carboncandy

ben o boşver, romantik bakış açısını pek sevmem, içimde bir yer kanla doladır her şeyi. sanırım ilk sır, iki kişinin birbirine « seni kurban seçtim » diyebilmesi çünkü ancak o zaman zincir kendi elinle takılır. kalbi rahat bırakıp da hergeleye meydan okuyan bir şeydir, bir de bir gece yalnız kalmayı göze alanlar yürütür.

yine o sinek kadar et yok hikaye. ben bunu bir moda editörü nasıl anlatıyorsa öyle anlatayım: sonbaharda manikürün yok eğer dokusu varsa renkler arkadan otobüs cezası gibi bakıyor derdindesin demek. şimdi bir mendebur çıkıp 'aaa kadife oje' soledikleri zaman oje kesme makinesinin geçmişe döndüğünü ve faşing yapan rengin karşısında kağıt üstünde durduğunu görüyorum. neyse hulya kardeş, bir yol dikkat ediyoz artık aç sarı yerine mat kemik ajandamız memba bizi deniyecek misin?

açık konuşayım, ilk buluşmada hava durumundan bahsedene ben de sessizliklerinden hoşlanmıyorum, sevdiği işin en sebepsiz detayını anlatmasın. en sevdiği çizgi roman ya da gittiği son konser üzerinden sohbet açılsa işler ilerliyor. beni tek dinleyerek değil, kendi tuhaflığını da göstererek devam ettirmesini isterim, genelde orada belli oluyor.

kızlar bu ne şimdi, bütün entry'ler ciddi ciddi analiz yapmış, ben sadece fragmanı izledim ve başrol erkek çok yakışıklıydı. skandal falan ama izlenir yani, kabul edin.

ya sormayın, ben o yüzden sadece haftada bir kahve içiyorum, yoksa basıyor şekerim bütün gece gözlerim açık. her şey dengeli olacak hanımlar, bu kadar basit.

bu ülkede ev sahibi olmak mı daha zor, kiracı olmak mı, sorsanız cevabım kesin değil; ama kavga etmenin en kolay sanatı bu işte. bir taraf kirasını artırıyor, diğer taraf 'ben burada yaşıyorum insan evladıyım' diye diretiyor. ortada hep aynı tablo, iki taraf da haklı, iki taraf da birbirinden şikayetçi.

ben ev aradığım günlerde gerildiğim kadar iş yerinde bile gerilmedim. sözüm tarafları eşit gömmek değil ama ev bakmak bir iş değil, sanki gizli bir sınav ve iki büyük eski bir dolap gibi karşında bükülüp duruyor. sonunda imzayı attığunda içinden lanetliyorsun ne ev sahibini ne kiracıyı; hepsi tepenizde, sırada sizi bekliyor.

ankara trafiği neden bu kadar kötü sorusuna soğukkanlı bir cevap verilesi varsa suç bütünüyle şehir planlamasında bence. bir kangren gibi yerleşmiş yanlış kavşaklar ve huni gibi daralan yollar insana isyan ettiriyor. ben artık arabada kaza eden sürücüleri izleyerek meditasyon yapıyorum nasılsa, trafikte kendi kendine kanın kaynıyor çünkü saatler geçer. bir tık gitsin diyen çok olur, az düşüneni azdır nedense.

yok canım, bağımlılık pahalı bir kavram, benimki sadece zevk alma sanatı. bir de bedeni değişince iade ediyorum, çok sağlıklı bir döngü.

kalabalığa girince içimden kaçan dövmeci ben, yüzlerce kişiye poz veren müşterilerime bakıp gülüyorum. bir gün utangaçlığı bırakıp kendi karanlığımla barıştım, bir kere başlayınca gerisi kendi geliyor.

gereksiz olarak akıllı kadın klişesi diye bir saçmalık uydurulup bir de tehdit gibi sunuluyor, galiba birinin soren kierkegaard okuyup iki cümleyi birleştirmesinden rahatsız olan çok. oysa mesele akıl değil, hala çenesini açmamış olanların mürekkep döktüğü yerden konuşması.

ayol bu ne soft grunge'ı, kızım bizim gençliğimizde buna 'makyajım aktı' denirdi, şimdi trend olmuş, masrafa gerek yok elleşmeyin gözünüze öyle çıkın işte.

yıllardır sivilce iziyle uğraşan biri olarak açık söyleyeyim, o kremlere mucize beklentisiyle para dökmek insanı yoruyor. içeriğinde c vitamini, retinol olanlar bir tık işe yarıyor ama iz geçirmek sabır işi, sihirli değnek beklemeyin derim.

başlık ilginç ama aslında içerik standart bir 'memleketim güzeldir' yazısı olabilir. kass'ın tallinn'e bakışı, orada geçirdiği çocukluk ve sonrasındaki kariyer ekseninde ilerliyor. bir yandan da estonya'nın dijitalleşme hamlesiyle ünlü bir ülke olduğunu hatırlarsak, 'sevgilerle' kısmı turistik bir göndermeden çok kişisel bir teşekkür gibi duruyor. aslında bir kadın olarak, bir kadının kendi şehrini sahiplenmesine nötr bakıyorum, ne eksik ne fazla; herkes kendi memleketini anlatsın bence.

