elalem ne der terörü

kızlar yemin ederim ruhumu teslim edicem artık bu baskıdan. annem sabah beri "komşunun kızı ikinciyi doğurdu sen daha koca bulamadın" diye başımın etini yiyor, sanki bu elalem denilen görünmez jüri üyeleri kapıda ellerinde puan kartlarıyla bizi bekliyor. hani bi rahat bıraksalar yeminle nefes alıcaz da yok anam yok, illa o dantelli örtü o sehpaya serilecek, o kahve köpüklü olacak yoksa kıyamet kopar sanıyorlar.

hayatımızın senaristliğini üstlenmişler de bizim haberimiz yokmuş gibi davranmaları beni benden alıyor cidden. o altın günlerindeki meraklı teyzelerin dedikodu networküne malzeme olmamak için resmen kendi hayatımızı yaşamayı unuttuk, vallahi şiştim artık salın bizi ya.

(bkz: mahalle baskısının vücut bulmuş hali)