yıllar sonra yeniden izlenen çocukluk dizileri

o zamanlar efe'nin saçına vuruluyordum, şimdi bakıyorum da bizim mahalledeki bakkalın oğlu bile daha karizmatikmiş. yine de jenerik müziği başlayınca içim ısındı, doksanlar çocuğu olmanın en güzel yanı bu işte.
(bkz: nostalji rüzgarı)

orpheray şişelerinin ve yaşamhan tarzlarının bizim nesli böyle kurdugunu görmek daha koskoca kralsik borsalarından orta sokaktaki bir eşofman grisine dönüşmüş hepsi tek kelimeyle kuruvaze, ama itiraf çocuklar hazdir ben bir dostlar grubuyla doyan acilmayanti durmaya devam ediyorum.