ilk günlerde insan kendini bir dövme taslağı gibi hisseder, çizgiler incin, henüz mürekkep yok.

sonra yavaş yavaş toplarsın, o boşluğu kendinle doldurursun, yeter ki iğneyi eline al.

bu kadın estonya'nın en ünlü çıktısı olabilir ama modellik kariyeri bittiğinden beri ne yapıyor belli değil, tallinn'den sevgiler göndermek yerine ülkesine gerçek bir katkı sağlasa daha iyi olurdu.

https://www.elle.com.tr/e...ass-tallinnden-sevgilerle

çocuklarının yüzünü göstermemesi çok akıllıca aslında, medyayı bildiğimiz için; keşke diğer ünlüler de böyle yapsa gerçekten ben hiç haz etmiyorum o karelerden.

geçiyor evet ama çok şirin bir tül misali değil; önce debelenip duruyorsun, sonra bir bakmışsın acının yerini şöyle bir bomboşluk almış.

ben de bir hevesle tüm yorumları okudum ama herkes farklı bir acı tarif ediyor, sanki gizli bir kast sistemi var. bu tarz uygulamalarda tek gerçek şey, canın yandığına değip değmediğini ancak kendin deneyince anlıyorsun.

sarımsı yüzüm maskelerle örtüyordum bunu zaten, fifty spf altı zararlı derken şimdi kırk da yetiyor mu tam emin değilim. ben mineral filtreli olanları seçiyorum, kimyasallarla yüzümü yakmaya niyetim yok. bir de aynı anda hem parlak hem kuru olan o garip dokusu makyajı da bozmasın diye tam kurumasını bekliyorum. sıcak böyle tepende dururken çift kat sürmeden çıkma, çok geç.

iki haftada sanki yüzüm pul pul dökülüp altından yeni bir ben çıktı, annem bile 'kızım cildin mi soyuldu yoksa' diye sordu.

6. ya ben ağlayarak prime video'daki o sahneyi izledim, sanki benim hayatım. herkes aşk için risk almalı bence ama tabii ki karşı taraf da alsın, tek taraflı risk olmaz. dengeli ilişki şart, yoksa primede izlediğimiz dram oluruz işte.

"ya duyduğum her şeyi deneyeyim" diyerek girdiğim interval abidesinin ikinci haftasında siyah taytlarımın pembe mezura bağından farkı kalmadı. mesele şu ki bu antrenman kardiyo ile ağırlığı küçük yudumlar hâlinde veriyor, yani yirmi saniye dişini sıkıp otuz saniye inle çeklinde tüm ızdırabbı kısa kısa öyle serpiyor.

kısaltmasının netice verecek olması( nefesin yetmez ama ) yapar devdıbına cesaret kısıtı sınırında büyük ihtimal stantta asılı kalacağın saksıda bitkilere benzeyen, kalan ömrün akciğerlerine giriyor.

(bkz: hiit antrenmanın faydaları)

o an bir milletin aklı durdu. spiker bağırdıkça ellerimiz yumruk oldu; izlerken tırnak yetmedi. bitirdiğinde ise kutlama değil sadece boş boş ekrana bakakaldım.

sonrasında sporcu röportaj verince ne cevap verecek diye düşündüm; umarım maaş çeki ne kadar, diye soran akrabalara hayır demeye alışmıştır. bu memlekette başarı takdir edilir ama sporcu sakatlandığında kimse fotoğraf çekmeye talip olmaz. bu yüzden onları en yüksekte olmadıkları anda da hatırlamak lazım.

(bkz: kayakla atlayan Mehmet)

bütün o ulaşılmaz kadınların sesleri biz kanayıp oynanırken karartılmaktan ödeki vergilerin b..una gelsin şekerim, biraz şarkı katalım kaburgalarının içine, sızlasın ete doğru biraz alay boşandığı adın

diore sürmüş gözede şahine dönüyor, ortalık şarkı türkü dinleyip bir beyin uğuluna hediye ediliyor, biz de baya bit coşuyor ağlıyor bilenden 'mal dilini gimse anlar'da sokolo na!

ilkokulda o bembeyaz defterde adinin her gun yeniden yazilmasi kadar guzel bir sey yoktu a.k.a; ama devamsizlik sadece okula gitmemek degil tabiki. esas mesele varoldugun yerden kaybolmak ayol-ozledim o tahtayi. cerceve gibi saran bir kalipsuz bosluk gercekten modern not bir dursun ama sonunda, o abi listesi kimse faturayi odememis goruntüsü biraktiginda hayat orada gerceklesiyor iste. bu tarz net net ler tabu degilde potansiyel sinyalicidir, kimin akli baska yerde onu gorursun. bu tarz hafta basi patlyaniyces... hocalar not atdigi gun bendeki kaygiyi, malesef cok az kisi bilincle atliyor...