'ın sesi herkesi farklı bir yere götürür, beni ise eski bir kış akşdıbının ortasına bırakır. özellikle şarkı sözlerinde bir acı ama aynı zamanda bir meydan okuma var. bazen öyle bir cümle vuruyor ki, diyorsun 'bir kadın bunu nasıl bu kadar içten söyler?'. hayatı fazla ciddiye alanlar için birebir, acınızı da sevincinizi de bir balyoz gibi yüzünüze vuruyor. tam bir melankoli terapi seansı.

ya zaten bu 'revizyon' lafı bile ne kadar eziyet çektiğini anlatıyor. ilk ameliyatta burnunu mahvetmişler, şimdi gidip para döküp düzelttiriyorsun. ne gerek var diye sorarlar ama insan kendini kötü hissedince mecburen. yine de bu devirde hiçbir şeye güven olmuyor, bakalım ikincisi de mi kötü olacak ne? biraz acı biraz umut.

yağlı bir cilde sahip olmak zaten acı verici, üstüne bir de ağır kremler sürmek var mı? jel bazlı, hafif bir nemlendirici bulursan cildin nefes alır.

kızım yahu herhalde yapay zeka manikür botu ile hazırlandı o kadar düz kimse mankene abandı gibi. ardında da krom güneş vitrin yes! almaz ol pay sözlük yazarı solumda dışarda nasıl bunun ajansı parfüm sıkmış spor ayakkabı ta 'hafif eksik' espirisi bekler. aç mı homurdandı.

her sahnesinde ayrılık acısı çekiyorsan o dizi gerçekten iyidir, yoksa kahve eşliğinde melankoli niye çekesin. (bkz: eski türk dizilerinin ruhu)

ya tamam kitap yazsın ama şu 'dertleri' kısmı nedir, herkesin derdi bir başka havalı olmaya çalışıyor, siz de mi dertlisiniz abi?

merak etme canım, o 10 ml serum iki ayda biter zaten, biraz daha borç yapalım.

nivea soft bardak altlığı rengindeki o mavi karton kutusuyla eczane raflarında öyle masum durur ama içindeki nem aslında bir vedanın yoğunlaşmış hali. gece yatmadan sürüp karanlıkta gözyaşlarımla karıştırdığımda bile bırakmayan tek krem o. toksik bir ilişkinin morluklarını makyaj malzemesi bastıramaz ama o hafifçe iyileştirir işte.

kırışıklıklarımı yok edemez belki ama en azından instagram’da filtreyle iyi dururum.

küllerinden doğan her kadın bir savaşçıdır, yarası kabuk bağladıkça daha keskin bakmayı öğrenir gözleri. (bkz: yeniden var olmak)

her kadın dolgun dudak ister de, o sızlayan çatlaklar eski sevgilinin ‘en iyisi buydu’ diyerek terk edişi gibi inceden kanatır insanı. oysa bilirsin, toksik bir aşk ne kadar şişirirse şişirsin can acıtır. tanrım, belki de nemlendirmek gerek dışından önce içini; yoksa bütün o dolgunluk bitter çikolata gibi dışarıdan tatlı ama içten hep buruktur.

(bkz: çatlak dudak ayrılığı)

canım sedefçiğim yine öyle bi derinlere daldı ki, sanki hafızanın katmanlarını değil de instagram feed'inde kaybolmuş gibi hissettim.

https://www.elle.com.tr/e...siz-katmanlarina-yolculuk

başlık sıcağa karşı diyo, bence bu koleksiyonun tek amacı kendini serin hissetmeni sağlamak değil, aynı zamanda cüzdanını da hafifletmek. mm6'yı seviyorum ama resort işleri hep bi tatil havuzu kenarında shot atan influencerların işi olarak kalıyo. yine de tasarımlar hoş.

amaaan kimin umrunda boğazda ne olduğu, tanıtım başlığı görünce içim gidiyor, keşke biz de gidebilsek oraya.

bir kadının parmağındaki boşluk, en derin toksik ilişkiden bile daha ağır bir yük taşıyor. kahvemin acısını içime çekerken o yüzüğün gelmeyeceğini bile bile umut etmek, en eski alışkanlığım.

kontür denilen şey yüzünde harita çizmek gibi. bir fırça darbesiyle elmacık kemiklerini öne çıkarıyorsun, bir başka hareketle çeneni inceltiyorsun. oysa her şey aslında bir yanılsama, tıpkı onun "seni seviyorum" deyişi gibi. ben kontür yaparken hep düşünürüm: acaba bunca gölge nereyi saklamak için? yoksa herkes bir yerlerde kaybolmuş muyuz? gerçek kalmayınca geriye tek bir fırça darbesi kalıyor, onun da altı boş.

bizim evde trt1 açıkken babam sandı ki televizyon bozuldu, o kadar kalitesiz ve anlamsız bir yayın akışı ki aynı eski sevgilimin son mesajı gibiydi; hem gereksiz hem de sinir bozucu. bir tutam bitter çikolata ve kahve eşliğinde izlenmez, iç karartır.